Ama yanlış anlama sayın okur ben de ilerleyemiyorum çoğu zaman. Dikkat ettiğim çok konu olsa da kaçıyor arada. Büyük şehirlerde yaşıyoruz, büyük koşuşturmaların içerisinde, ağır sorumlulukları sırtlamış yol alıyoruz. Koşarken mutsuz olduğumuz kısımları yönetemiyoruz. Alkol, sigara, yemek, televizyon, bilgisayar  v.b unsurlarla kendimizi uyuşturuyor yönetmeye çalışıyoruz ancak bunların içinde saymadığım bir bunlar kadar başka tehlikeli bir eylem var yaşamlarımızda: ALIŞVERİŞ!

Geçen sene TÜKETMEYELİM diye bir yazı yazmıştım. Yazının üzerinden geçen zaman içerisinde hiç geri dönüp okumamışım. Biraz önce okudum! Yazdığım bazı maddeleri bizzat gerçekleştirmişim! Mesela bir ipad almışım geçen sene içerisinde çünkü sürekli dışarıda geçen iş yaşantım boyunca telefon ile yetişmeye çalışmak zorlamış beni bu hıza. Aynı hıza yetişemediğim için eve yardımcı birini almışım! Hani daha küçük bir eve geçince gerek kalmayacaktı? ama hayır dışarıdaki iş hayatına yetişmeye çalışırken ev yarım kalıyor, çamaşır, ütü, toz! evet toz şehrin göbeğinde yaşayınca her gün toz almazsak şantiyede yaşar gibi oluyoruz değil mi ? Sonuçta evde ailemle vakit geçirecek zamanı yaratmak için eve ve ofise gelecek bir yardımcıya mecbur kalmışım bende ve bu yardımcı için biraz daha fazla çalışma zorunluluğu doğmuş. Yazınca sinirlerim bozuluyor ama gerçeğim bu. Değiştirmek ise elimde biliyorum.

Bu hayatta bana keyif veren en büyük şey kahve. İyi bir kahve ve keyfini bir çok şeye değişmem. Frenchpress ya da moka cezve ne işime yaramadıysa gönlüm hep bir kahve makinesi almaktan yana geldi gitti ve her seferinde ” BUNA GERÇEKTEN İHTİYACIM VAR MI?” diye sorarak kendimi durdurdum ancak geçenlerde bu sorunun cevabını duymamı engelleyen bir dalga ile gittim aldım! Aldığım gün tam da köpüklü espressomu yapmış “ohh mis gibi” diye yudumlarken aşağıda birazdan lütfen hepsini seyretmeni rica ettiğim videoyu seyretmeye başladım. Gitti geldi içim. Neden aldım ki ? Videoyu seyredene kadar aklıma takılan tek soru kahve kapsüllerini nasıl değerlendireceğimdi! Üşenmeden her kahveden sonra içini boşaltıp yıkayıp her parçasını saklıyorum elbet geri dönüştürürüm ben onları ama ya o kapsüller bana gelene kadar ki atıklar? O kahve makinesinin bu kadar uygun fiyatlı olabilmesi için çalıştırılan ucuz insan gücü hatta belki çocuk işçiler ? Beynimin bana oynadığı bu oyun için içim içimi yiyor itiraf etmem gerekirse. Bu itirafımı da okuduktan sonra ( ki yazmak içimi rahatlatmıyor! ) aşağıdaki videoyu da izle sevgili okuyucu ve sonra yeni yılda alacağın hediyeyi düşün.

Şimdilerde bir kitap paylaşımı / dönüşümü grubu kurmayı düşünüyorum. Bizim ailemizde Erin’inden büyük bir erkek çocuk olmadığı için maalesef aile içinde dönüşüme ben katılamıyorum ama bendekileri küçük kardeşlerimizle paylaşıyoruz. Bu sebeple ben de paylaşanlardan “ödünç” almayı çok hayal ediyorum.

