kardeş yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Ali Gültekin

Ali Gültekin — Tue, 15 Jan 2013 17:49:57 +0000

Evin neşesi :))

Yazar: Sibel

Sibel — Sun, 08 Jan 2012 04:22:55 +0000

Sevgili nilay kızın seni günde 3 saat goruyomus kızına haksızlık olarak niye goruyosunki sen yokken kardeşiyle biarada olmak ona daha iyi gelmezmi daha az ozlemezmi seni saçma bı sebep bayanlar sadece 2 sene sonra harikaaaaaa bu kadar bencil olmayın o zaman hiç cocuk yapmayın tek cocuk cok zor cok

Yazar: filiz.morkoc

filiz.morkoc — Thu, 03 Feb 2011 12:28:04 +0000

Pratik Anne yorumuna yanıt olarak.

Burcu yine harika anlatmışsın, altına imzamı atasım geldi..

Ve Ayçacım, iş güç maddiyat, hepsi ama hepsi birer şapka ve o şapkalar sadece akşam eve gidip seni bekleyen iki kuzuya sarılınca çıkıyor başımızdan.. Dünyaya bedel bir sevgi bu, onları öyle altalta üstüste görmek…

Yazar: demet

demet — Thu, 25 Nov 2010 08:35:28 +0000

bence kardeşi olmalı !

zaman geçtiğinde asıl o zaman tüm bunlara rağmen olabilirdi anne , deyince yaşarsınız pişmanlığı…

Yazar: SlingoMOM

SlingoMOM — Thu, 04 Nov 2010 22:37:14 +0000

Ayça,
İkinci çocuk zaten ilk çocuk için yapılıyor. Yalnız kalmasın, bir can yoldaşı olsun diye. Yoksa onun dışında tepetaklak olan hayat hiç düzelemeyecek şekilde bozulması demek.
Kariyere gelince o kararı vermek zor.
Ben Koray’ı bakıcıya teslim edemeyeceğime karar verip kendim büyütüyorum. Ev işleri için yatılı bir yardımcımız var allahtan. Kendi işin olunca evden çalışabilme lüksü oluyor insanın. Tabi oğlu izin verdiği müddetçe.

Ekonomik şartlar dışında gözünü karartıp ikinciyi yapabilirsin bence.
Kilo konusunun insanı sıkıntıya sokma ihtimali de cok sarsici.
Annen ve kayınvalidenin seninlşe aynı şehirde olmasından dolayı yat kalk dua et. Bende ikisi de İstanbul’da değil. Kuzenlerim ve dayımlar Bağdat caddesinde oturuyorlar. Ben Kemerburgaz’da. Hiç şansım yok :O

Aman işte zor, çok zor.
🙂
irem

Yazar: Reichan

Reichan — Fri, 22 Oct 2010 13:54:00 +0000

Deren 2,5 yaşında, kardeşi olsun istiyorum, ama hemen olursa ona ve kendime yeterince zaman ayırmamış hissederim kendimi diye biraz ara vermek niyetim var. Yaş geldi 35’e ne kadar ara verebilirim? Ya da, yaşadığımız şehir ortamını, stresli iş hayatını düşününce sağlığım da elverir mi ikinci hamileliğe bilmiyorum, ama istiyorum.
Ayça, ben tek çocuk olmayı biraz hüzünlü buluyorum. 1 tane kardeşim var ve hiç iyi anlaşamıyoruz, kendimi bildim bileli böyle, benden 2,5 yaş küçük. Ama kardeşim var. Deren’in de kardeşi olması için çabalayacağım. Hatta doğal bir yönetimi olsa da ikiz olsa keşke diye hayal ediyorum. Hayat kalabalık çok güzel, paylaştıkça. Varsın odalarımız az olsun, yataklar paylaşılsın, ıkae var bizi en küçük odalara bile sığdıran :). Eşimin 4 tane teyzesi 1 tane dayısı var hepsi de 3+1 evlerde büyümüşler, bayramlar, seyranlar cıvıl cıvıl. Avrupalı’lar bu konuda bize benzemeye çalışırken, biz de çok çocuklu devam edelim hayata 🙂
Zor konu gene de dünyaya birini davet etmek, hele ki şu musibet hastalık çok yakınlarımızda dolaşıp dururken.

