Paris, 38 yaşına kadar sayıklayıp ne sebeple bilemem gidemediğim, diline çocuktan aşık olup Fransız haber kanalları izleyerek öğrendiğim şehir. İlk gittiğimde dahi sokaklarına aşina olduğum, bütün Dünya size kalsın bana Paris’i bırakın dediğim, her bir karesini izlerken içimin titrediği fotoğraflarım.

Bir daha ne zaman nasiptir gitmek bilemem, bütün Fransız filmlerini konusundan bağımsız ağlayarak izlediğimi itiraf etmeliyim. 

Ne dersin bir parçam oralardan mı geliyor da hatırlıyor özlüyor? 

Keyifle izleyin dilerim. Bugün olsa başka bir düzenleme yapardım o zaman Ayça’nın düzenlemesi kalsın.

Sene 2013 Haziran, İstanbul Taksim Gezi olayları dönemi üstelik. Muammer Yanma projesi 40 Renk, aylar öncesi ayarlanmış, gittik. Sokak müzik festivalinde fotoğraf çekmeye.

Hikayesi de burada : 

Bu da Pont Neuf. Köprüyü ilk Köprü üstü aşıkları izlediğimde takıldı içim. Bu şehirde en sevdiğim yerin burası olmasının nedenini hiç bir zaman bilemeyeceğim.

Aksine yokum, sabrım yok vaktim yok. Yaşam sürem eskisi kadar uzun değil di mi? Değerliyim, değerlisin. Sen de bunları talep et. İşte o zaman bahar gelecek.

Uzaktan nasıl durduğumu çok bilmiyorum, herkesin bir fikri vardır elbet iyi kötü, benim bildiğim ise herkes gibi ayakta durmaya ve yaşamaya çalışıyorum. Hepsi bu! Olduğum gibi, bazen dengemi kaybettiğim vakitlerde bazen dengesizlikten düştüğüm vakitlerde ve yine ayağa kalkarken tüm samimiyetimle varım. Ancak bunu herkes galiba hak etmiyor. Ulan beni bile diyeceğim ancak, baharın sessizce geçip gitmesine izin vermiyorum. Çok üzgünüm benim dengemi bundan sonra ben bile bozamam.

3 mum yaktım dualarımı ettim, akşam dersime hazırlanıyorum. Güzel rahatlatıcı bir masaj yaparız sonra biraz gevşer uykuya geçeriz. Sabaha birşey kalmaz.

Fotoğraflar diyorum cep telefonu ile çektim. Ben güzel fotoğraf çekerim o ayrı, fotoğrafçılık işim zaar ancak güzel olanı görürüm ek olarak. Gözümle değil kalbimle, koklayarak, karnımın içinden. Bazen gözümden kaçıyor belki ama olmayanı da görürüm. Olmayanı oldurma arzum ise artık yok., görsem bile” o da böyle işte” diyip geçiyorum. Allah bana Meryl Streep sabrından bahşetti galiba ya da kıyısından!

Nerden girdik nerden çıktık.

Oh kalbim ferahladı.

Bugün arşivi derincene temizledim bu yazıdan sonra sırayla gelecek fotoğraflar aklımda kalanlar kalbimden dökülenler ve o kadar fazlalar ki nasıl toparlayacağımı ben de bilmiyorum.

En iyisi mi dedim şu seri ile başlansın: vapur iskeleye yanaşırken bir fener vardır balıkçı barınağının orada. Hemen her sefer bir kare çekip HOME diye paylaştığımı fark ettim dolanırken hikayelerim arasında. Elime gelenleri toparladım yine bulduğumda seriye ekleyeceğim. Farklı zamanlarda farklı saatlerde farklı ışıklarda farklı açılarda evine hoş geldin diyen benim köşem.

Adada yaşayan bilir kimse öyle kendine kolay kolay adalıyım diyemez. İkametgah orada bile olsa her seferinde hoşgeldin denilir. Eyvallah derim buna elbette ki bilirim “adalı” olmak herkese nasip değildir kolay da değildir desturla ağıza alınır ve fakat benim evim Bozcaada’dır. İtirazı olan ?

Başka bir dildir susmak. Öğrenmesi zor bir dil.
Susmak dilini bilmeyenler susanların bilgeliğini bilgisizlik ile karıştırır.