Sadece kitap değil, kıyafet, oyuncak.. Bunları eskiden aile içinde dönüştürürdük. Hala yapanlar olduğunu bliyorum ama çoğunluka çekirdek ailelere dönüştük ve eskisi gibi olmuyor. Komşularımız yok var ama yok! Daha güzel bir şey söyliyeyim mi? Ben arkadaşlarımın sıkıldığı birilerine vermek için ayırdığı kıyafetleri alıp giymekten çok büyük keyif alıyorum. Seniniçin eski olan benim için yeni demektir. Benim artık kullanmaktan sıkıldığım bir bardak senin masana yepyeni bir enerji getirecektir. Mesela birine yemeğe giderken mutlaka kendi evimdeki tabaklardan birnin içine kendi yaptığım bir yiyeceği götürmeyi çok seviyorum. Yıkayıp geri vermek istediğinde ise ” hayır o bu güzel davet için bir teşekkür” diyerek armağan ediyorum! Bazen çizim yaptığım bir kağıdı oturduğum kafenin masasında küçük bir notla bırakıyorum ya da boyadığım bir taşı. Bu kadar küçük mutluluklar aslında büyük tüketimleri engelliyor olabilir mi ?
(bir itiraf daha : geçen gün arkadaşımın davetine giderken iki tane yeni tabak satın aldım üstelik kafamda bir önceki cümle varken! Dedim ya teori ayrı pratik ayrı:( Yaptım çünkü giderken eve uğrayacak ve içine koymak için yapılacak bir yiyecek için vaktim yoktu ! İşte kocaman şehir koşturması; bu kadar bu konuda konuşan beni dahi yiyor! )

Lego duyurumdan sonra bir arkadaşımın eşi çocukluğundan kalma kocaman bir lego kutusunu bize ödünç verdi. Üstelik içinde kılavuzu da olmadığı için kutunun başında uzun uzun kendi yarattığı oyunlar ile vakit geçirmekten çok keyif alıyor Erin ve ben de ona eşlik etmekten!

Alma kendin yap !

Alma kendin üret!

Alma paylaş!

Videoya bir türlü sıra gelmiyor ama şu linklere göz atmayı dene lütfen.

Freecycle türkiye –> Burada tüm linklerini yazmıştım

Armağan Uçuşturma Çemberi

Yeni yılda ikinci el eşya almak isterseniz : Garaj Satışı 13-14 Aralık Gümüşsuyu, İstanbul
El yapımı hediyeyi kendin yapamıyorsan belki yapılmışına yönelebilirsin: El emeği ürünler pazarı 14 Aralık Pazar

Bundan 3 sene önce ilk Dedetepe Çiftliğine gittiğim zaman 3. gün bir şey fark ettim: Yemek saatinde tabağımı doldurduğum yetmiyormuş gibi her yemek için ayrı tabak kullanımına gidiyorum oysa çiftlik sakinlerinin önlerinde bir adet tabak var ve sadece yeteri kadar dolu! Çiftlikte elektrik güneş enerjisinden sağlanıyor, buzdolabı yok, su kullanımı önemli çok harcandığı zaman çiftlik hızlıca susuz kalıyor. Bense 3 tabak yıkamak için gereğinden fazla su harcıyorum.

O güne kadar şehir hayatımda gerçekten tüketime dikkat ettiğimi düşünürdüm ancak çiftlikte yaşamaya başladığımda yani şehirden uzaklaştığımda bu kadar dikkat etmeme rağmen yine de fazla tükettiğimi fark ettim. Şehre geri döndüğümde farkındalığım artmıştı ve attığım her adımda şaşkınlığımı gizleyemiyordum. Oysa kaynaklarımız kısıtlı ve biz hızla bunu yok ediyoruz.

8 sene boyunca oturduğum 4. kata asansör olmadığı için yürüyerek inip çıkmaktan hayıflanıp durdum. Geçen sene evimi değiştirdim ve yeni binamda asansörüm var ve şimdi asansörsüz bir yaşamın değerini anlıyorum. o kadar sene boyunca evime girebilmek ve çıkabilmek için her gün 4 kat merdiven kullanmak çok büyük bir nimetmiş aslında. Şu an oturduğum evden daha küçük bir evde oturmak ev işlerini daha hızlı ve daha az su kullanarak, daha az elektrik harcayarak geçirmek demekmiş. Evi derleyip toparlamak için bir yardımcıya ihtiyaç duymamak dolayısıyla o yardımcı için daha fazla çalışarak hayatsal enerjimden tüketmemek demekmiş. Evde bir yardımcı olmadığı için her şeyi ütülememek ve dolayısıyla elektrik harcamamak demekmiş şimdi yardımcım don bulsa ütülüyor !!

Daha az tüketmek için daha sade bir yaşama doğru yavaş ve emin adımlar ile ilerlediğimi düşünürken gezi olaylarından sonra çevremde de bu farkındalığın hızla arttığını düşünüyorum. Bundan yola çıkarak bu yazıyı yazmak istedim. Ben daha az tüketmek için neler yapıyordum şimdi bunlara neler eklendi? Peki ya sen ne yapıyorsun ?

Yaklaşık 6 yıldır kredi kartı kullanmıyorum. Bir tane kredi kartım var sadece iş için lazım olan bir tek konuda kullanıyorum. Şimdi ise fikrim tamamen o tek kartı da elimden çıkartmak.