Yazar: elif

elif — Sat, 14 Aug 2010 14:56:40 +0000

Bak sen şu şansa bende o tarihlerde gelibolu’daydım… Planlardaki gibi olmuyor hayat ve sanırım planlayarak da. Akşına bırakmak en ehveni…
Sevgiler..

Yazar: Berna

Berna — Sun, 08 Aug 2010 22:26:42 +0000

just do it

Yazar: AyçA

AyçA — Sun, 01 Aug 2010 19:14:38 +0000

elif yorumuna yanıt olarak.

Elif yazını sabah saat 4.30 da geliboludan istanbula dönerken mola yerinde okudum.. okudum telefonumu kapattım öylece baktım otobüs kalkana kadar..
yine de benim için uzak görünüyor oysa oğlum ilk defa geçen gün bana kumda oynarken” anne benim rozi gib kardeşim olsun adını cengiz koyalım” dedi cengiz yazlıktaki komşunun 9 aylık bebeği! sonra da cengizin annesine gitmiş” ben anneme kumda kardeşim olsun istedim dedim adını cengiz koysun istedim” demiş.. şok yaşadım!
her gün kafama kakıyor hayat bunu! gönlüme göre olsun ya gönlüm henüz cesur değil o kadar…:)bu kadar yazdığın vaktin için çok teşekkür ederim..

Yazar: elif

elif — Sun, 01 Aug 2010 01:01:06 +0000

bissürü bissürü haklı nedeni yazmışsın ama ben bir toddler varken hemde acı acı bir terrible two iken ve emziriyorken ve çalışıyorken ve hiç hesapta yokken bir hamilelik yaşadım.
29 ay araları ve inan hamileliğime şaşırırken yepyeni bir eve taşındım hemde kocaman ve gayet güzel. Sonra işim rast gitti eşim iş değiştirdi hemde daha iyi gelirli, annem(öğretmen) hafta içi bir günü boş bıraktı seninkilerden daha uzak mesafede olmasına rağmen çıkıp bana rahatça gelebildi.
İlkinde çok uyuyabilen, yağlanan, kendini çocuğa karşı geliştiren bir gebe olmama rağmen çok uykusuz ve hayli haylaz olan çocuğum oldu.
İkincisinde ise kendime iki dk zaman ayıramayan, deli gibi araba tepesinde ordan oraya çalışırken ilkini de yanında taşıyan ve dinlenemeyen bir gebe olan ben. son derece uslu, sakin ve inanılmaz derecede gülen bir bebeğe sahip oldum.
Şimdi ikincisi birincisini görmeden durmuyor, birincisi ise kardeşimi kimse almasın diye ağlıyor. Zor süreçler geçirdik, geçiriyoruz ama zorluklar güzellikleri getiriyor.
Kiloyu dert ediyorsan bence aynaya bak hemde bir daha bir daha bu kadar güzel bir yüze kaç kişi sahip etrafında? Kardeşlik kadar güzel olgu olamaz. Herşey aynı olacak diye birşey olamaz, kendini kardeşi ile mukayese etmeyecek şekilde yetiştirirsen çocukları sorun olacağına inanmıyorum bakıcıyı falan.
İmkanlar doğrultusunda çocuk bakılır, çocuk doğrultusunda imkan yaratılmaz. o da anne-babanın inisiyatifinde olan birşeydir. Çocuk sadece ebeveyn sevgisi bekler, gerisini ancak ergenken takar.bugün odasını bırak, oyuncağı olmayan evi bile olamayan çocuklar var. Hayatında senin olamayacağın yerde onun yanında bir kardeşin olacağını bilmenin gururu başka şeyde yok.
Ve inan ikinciyi büyütmek birinciden %70 çok daha kolay.
Ben iki çocuk tecrübesinden sonra 3. ve hatta belki 4. bile düşünüyorum. İnşaallah gönlüne göre olsun herşey…
Sevgiler…