Aklımın Aynalı Çarşısı, Devrim Yakut

4 yıllık Bozcaada yaşamımızın kısa bir özeti.. Harika çekimler, görseller,evimiz, yuvamız.
Hep güzellikleriyle hatırlamak için.

6 Kasım 2019 Bozcaada

Elif telefonda” ‘başka hayat mümkün’ belgeseli çekecekler sizi “söyledim dediğinde hiç bir ifade bulmadı bende, ne var ki hikaye olacak diye düşündüm. Kendimize yabancılaşma olarak ifade ediyorum bunu. Sonra telefon konuşmaları röportajlar vs derken 4 güzel insan çıktı geldi kameralarıyla. 3 gün boyunca gezdik konuştuk uzun uzun konuştuk anlattık anlattılar dost olduk yoldaş olduk. Bu tanıtımları seyredene kadar ne olduğunu fark edememiş olabilirim. Şimdi farkındayım.Neler yapmıştık neler yapıyorduk ve neredeydik?

Başladığım her iş bir yoldu. Zafer değil sefer diye yola yürüyor olduğum bir hayata dönüşmştüm. Ve geldi bu belgeselin adı “yolda olmak” oldu. Bu yolu bir parça anlatabildiysek paylaşabildiysek, bir kişinin dahi yola çıkmasına ilham olabileceksek ki o yolun ne oldugu değil mühim olan, hepsi bu güzel ekiple oldu.Başta @ysmmavi ve @hakan_yakici ve @saeednasiri79 @berkayguvenx @gorkematlar @beiniztv çok teşekkürler bunu yaşattınız bize. Şimdi heyecanla hatırlamadığımız görüntüleri bekliyoruz.

Anneyim, fotoğrafçıyım, yoga yol göstericisiyim. 40 yaşı doldurmak 41. seneye kucak açmak üzereyim. Hayata sadece bir adet olduğunu hatırlayarak bakmaya çaba sarf ediyorum.

• Eşinle nasıl tanıştın?

2000 yılının Ekim ayında Menekşe Yaylasında 

• Çocuğun ne zaman dünyaya geldi ve ne şekilde ve nerede?

2007 yılının 16 Mart Cuma günü evlilik yıldönümüzde İstanbul’da neredeyse 10 ayını tamamlayarak çıkmak istemeyince çıkmasına yardım edilerek dünyaya geldi :=)

• Bir süre farklı bir deneyim yaşadınız, bunu anlatır mısın biraz?

Geçtiğimiz son iki senedir biraz farklı deneyimlerimiz var evet. Evimizi kapattık, oğlumuzun okulunu bir sene dondurduk, bir yazı karavanda geçirdik sonra karavanla bir yola çıktık . Bir takım aksiliklerden dolayı karavanı Türkiye’ye getirip yola tren ile devam ettik döndük önce İstanbul’da bir eve yerleştik sonra yazın Bozcaada’da yeni bir yaşama başladık. İstanbul’u bıraktık adada yaşıyoruz, oğlumuz orta okula orada devam ediyor. Hepsi bu.

• Bu yolculuğa çıkarken çevrenin tepkisi ne oldu?

Nasıl yani Erin okula hiç mi gitmeyecek??!!! sorusu en çok sorulan oldu. Kimseden olumsuz bir tepki almadık. Bu yolculuk öncesinde İstanbul’da yaşadığımız evi kolilere sıkıştırıp kutu kutu ofisimize yerleştirdik ve yolculuğun planlarında ortaya çıkan aksilikler içinde annemin evini bize açarak neredeyse bizi 2 ay misafir etmesi çok büyük bir destekti bize. Dönüşte Bozcaada’ya yerleşeceğimizi söylediğimde yolculuktan daha fazla tepki aldım bir çok kişiden. “aaa orada doğum fotoğrafı nasıl çekeceksin?” “bunca yol kat etmişken işini mi bırakacaksın?” gibi sorular ile kalbim çokça darlandı. Eğer bir tepki verdiyse de çevrem ben buna bakmadım . Bir tek hayal vardı : YOLDA OLMAK.

• Nasıl bir deneyim kattı size?