AVM lere gitmeyi hiç arzu etmiyorum! bazen gitmek zorunda kalıyordum artık HİÇ gitmiyorum İlla bir yerde buluşmak gerekiyorsa açık alanlarda buluşmayı hava kötüyse küçük bir mekanda olmayı öneriyorum. Çocuğumu AVM lere sokmuyor mümkün oldukça şehir dışına mümkün değilse hafta sonu şehirdeki ormanlara o da değilse mutlaka parka götürüyorum yağmur kar çamur demeden! Unutmayın çocuklar evde daha çok hastalanır soğuk hasta etmez!

Esnaf lokantasını tercih ediyorum.

Yıllardır süpermarketlerden alışveriş yapmıyorum. Bizim mahalleye bile bir süpermarket açıldı sırf zarar görmesin diye karşısındaki bakkaldan alışveriş yapmaya özen gösteriyorum. Ekmeğimi fırından, sebzemi meyvemi pazardan alıyorum. Pazara çıkarken elimde bez torbamı taşıyorum. Pazarcılardan ısrarla naylon poşet yerine kese kağıdına koymalarını istiyorum. İlk başlarda “abla naylon verim daha iyi” diyen pazarcı da artık beni gördümü kese kağıdını çıkartıyor hatta kullanmayan tezgahlar dahi edindiler. Elimde file gören pazar müşterisi genelde ” aaa bak eskisi gibi file taşıyor” diyor belki bir sonrakine elinde filesiyle geliyor. Hem yeşillikler kese kağıdının içinde buzdolabına girdiğinde daha uzun ömürleri oluyor. İstanbul’daki semt pazarlarının listesi de BURADA

Hazır ve paketli gıda tüketmiyorum. Evde anam babam usulü yemek yapıyorum. Mümkün oldukça yoğurdumu evde mayalıyorum. Sütümü üreticiden alıyorum. Organikten öte gıda ürünlerini direkt üreticiden almaya özen gösteriyorum. Bununla ilgili bir liste hazırlayacağım ama toprak ana bu konuda yardımcı olacaktır.

ve şimdi evimi didik didik ettim ihtiyacımdan fazlasını armağan ediyor ya da takas için hazırlanıyorum.

Yeni bir şey alacağım zaman önünde durup 1 dakika düşünüyorum ” buna GERÇEKTEN” ihtiyacım var mı? verdiğim cevap genelde beni tatmin ediyor.

Saçlarımı bu yaz itibariyle uzatmaya böylece kuaföre gitmek için sarf ettiğim çabayı sonlandırmaya karar verdim.

Makyaj yapmıyor geceleri yüzüme en fazla gül suyu ve doğal yağlar sürüyorum. deodorant kullanmıyor yerine kristal tuz kullanıyorum, parfüm, kozmetik ürünlerini hayatımdan çıkartalı çok oldu. Meme kanserinin çok büyük yüzdesinin suçlusunun deodorantlar olduğunu biliyor muydun?

Ped kullanmak yerine mooncup kullanmayı becerebilmek istiyorum ama henüz burada değilim galiba. ( ilgilenen olursa temin edilebilecek bir yer biliyorum)

Araba kullanmamaya özen gösteriyorum.Yürünebilecek her yere yürüyerek değilse toplu taşıma ile gitmeye çok dikkat ediyorum.

Az yiyorum.

Pazardan kumaş alıp anneme diktiriyorum ( dikmeyi beceremiyorum 🙁 )

Tüketebileceğimiz kadar ürün alıyorum, bittikçe yerine koyuyorum, stoklamıyorum. Her hafta pazara gitmeyi görev edindim azar azar alıyorum.

Tüketim üzerine kurulmuş doğum günü partilerine gitmiyorum, çocuğumu götürmüyorum ( artık davet etmeyin lütfen!). Açık alanda, parklarda yapılan kutlamalara gitmeyi kabul ediyor ve bundan böyle hediye olarak evimizdeki oyuncaklardan ya da kendi elimizle yaptığımız bir şeyleri paylaşmayı tercih ediyorum. Kendi oğlumun doğum gününü kutlamak için parti düzenlemek yerine sene içerisinde hazırlanıp ona başka yaşamları, şehirleri tanımayı öğretecek gezi planları yapıyorum. Yaşama bakış açısı kazandırmak verebilecek en büyük hediyem diye düşünüyorum.

