Bu Nicole ile ilgili son yazım elbet olmayacak henüz 1 haftamız daha var beraber! Mutluluk buna denir! 4 ders ve 1 tam gün ders yapmış olmanın hafifliğini ruhumda ve bedenimde nasıl da yaşattığımı anlatamam ama ama ama.. bir kaç kelime edesim var yoksa içimde büyüyecek bu hisler!

Şu yukarıdaki fotoğrafın kadrajını bilerek yapmadım! Kurgu değil! Kimsenin haberi yok! Kenardan köşeden çekilmiş bir kare! Ta ki eve gelip de bilgisayara attığım ve baktığım ana kadar, 6 aydır şu soldaki duvar süsünü fark etmemiş olduğumu gördüm ve bugün Nicole tam da bunun yanında dururken ve ben duygularımı nasıl ifade edeceğimi, kelimelere nasıl dökebileceğimi bilemezken.. tesadüfler var mıdır sayın okur ? ben inanmam!

Böyle bir yerlerdeyim.. pamuk gibiyim.. hafifim diyip duruyorum ama lafta değil gerçekten bir hafiflik var üstümde hatta bu hafta kilo olarak da kırılmış durumdayım! Kimin yağları Nicole ile yapılmış bir derse dayanabilirdi ki zaten? Diyet yazıma ve yarın ki tartıya kadar susuyorum bu konuda! Ancak itiraf etmeliyim ki ders sırasında ve hemen sonrasına” aa ne güzel hiç bir yerim ağrımadı ne de kolay yaptım kiii” diye sevinirken ertesi sabah tüm vücudumun lif lif ağrıdığını ama buna rağmen sanki bedenimin içinde hiç kas yokmuş gibi bir his ile yataktan kalktığımı belirtmeliyim.

Bugün ise benim için yeni bir deneyimdi. Partner yoga yaptım! Bildiğin yogayı bir partner ile yapıyorsun: yanındaki kişiye bir sorumluluğun da var yani! Saat 12:00 de girdik ve saat 15:00’e kadar yoga yaptık! Şiir gibiydi. Dün de vardı bir workshop birazdan aşağıda fotoğraflarını izleyeceksiniz 🙂 O da aynen uzun uzun süren bir çalışmaydı ve 2 saatinde içeride kalıp fotoğraf çektim. Diyeceğim şu bu güzel kadınla ister yoga yapın, ister oturup seyredin..ÇOK ŞEY ÖĞRENECEKSİNİZ ve kendinizi müzik eşliğinde bir şiir dinletisinde hissedeceksiniz..zerafet, güç, pozitiflik, sakinlik, egosuzluk ..haha! abarttığımı düşünüyorsunuz değil mi ? abartıyorum da zaten 😉 bazıları hak eder bunu !

ve ve bugünün ikinci keyfili bölümü!

İyi ki doğdun YOGATİME! 8 kasım birinci yıllarını dolduran sevgili yoga dostlarım. İyi ki doğdu bu salon. Sizi tanıyamayacaktım, Nicole kim bilmeyecektim, kendimi tekrardan tanıma şansını daha da erteleyecektim! Hariıka yoga fotoğrafları çekme şansını nerede elde edecektim??! Daha nice yılları(M)nız olsun olmaz mı?

[media id=3 width=240 height=20]

Hadi hadi şimdi play tuşuna basın.. “müzikli şiir dinletisi tadında” izleyin.

Aylar önceydi.. henüz Burcu İstanbul’da yaşamıyordu üstelik ben İstanbul’da yaşayabilme ihtimali olduğu bile bilmiyordum, Ankaradaydı!
Yoga yazıları ile tanışmış ve okumaktan keyif alıyor arada yorum da bırakıyordum. Bir gün çocuk yogası dersleri verdiğini fark ettiğimde, bugün bloguna yorum bıraktığını düşünüp ırım tırım arandığım ama sanırım mail ile konuşurken belirttiğim bir cümle aklıma geldi :

“keşke” demiştim.. “İstanbulda olsan da oğlum ve ben seninle yoga yapsak”

Bugün, bu sabah, İstanbul’da bir Burcu bir ben bir oğlum yoga yapıyorduk!

Evrene gönderdiğimiz mesajlara dikkat edelim.. mi ??

🙂

Yoga yapmak için illa ki herkül kadar güçlü ya da lastik kadar esnek olmanız gerekmiyor. Limit “siz”siniz. Nereye kadarsa oraya kadar, bedenine saygı duyarak, her gün ve her egzersizinde bedenini dinleyerek yaptığın hareketler bütünü diyebilirim. Bir gün önce gittiğin yere kadar gitmeyebilir ya da yanındakinden daha iyi olmayabilirsin. Bedenini ve içini dinleyerek kendin olduğun ve kendini zaman içerisinde ve kendi zamanında bütün olarak güçlendirdiğin bir yaşam biçimi olarak da anlatabilirim.

Yoga’nın çocuk için olanı da mı var ? var elbet.. her yaşa her bünyeye uygun yoga var.

İlk çocuk yogası lafını duyduğumda ” yok artık küçücük çocuklara bir de yoga eksikti” diye aklımdan geçirmediysem ne olayım ama geçirdim. Özellikle anaokullarının pazarlama tekniklerinden biri olarak antipati beslediğimi de eklemeliyim.

Bu antipatimi dün Sima ile beraber geçirdiğimiz bir saat içerisinde yok etmiş bulunuyorum. Yogaya gittiğim salonda artık çocuk yogası var ve dün ilk defa Erin ile girdik. Normalde anne-çocuk beraber girmiyor ancak bizim bu travmatik okul durumlarımızdan Erin benden ayrılmadığı için deneme süresince yanında girmeme benim de çocuk olmam koşulu ile izin kopardım. Hoş dün derste sanırım hava muhalefetinden, bir tek biz vardık bu da beni zorunlu kıldı derse katılmak için.

BEN ÇOK EĞLENDİM, ders bittiğinde Erin tüm derste yaptıklarını sırayla tadına doyamadığından herkese tekrar ettirmek suretiyle bir daha bir daha yaptı 🙂

Yok hayır çocukları pozlara girmek için yönlendiren bir sistem asla değil. Ormana piknik yapmaya gidip kendi bedenimizle sandivçlerimizi hazırlayıp, wipe out tadında parkurlar kurup, pipetle nefes çalışmaları yapıp çalışma olduğunu anlamadan hem de, çeşitli orman hayvanları olup, boş salonda koşturduk durduk.

Tekrarlıyorum: Erin’i bilmem (ki biliyorum tabii 😀 ) ben çok eğlendim. Bir kaç ders sonra girmek konusunda ben kendi adıma ısrarcı olacağım haberleri yok! 🙂 Erin sanırım birkaç çocuk daha olursa daha çok farkında olacak: Sima’yı tanıdığı ve diğer katılımcı da ben olduğum için ve belki de onun yogası bu olduğu için çok sık koptu olaydan. Bu da Erin’in shavasanası!

Shavasanadan sonra 3. gözümüze yapıştırdığımız hediye çıkartmalarımız da cabası!