Üzerinden bir sene geçtikten sonra bu soruyu cevaplamak biraz daha zor. Yaşananalar ufak ufak siliniyor, fotoğraflara bakmadan aklına gelmiyor ama hisler hatırlanıyor. Hayatta herşeyin bırakılabilir olduğunu, tekrar yeniden başlanabilir olduğunu, herşeyin önünde sağlık ve ailenin olduğunu anlattı yollar. Ne kadar yol yaptığının içindekileri de kendinle götürüyorsan bir önemi olmadığını yolculuğun sadece dışındakilere değil içindekileri de yapışmadığında başladığını ve çocuğun çocukla birlikte olması gerekliliğini gösterdi .

• Bir kez daha yapar mısınız?

Aynısını yapmam ama yine bırakırım yine giderim yeni yerler görürüm yeni insanlar tanırım fakat trenle yapmam. Trenle yolculuk etmek bir kere çok para harcamak demek, şehir merkezlerinden uzaklaşamamak demek, sürekli bir diğer trenin peşinde olmak yüzünden rotadan sapamamak demek. Bir daha geri dönsem kar kış demem karavanla yola çıkarım. Karavanla yapılan yolun konforu ve keyfi yazarak anlatılamaz. Trenle yapmak istediğim tek bir rota var şimdi burada yapmam demiş bulundum ama kuzey Avrupa’yı trenle geçmek istiyorum.

• Hatırladığın en güzel anı neydi?

Her biri birinden güzel anılar biriktirdik, hepsini düşündüğümde bir kaç tanesini sıralayabilirim:
2017 yılına koşar adım girişimiz beni güldürüyor. Yeni bir yıla, koşarken birden durup “amanın yeni yıla girmişiz” diyip Rialto Köprüsünün altında Venedik’te hiç planlamadığımız gibi bir giriş yaptık.
Yeni yaşıma Barcelona sınırını geçerken girişim var gece yarısı, trende.
Normandia’da bizi misafir eden Beste ve oğlu Leo ile Manş denizinin tabanında sular çekilmişken deniz tabanı incelemek paha biçilemezdi ve son olarak da Paris’te bizi evine kabul eden bizi hiç tanımayan aileye duyduğum sevgi.

• Hatırladığın en kötü anı neydi?

Erin’in Roma’da 4 gün boyunca 40 derece ateş içinde yatması ve son durak Sofya’dan İstanbul’a gelirken yine Erin’in bağırsaklarının bozulması, açık olan tek tuvaletin Bulgar’da kalacak vagonda olması ve o tuvaletin sadece neredeyse bir delikten ibaret olması ve o sırada Bulgar polisinin pasaport kontrolünü bitirip vagonların ayrılacak olması ile bizim Türkiye’ye gelecek vagona yetiştiğimiz ara içinde geçen süre. Erin’in can yanması, ağrısı ile Bulgar’da kalacağız endişesi arasında gidip gelmek.

• Gelecekte çocuğun için nasıl bir eğitim hayatı planlıyosun?

:=) Benim bir planım yok umarım Erin’in kendisi için mutlu olacağı hayalleri olur. Planları biz yaparız ama hayat olur o yüzden hayalleri olsun lütfen.

• Gelecekle ilgili hayallerinden paylaşmak istediğin var mı?

Var. Lavantalar ekmek istiyorum Bozcaada’daki evimizin tarlasına üzerine büyük resimler çizmiyorum sadece şimdilik ekmek ve büyümelerini seyretmek istiyorum. Erin’le birlikte bisiklet projeleri üretmek şimdilerde hayalim bunun için bu sene antrenmanlara başlayacağız dilerim. Kuzey Avrupa’yı görmek istiyorum kimbilir belki bisikletle geçeriz bu sefer. En önemli hayalim ya da dileğim diyelim tüm bunları yapabilmek için akıl ve beden sağlığımızın yerinde olması çünkü gerisi teferruat.

Yalan halde gelmem, toplarım özümü yalın halde gelirim.

Kapıyı çaldığımda kim o dersen, ben olmam kapında sen olur gelirim.

Sen gel de yeter ki,yola yük olmam,yol olur gelirim

Dün akşam uykudan önce dedin ki

“bana bir ninni söylesene anne”

bebekken sana söylediğim tüm ninniler aklımdan gitmiş dandini dandini diye giriştim olaya.. ben sesime yabancılaştım, senin gözlerin doldu benim gözlerim doldu, en çirkin anne sesi bile evlada bülbül gibi geliyor değil mi ? 🙂
değişiyoruz, büyüyoruz, bebekken sen sesimi hiç duymazdım sana uyurken ninni söylediğimde ve o kadar çok ninni biliyordum ki şaşırdım sadece danaları bostandan kovalamak kaldığını fark ettiğimde aklımda. Hatırlamak için her sene sana yazdığım doğumgünü yazılarını okudum. Hiç bitmeyecek sandığım o uyutma çabası dolu akşamların bir çırpıda geçip bitmiş olduğunu görmek ve tek haneli sayılardan çift haneli sayıları yaş diye saymaya başlayacak olmamız hiç de o kadar uzakta değilmiş.