En kısa sürede daha küçük bir eve geçiş yapıyorum. Oturduğum binada kapıdaki güvenliğin ısınması / serinlemesi için tüm gün açık kalan sistemin, sosyal tesiste biri gelip seyredecek diye günün gerekli gereksiz saatlerinde açılan televizyonun, çöpümü kapının önüne koyup birinin gelip almasının ( çöp konteynırı kapının önünde kendim koyabilirim her akşam ! )  tükettiklerine ortak olmayı reddediyorum. Balkonu olan bir ev istiyorum çamaşırlarımı açık havada kurutmak için, kurutma makinelerini reddediyorum!

bir sonraki adım ise uyaranı kuvvetli olan elektronik eşyaları azaltmayı hedefliyorum. Evet telefon şehir hayatında zorunlu kabul ediyorum ama bunun yanında ihtiyacımız olmadığı için ipad almıyoruz, evin içini elektronik oyuncaklar ile doldurmuyoruz onun yerine el emeği ile yapılabilecek aktiviteleri, kitap, dergi okumayı hayatımıza dahil etmeye özen gösteriyorum. Oğlum 1. sınıf itibari ile bilgisayar oyunu ile tanıştı, bunu hayatımızdan çıkartmanın zorluğunun farkındayız ama haftalık programlar yaparak bunun tüketimini azaltıyoruz, misal bilezik örmeyi öğrettim uzun bir süreyi bilezik örerek geçirebiliyor son günlerde :=) süre koyarak elektronik uyaranlardan daha az etkilenmeyi şimdilik beceriyoruz.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.. İçime bir tohum düşmüştü, sonra filizlendi artık meyvelerini veriyor. Bu tohumu senin de içine atabilir miyim? Daha sade bir yaşam demek hafiflik demek..

İlgini çekerse bir göz at derim : UYANMA SAATİ

UYANMANIN AŞAMALARI
Bu durum önce biraz mırıldanmak, yatakta dönenmek sonra esnemek, kalmak, yüzünü yıkamak ve kahve içmek gibi görünebilir. Evet, aslında çok da farklı sayılmaz SİZ BU AŞAMALARIN HANGİSİNDESİNİZ?

• Nispeten özgür dönem ya da özgür olman gerektiğini biliyor olduğun dönem. Çocukluk, gençlik vs.
• Bu özgürlüğün elinden alındığına şahit olmak, iş hayatına atılıp gerçeklerle yüzleşmek. Her şeyin paraya dayalı olduğunu görmek, okul yıllarında edindiğin idealizmi kaybetmek ve hayal kırıklığı.
• Özgür olman gerektiğinin bir hak olduğunu yavaş yavaş unutmaya başlama, alışma dönemi. “Mecburuz ne yapalım”dan, “En azından bir işim var” diye sevinecek hale geçiş.
• Bir takım uyaranlarla (Belgeseller, kitaplar, filmler, çarpıcı bir olay, Uyanma Saati’ni izlemek vs.) özgürlüğünün nasıl ve neden elinden alındığını algılamaya başlamak.
• Bu konuda merak duymaya başlamak, daha fazla konuşup, tartışıp, araştırmak ve daha fazla belgesel, film, kitaba sarılmak.
• Tebrikler, uyandınız! Şaşkınlık ve “Peki şimdi ne olacak” dönemi. İsyankar ruh hali sizi sarar. “Sahil kasabasına yerleşmek” ya da “Dağlara kaçmak” hayalleri… Bu biraz sürebilir.
• Sorumluluklarınızı kabullenme anı. Sevdiklerinizi bırakıp kaçamayacağınızı, kaçıp gitmenin bile bir miktar para ve destek gerektirdiğini, hala ödemeniz gereken bir kiranızın, bankaya borcunuzun olduğunu, bilgisayarsız yaşayamayacağınızı fark etme anı. (Bu 7. aşamada dağa kaçanlar olmuyor mu, oluyor tabii! Onlar da %100 kaçamıyor, gitmeden önce yine bir dağcılık markasının mağazasına uğrayıp güzel bir çift trekking botu ve çadır satın almayı unutmuyorlar )
• Şehirde, savaş meydanında kalıp özgürlük için cengaverce mücadele etmeyi seçme aşaması. İşte bu aşamada devreye “Gerçek İşler” geliyor. Normal işinize giderken, hem kendinizi daha mutlu hissettirecek hem de dünyaya faydalı olacak başka bir işe başkoyduğunuz an… Gerçekte neye ilginiz olduğunu, para kazanma zorunluluğu olmasaydı ne iş yapardım deyip kendini ilk kez “gerçekten” tanıma anı.
• Seçtiğiniz “gerçek iş” alanında kendiniz gibi uyanmış güzel insanlarla tanışma ve büyüme. Kendini ilk kez gerçekten “hayata katılır” hissetme…
• Bu geçtiğiniz aşamaları başkalarına da anlatarak, başkalarının da uyanmasına yardımcı olmak için gönüllü olma.Başkalarının da bu basamakları çıkmasına ve gerçek kimliğini keşfetmesine yardımcı olabilirsiniz. Lütfen sevdiklerinizle www.uyanmasaati.com sitesini paylaşınız.*”Uyanışın Aşamaları” konusunda çok ilginç bir benzerlik için, “Ox Herding Pictures” ifadesini Google’da aratıp okuyabilir veya Youtube’dan izleyebilirsiniz.

