hahaha :)) evet ya pardın Ayfeddi o 😛

Seninle hem ayni fikirde olup hemde olmadigimi yazicaktim ki baska bir okurun yazmis.Ben Selen ile ayni fikirdeyim. Oglum Ege 2,5 yasinda ve yaklasik 1 sene once esimin isi nedeni ile Amerikaya yerlestik tabi bizimkisi tek kelime ingilizce bilmiyor… parkta cocuklarla turkce konusuyor cocuklar ingilizce cevap verince anne ama ben onlari anlamiyorum diye solugu her seferinde bende alip bir sure sonra tek basina oynamayi tercih eder olduki bu onun yasindaki bir cocuk icin kotu birsey… anaokulu gymboree tarzi yerlerin yakinina yaklasmadi cunku ordada butun cocuklar ingilizce konusuyor televizyondan cizgi film seyretmek yerine internetten turkce cizgi film izlemek istiyordu… sonrasinda ipad deki flash card apps leri sayesinde yavas yavas kelimelere asina olmaya baladi arkasindan onun yasina uygun sectigimiz cizgi filmler geldi ve sonra televizyonda cizgi film seyretmeye basladi… simdi geldigimiz nokta hala akici bir ingilizcesi yok ama (2,5 yasindaki bir cocugun ingilizcesi yok 🙂 parkta havuzda vs. cocuklarla oynuyoruz cunku onlarin soylediklerini anliyor ! Turkce cevap veriyor o ayri eger cocugu sevmisse o zaman ne yapmasini isaret ve mimiklerle anlatiyor:D Kisaca bu kadar kucuk yasta bile eger dogru kullanmaya yonlendirilirse ipad’in faylarini goruyorsun, dengeleyebilmek onemli…
Neyin ne zaman ne sartlarda avantaja donusucegini bilmeye imkanim olmadigi icin Mallcom Gladwell ‘ in Outliers kitabinda ele almis oldugu 10bin saat kuralina inaniyorum. Bu yuzden ben oglumu Ipad gibi teknolojik urunlerden korumaktansa onu yararli kullanmayi ogretmeyi tercih eden bir anneyim.
Dedetepe cifligindeki kamp fotograflarini ve yaptiklarinizi begeni ile takip ediyorum… Kampa katilan cocuklardaki yas siniri nedir acaba ?

Toplumsal telkinler öyle güçlü ki, haklısın, insan bazen kendini sorguluyor allah allah garip olan ben miyim diye.
O zaman mutlaka dönüp iç referanslarımı kontrol ediyorum, inançlarımı, değerlerimi, tecrübelerimi…bakıyorum ki her şey yerli yerinde. O zaman yola devam diyorum…

Benim oğlum da Burger King ya da McDonalds gördüğü zaman “Ebru, burada satılan hamburgerler sağlığımıza çok zararlı” deyip bir kere bile talep etmiyor. Evde ona kendimiz gayet güzel hamburger hazırlayabiliyoruz. Onca çocuk Ikea’daki patates kızartmalarına gömülürken, o kendi tercihiyle brokoli isteyebiliyor. Bunu kendi seçimiyle yapabilmesi çok önemli benim için. Bazen de çok mu yönlendiriyoruz acaba diye sorgulamıyor değilim ama bedenlerine giren kaliteli besin enerjilerinin bir gün kaliteli mantal enerjiye dönüşebileceğini bilmek beni tekrar motive ediyor.
Kesinlikle yalnız değilsin!
Sevgiler
Ebru

Ah ahh Ebru kendimi zaman zaman uzaylı gibi hissetsem de benim gibi olduğunu gördüğüm annelerin babaların varlığı beni heyecanlandırıyor: Yalnız Değilim! 🙂

Kendime bu kadar yakın kulvarlarda yürüyen annelerin varlığını bilmek beni inanılmaz mutlu ediyor ve “evet, halen UMUT var, çocuklarımız için UMUT var” diye içimden taşan bir sevinçle haykırmama vesile oluyor.
Malum “zaman” azlığından yazamasam da, sizler gibi düzenli bloggerler aracılığıyla daha da büyümeli ve yaşayarak çocuklarımıza MODEL olabilmeliyiz.

sevgiler
Ebru

hmm bizim baba almayacağına göre biraz daha idare edebiliriz durumu galiba 🙂 hatta alpay bana tam şununla ilgili bir yazı yazsana dediği akşam senin yazın yayına girdi 🙂 git bak oku dedim 🙂