Geleneği bozmadan bu yaşında da sana duygu dolu kelimeler ile cümleler kurmak istediğim şu günlerde ülke karmakarışık, umudumu yitirmenin yanı sıra artık endişelerim katlanarak artıyor, yazamıyorum sana umut dolu cümleler. Şimdi şehrin göbeğindeki okulundayken sen gün içinde benim kalbimde bir korku tohumu filizleniyor, seni korumak ilk yaşlarındaki kadar kolay değil biliyorum. Yeni yaşında ve ailemizin 11. senesini bitirirken hep birlikte gelecek günler için kalbimize umut tohumları ekmeyi dilemekten başka bir duam yok.
Kolay bir sene yaşamadık, bir şekilde zorluklara hep beraber göğüs gerdik ve sen bana varlığınla, duruşunla, olgunluğunla güç verdin. Hepsi için teşekkür ederim benim artık minik olmayan, yolculuğunun 10 . senesine ilk adımı atmaya hazırlanan pırlantam.

Haftalardır bir doğum günü partisi istediğini söyledin, arkadaşlarının olduğu ve ” pastaneden alınmış çikolatalı pasta” ile kutlayacağın. Çok düşündüm nasıl yaparım diye, senin hayalindeki gibi olsun diye didindim ama oğlum ben yapamıyorum işte. Alternatif diyorlar ya hani hangisi alternatif bilemiyorum sadece seni mutlu edebileceğimi düşündüğüm küçük bir süpriz hazırladım.

Uzun zamandır hayalini kurduğumuz Permakamp içinde dostlarımızla senin için bir doğum günü çemberi yaptık. Sadece çocukları değil büyükleri de içine alan bir çember oldu bu. İyi de ettik değil mi  ? O platformda toplanma amacımızın senin doğum günün olmasını söylediğimde gözlerinin parladığını gördüm ben. Bir bez parçasının üstüne dalları taktık permakamp anneleriyle başına taç ettik. Ellerimizle çikolatalı pastalar da yaptık pastane pastası olmasa da parmaklarınızı yediniz naber ? Evde ikimizin beraber boyadığı gazoz kapaklarının kendi hediyen olduğunu da bilmiyordun , arkadaşların da seninle paylaşmak isediklerini elleriyle yaptılar ya da evlerinden kendilerinden bir parçayı paylaştılar. Dilek ağacımızı çaputlarla süsledik, hem senin için hem Permakamp için dileklerimizi sunduk.

Mutlu olmanın bir tek yolu yok oğlum.
Mutluluk bir seçim.
Ne yaptığının değil nasıl yaptığının değeri var.

İlkokula yeni başladığında bahçede sıraya soktuklarında ” sırada olmayı sevmiyorum anne” diye serzenişte bulunuyordun ya.. sıranın dışına çık kuzum, sınırlarının dışına çık, ancak o zaman büyüyor insan.

Doğum günün kutlu olsun.. korkarım 18 yaşına gelene kadar ben her sene buraya yazacağım.

Eziyorum muzları, yulaf ve kuru meyveler ekleyip kurabiye gibi pişiriyorum. Bir dene bakalım:=)

Ben de yazmaya başlamayı deneyeceğim ama Yoda geliyor aklıma DO! or NOT DO! Bu aralar Erin ve benim aramda sıkça kullanılan bir kalıp haline geldi.

Hadi başladım yazmaya. İlk bir kaç yazı yemek tarifi olursa şaşırma bu aralar mutfağımın aşçısıyım!