Döner dönmez işlere gömüldüm ama kafamda dönen kelimeleri tutmam imkansızlaşınca neresinden anlatmaya başlasam bilemediğim bu yazıya başladım. Hani ilk cümleler böyle olur devamı gelir diye düşünür insan ya; gelmiyor. Tadı damağımda hafif hüzünlü bolca huzurlu bir tat bırakan şu 6 günü anlatacak kelimem yok!

Erin büyümüş bir kere bunu anladık. Dilimi ısırıp kıçımı kaşıyorum : uslanmış ! bizim haberimiz yokmuş. Tatlı öğlen uykularına dalıp bize siesta yaptıran, güzel arkadaşlıklar kuran, bizim sunduğumuz değil kendi seçtiği! arkadaşlıklarını sonuna kadar savunan, duygusal bağlar kuran bir ÇOCUK olmuş. Evet Erin böyle bir çocuk: seçimlerinin kendi insiyatifinde olmasını tercih ediyor bize de susmak kalıyor.

Yaşadığı duygusal arkadaşlığını ne yazacak kelime bulabiliyorum ne de anlatacak bir karem var. Sadece beynimde çocukların enerjilerinin kuvvetinin yüksekliği, sevgisinin saflığı, bu saflığın göz içlerine vuran gülüşleri, son gün arkasından bakan ve hüzünlü bakan 3,5 yaşında bir çocuğun gözleri kaldı. Ben ilk defa çocuğum ve bir arkadaşı ilk  tanıştığı anda konuştuğum kelimelerin havada boş boş dolandığını, ikisi arasında laf kalabalığı yapmaktan başka bir işe yaramadığımı ve orada fazla olduğumu hissettim: hızlıca o anda şezlonguma geri döndüm ve çok güzel bir insanı tanımış olmaktan tatil sonunda memnun oldum. Güzel abla Naz.. iyi ki yolumuza çıktın, elinde bambu sopan, güneşten sararmış saçların, solmuş t-shirtün, kararmış teninle sahilin bir ucundan yürürken bize doğru sadece bir fotoğraf karesiydin şimdi bu satırları yazarken kafamda yüzlerce kare bıraktığını sen de bilmiyorsun belki.

Benim 9 sene sonra ilk defa adadan ayrılırken hüzün, özlem, veda etme gibi sizin aslında kelimelendiremediğiniz, anlam yükleyemediğiniz duyguları, son gece çadırın önünde iki kadeh şarap ile kafamdan savuşturmaya çalıştığımı belki anne/baba olduğunuzda anlayacaksınız.

Bu duyguları bana yaşattınız: sizi seviyorum.

Bunun dışında en çok özendiğim ama çadırda Erinle olmak sebebiyetiyle yapamadığım şeyi yaptım: her gece hamakta uyudum! bazen o kadar esmedi ki çıkıp çadıra geri döndüm ama gözlerimi milyonlarca yıldızlı gökyüzüne kapatmak harikaydı! Heyyy! benim otelimin 5 ten fazla yıldızı var 😉

Bir tarlamız var ve artık ağaçlarımız benim enerjimi de aldılar. Bebemizi uyutup çapamızı yaptık, daha çok ait hissettim. En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir ya, iyi kötü bir karar ektik toprağa, hadi bakalım neler olacak!

Ve en güzeli güne oğlumun öpücükleri ile başlayıp koca kişimle beraber serin sularda uzun uzun yüzmenin, dipteki deniz kestanesi enkazlarını oğluma toplamanın, en çok da yoganın 4 ayda nasıl da gücümü arttırdığını, yüzdüğüm ama kollarımın yorulmadığı mesafelerde anlamanın  tadını çıkarttım! ÇIKARTTIM valla..

Gücümü yeşilinden,mavisinden,turuncusundan,rüzgarından,sıcağından ve her damlasından aldım doğanın,depoladım enerjimi.

Bir sonraki emre kadar tatil bitti.

Bu emirler sık sık verile!

Erinle ilk bozcaada:5,5 ay
İkinci Bozcaada: 1,5 yaş
Üçüncü Bozcaada: 2,5 yaş
En zoru 2,5 yaş olandı!
ve bugüne kadar en kolayı, en dertsizi, en tatil gibi tatil olanı 4. Bozcaada. 3,5 yaş.

İstikamet Terme dedik yola koyulduk.. Şu istikameti bir tutturamadık.. iyi de oldu ya..

Ordu’da Alpay’ın Vosvos şenliğinden tanıdığı Enis ağabeyi ziyaret etmek için bir mola verdik. Sahildeki Ayışığı kafesinde gittik. Yeni yaptığı yerde olduğunu söylediler bizde “hadi uğrayalım” dedik önce findık sucuklu tostundan tadarak.

Yeni yerinin adı Jason’s eski adıyla Yason. Ordu’dan sonra İstanbula doğru Caka’yı geçer geçmez sağda. Karadenizin birkaç burnundan biri. Çok eski bir kilise var : Yason kilisesi. Burası insanın hiçbir şey düşünmeden yatabileceği , ruhunu dinlendirebileceği nadir yerlerden biri. Hatta ünü 2500 sene öncesine dayanıyormuş. Buradan Roma’ a yunusların kovaladığı kefaller ihraç edilirmiş o zamanlarda hemde kayalara oyulmuş doğal balık havuzlarında biriktirilerek. Bu havuzlar hala duruyor ama balıklar yerine biz yüzüyoruz bugün burda. Son iki gecemizi burada geçirmeye karar verdik. Artık yorgunuz ve dinlenmek için ideal bir yer bulduk .

Şimdi Alpay ve Mehmet akşam soframızı renklendirecek balıkları almaya gittiler.

Bir sihirli hava var. Zaman dursa istiyor insan oysa 2 günüm kaldı. 2 gündür yazmadığımı fark ettim o kadar çok şey sığdı ki bu 2 güne.
Salı sabahı gözlerimizi Ayder’de açtık. Güneşli ve biraz sıcak bir hava günaydın dedi bize. Pansiyonumuzun kamelyasında güzel bir kahvaltı yaptıktan  sonra son 1 haftanın yorgunluğunu atmak üzere 57 derece sıcaklıktaki kaplıca sularına bıraktık kendimizi. Bir saat boyunca banyo yapıp sıkıca giyinerek çıkıp Sema ablanın dün gece söz verdiği kara lahana çorbasını içmek için restauranta gittik. Kışa kadar beklememe gerek kalmadı. Mıhlamayla birlikte çorbamı içtim. Sonra ballarımızı alıp Ayder’e hoşçakal diyerek yola çıktık.

Amacımız Zir Kaleye gitmekti. Önce Çamlıhemşin’e indik. Bu sefer yolun sağından devam ederek Şenyuva ( Çinçiva ) köyüne geldik. Daha önce bize tavsiye edilen Pokut yaylasını haritada görünce “hadi çıkıp bakalım “ diyerek bize “araba çıkmaz ama sizinki belki çıkar” denilen yola direksiyon kırdık. Yol başta çok düzgündü. Yukarı çıktıkça derin çamurlarla karşılaştık ; çamur inatlaştı biz inatlaştı. Solumuz yamaç sağımız uçurum ortamız çamur inatlaşarak 2 saatte 11 km yolu çıktık. Oldukça gerilimli bir yolculuk oldu yukarıya kadar. Arazi aracı yoksa ya yürüyerek ya da nereden yolcu aldığını bilmediğim unimoglar ile çıkmak gerekiyor. Ama bu yaylaya çıkılmalı!!

Yolun gerginliğinden yukarı çıkar çıkmaz köye aşık olsam da inmek istedim. Şimdi inmediğime mutluyum hatta 1 gün daha kalmadığımız için pişmanım, daha önce de dedim ya burada dostluklar hemen kuruluyor , hemen kuruluyor, hemen birer bardak çay süresine…

18:28

Bu akşam Pokut’ta kalmaya karar verdik. Kampımızı köyün altındaki düzlüğe kurduk ve hemen gün batımını kaçırmamak üzere bizi köyün sırtına çıkarttılar. Tarifine hiçbir şeyin yetmeyeceği belkide hayatımın en güzel gün batımını seyrettim buradan. Son 10 gündür duyduğum tek cümle “ sizin şansınıza güneş var hava açık yoksa burası hep sis hep yağmur “ burada da karşıma çıktı. Köyün son 1 aydır göremediği güneş bizi bekliyormuş en güzel batışını hediye etmek için.