Ne zaman vapurla karşıya geçsek Erin Topkapı sarayını, Galata kulesini sorup duruyordu. Ben ise sarayı gezip gezmediğimi hatırlayamıyordum. Belki lisede ?? belki de hiç ! O kadar turist gezdirmişliğim var ama sarayı hatırlamıyorum. Bayram boyu oturduğum yerden herkesin gezisine bakıp ” ahh ne güzel ” dedikten sonra Cumartesi günü İstanbul gezisi planladık biz. Planlamamak gerekiyor bunu öğreneceğim öncelikle! Planımda Eminönü’nde kahvaltı sonra Topkapı Sarayı, Ayasofya, Sultanahmet ve en son Galata kulesi vardı! Var olarak kaldılar en nihayetinde ama başka bir gezi için.

Sabah Eminönü otobüsüne atladık ailecek. Yeni Cami’nin etrafında kahvaltı ederiz diye planlamıştım ama oradaki tüm yerler kapanmış bunu üzerine caminin arkasında, Mısır Çarşısı Yeni Cami Kapısının dibinde küçük bir çaycı bulduk, tahta taburelerin üzerinde simit, sabah Feriköy pazarından aldığımız ıspanaklı Arnavut böreği ve uzun zamandır içtiğimiz en güzel çayla kahvaltımızı yaptık! Gerçekten çay muhteşemdi. Erin kedi sevgisinden çıldırdığı ve civar kedi dolu olduğu için uzunca bir süre kahvaltı edip kedileri sevdik.

Daha sonra hiç de planlamadığım gibi Mısır çarşısının içinden geçip ara sokaklardan Mahmutpaşa’ya çıktık. Burası Erin için cennet gibi oldu çünkü aradığı tüm takımların formalarını bulduğu bir tezgah vardı ! Barcelona forması ve GS forması edindikten sonra yolumuza devam ettik. Önemli not : Takım forma 10 TL !!

Oradan Sahaflar Çarşısına çıktık. Tabii etraf ders kitabı doluydu, sanırım bir pazar günü gitmek lazım sahafları görebilmek için. Elbette oradaki kedileri de boş bırakmadık, sevdik sevdik!

Yol buradan Kapalıçarşıya ulaştı. Beyazıt kapısından attık kendimizi içeri. Benim hayalimde küçük bir çaycı vardı tabii ki artık yok! Yine de çarşı içinde ufak bir kahveci bulduk. Kahvelerimizin yanında bir de baklava tükettik. Ethem Tezçakar Kahveci. Servis kalabalık dolayısıyla berbat ama kahve mükemmeldi! Değer bence oturmaya.

Çarşıdan çıktık ve Sultanahmet’e ulaştık. Daha önce almadığım için Müze Kartı Topkapı Sarayının gişesinden aldım. Çocuk ücretsiz zaten. Biz kendimize kart aldık çünkü bundan böyle İstanbul, müzeler gezile!  Girişte 15 liraya sesli tur aletini alabilirsiniz. Ben almayalım dedim, hata ettim. Erin onunla gezmeyi çok seviyor ama onu alsaydık sanırım sarayı iki günde bitiremezdik ancak söz verdim bir sonraki sefere dinleyerek gezeceğiz, bu seferlik tanıtım turu yaptık. Saray çok büyük en çok en alt bahçeyi ve eskiden şehzadelerin oyunları seyrettiği konakları sevdim!  Koca kişisi gördüğü her ağaçtan tohum topladı. Harem’ e girmedik. Haremin giriş ücreti saray giriş ücretinden ayrı ve önünde uzunca bir kuyruk vardı. Sanırım hafta içi gitmek daha akıllıca.Çıkışta Ayasofya’ya girecektik ama çok acıktık o yüzden yolumuzu Soğukçeşme sokağından geçirip hızlıca Sultanahmet köftecisine çevirdik! Olmazsa olmaz köfte yemeden! Orada turumuzu tamamlama kararı aldık çünkü çok yorulmuştuk. Arkeoloji müzesinin önünden tramvaya binerek evimize doğru yönlendik. Galata kulesi için yola çıkmıştık en başta, Erin’ bayramda kuleye çıkacağız diye söz vermiştim ama ayaklarımıza kara sular indi. Dedik bir sonraki rota kule olsun.

Kasım ayında Erin’İn okulu 10 gün tatil. Sırasıyla bölge gezilecek.. Sen şimdilik aşağıda günün fotoğraflarına devam edebilirsin;) Bu vesile ile ben de fotoğraf çekme isteğimi törpüleyeceğim!

İstanbul: Sen çok güzelsin.. acımasız bir kadın gibisin… kadın gibisin..