Güneş battıktan sonra bir güzel – sonunda – taze fasulyemizi ve bulgurumuzu hazırladık. Tabii fasulye 2000 metrede biraz geç pişiyor ama oldukça lezzetli oldu.

Yemekten sonra bizi davet ettikleri ahıra gittik. Bu ahırda geceleri horon tepiliyor çünkü elektrik yok dışarısı karanlık ahırda ise aydınlatma var. Ortada seyredenler etrafında kafasını tavana çarpa çarpa ve bunu umursamadan horon tepenler var. Köyün genci yaşlısı akşam oldu mu giyinip süslenip buraya geliyor. Yarım saat seyrettikten sonra kampımıza dönüp milyonlarca yıldızı ve Mars’ı çayımızı içerek seyredip harika bir uykuya yattık.

Sabah güneşin ısıtmasıyla 06:30’da uyandık. Kaçkar manzaralı balkonumuzda kahvaltımızı yaptıktan sonra kampımızı topladık ve gitmeye hazırlandık. Ancak Gönül Teyze’nin ince davetini kabul ederek bu yolculuğu biraz erteleyip sofralarına misafir olduk . Uzun sohbetlerden sonra saat 12:00 gibi tekrar görüşme sözümüzü verip bir parçamızı orada bırakarak buraya da hoşça kal dedik.

Dünkü planımız olan Zir Kale yoluna döndük ama galiba artık Pokut’tan sonra başka bir yaylada olmak istemiyorduk. Vazgeçtik ve direksiyonumuzu denize doğru kırdık. Önce Fırtına Deresinde bizi sonuna kadar bırakmayan arabamız DIFICILLE’e güzel bir banyo yaptırdıktan sonra Şenyuva kahvesinde birer çay içtik ve sahile doğru yol almaya başladık.

Yine hiçbir şey planladığımız gibi olmadı. Önce Mercedes Jeep delisi Yeniay Belediye Başkanı tarafından takip edilip Of’a gelemeden durdurulup arabayı satmamız için 2 saat ikna edilmeye çalışınılıp bu 2 saatten sonra biz onu satmamaya ikna edip Trabzon’da peynir almak için 1 saat harcayıp sonra Akçaabat köftesi yiyip sahilde horon seyrederek gece 23:00 te ancak Tirebolu’a varabildik. Hızlıca kampımızı kurduk , Alpay gece denize girme zevkinden bu kadar yorgunluğa rağmen kendini mahrum etmeyerek yüzdü ve biz nihayet uykuya geçebildik.

24 Ağustos 2003
Sabah  saat 04:30 da uyku tulumlarımızı terk edip kahvaltımızı yaptıktan sonra 05:30’da zirve için Alpay ve ben yola çıktık. Mehmet geceyi kötü geçirdiği ve üşüdüğü için midesini bozdu ve kampta kaldı. Bizden başka birde İsrailli grup ve yine Dilberdüzünde tanıştığımız Rizeli iki arkadaş İsmail ve Eray vardı. İsmail ve Eray bizden 45 dakika önce yola çıktılar biz de İsraillilerden 15 dakika önce.
Zirve rotası yani Güney Klasik rota oldukça belirgin bir patika ile Dilberdüzünden başlıyor. 1.5 saatlik bir çıkışla deniz Göl’üne varılıyor. Tırmanış Deniz Gölü’nden de başlayabilir. Kamp yüküyle Dilberdüzünden göl 2.5 saat sürüyor. Sürekli çıkış var. Biz yüksüz saat 07:00’de göle vardık. Yarım saat mola verdikten sonra 07:30 ‘da tırmanışa geçtik.

Saat 11:15’te 3950 metredeki zirveye giden sırta ulaştık. Ben zirveye 15- 20 metre kala bıraktım. Alpay 5 dakika sonra zirve defterine ulaştı. İsrailliler ile biraz zirvede kalıp yanıma geldi. Şansımız iyi gitti çünkü hava bize geçen 1 aya göre büyük bir süpriz yapıp harika bir hediye verdi. Tırmanışın başından sonuna çok az bulutlu ve güneşliydi.

Saat 12:00’e kadar zirveden Deniz Gölü’nü ve etrafı seyrettikten sonra dönüşe başladık. Çıktığımız çarşaktan inerek 14:30’da göle vardık. Yine yarım saat mola verdik ancak bu sefer Alpay ve gaza getirdiği sevgili yol arkadaşımız Tomer göle girdiler; girmek demek doğru olur mu bilemiyorum; ben bir atladığını gördüm sonra yine atladığı taşın üzerindeydi.

Saat 15:00’te gölden tekrar hareket edip 16:30’da Dilberdüzü’ne vardık.

Güney Klasik rotasının aslında çok da kolay olmadığını söylemeliyim bizim tek şansımız havanın açık olmasıydı. Hava açık olursa patika çok belirgin bir şekilde gözüküyor. Yürüyüş Dilberdüzü’nden başladığı zaman molaların süresine ve tempoya bağlı olarak 9 – 11 saat sürüyor.bize gölden sonra su bulamayacağımız söylemişlerdi ancak neredeyse zirveye kadar su var.

Rota çok açık ancak duyduğumuz kadarıyla “ rehbersiz “ çıkılamaz havası vermek için işaretlerin yerlerini değiştiriyorlarmış ki zaten bu bize fazladan bir tepe çıkmamızı sağladı. Sis olduğu zaman kaybolmak çok kolay. Zirveye giden sırta gelindiğinde buradan yürümek benim gibi boşluk hissinden tedirgin olanlar için çok keyifli olmayabilir. Ancak sonradan öğrendiğimize göre bizim fark edemediğimiz sırtın hemen altında bir yol daha varmış zirveye giden. Bir daha ki sefere diyorum …!!

Çok fazla dağ görmedim ama neredeyse zirvesine kadar su ve yeşillik olan tek dağ burası. Kamp alanımıza döndükten sonra biraz yemek yiyip hızlı bir kararla 17:30 ‘da Olgunlar’a dönüşe geçtik. Hayallerimi süsleyen domates soslu makarna orada yapılabilecekti çünkü..

Mehmet hasta olduğu için onun eşyalarının bir kısmını Alpay’la paylaşıp sürekli iniş olan patikadan 2 – 3 kere ahududu – yöresel adıyla corkh (okunuşu böyle )  – molası vererek saat 20:00’de kamp alanımıza vardık. Yol boyunca makarnanın hayaliyle ayaklarıma yürüme emri verdiğimden hiç beklemeden domatesleri alıp yemeği hazırladım. Alpay şiddetli bir baş ağrısı ve üşüme ile uyku tulumuna girdi. O kötüleştiği için olsa gerek bana bir iman gücü geldi. Sanki 14 saat yürümemişim gibi davranarak yanlış yaptığımı fark edemedim. Alpay’ı ve sonra kendimi toparlamam gece 23.00’ ü buldu. Kafamı koyar koymaz uyumuşum.

25 Ağustos 2003
Sabah karşı müthiş bir mide bulantısı ile kendimi çadırdan dışarı attım, karşı konulamaz bir kusma isteği ile hava almaya çalıştım. Biraz toparlandığımı hissedip biraz daha uyumak üzere çadıra girdim ancak zaman o kadar çabuk geçmiş ki sanki 1 dakika sonra Mehmet’in planımızı sormak için çadıra gelmesiyle uyandım. Uyandığımda her yerim alev alev yanıyordu ve kıpırdayamıyordum. Esas planımız Mehmet’i eşyalarla minibüse bindirip Pazar’a yollamak Alpay’a yüksüz olarak 5 saatte Yukarı Kavrun’a arabayı almaya gitmekti. Ama ben değil Yukarı Kavrun’a yürümek minibüse yüreyebilecek durumda değildim. Alpay tek başına gitmek istesede ben bunu doğru bulmadım. Hızlı bir şekilde kampımızı toplayıp minibüse yetiştik. Minibüs önce 2,5 saatte Yusufeli’ne ulaştı. Yusufeli’nden 2 saatte Artvin’e geldik . Artvinden Ardeşen ve sonra Ayder Yaylasına saat 15:00 te 10 saatlik bir yolculukla vardık. Yol boyunca ateşim hiç düşmedi bunun üzerine bu geceyi pansiyonda geçirmeye karar verdik. Alpay arabayı almak için Yukarı Kavrun’ a gitti.Yarı yola kadar araba buldu sonrasında yüyüyecekti. Şimdi Mehmet ve ben pansiyona yerleştik Alpay’ın gelmesini bekliyoruz.
Benim hala hafif ateşim var ve ciğerlerim ağrıyor. Öğrendiğim en önemli şey ne olursa olsun yürüyüş sırasındaki molalarda ve yürüyüş bitiminde terli t- shirtle kalmamak gerekiyor. Şimdi gidip sıcak bir duş alıp ilaç içip Alpay gelene kadar uyuyacağım.

19:12

40 – 45 dakika önce Alpay’dan arabayı aldığına dair mesaj geldi ama kendisi hala gelemedi. Son 1 saattir bu pansiyonun sahibi olan amcayla muhabbet ediyorum. Bu zenginliğin içinde sorun üstüne sorun koymuş.. herkesin bir odası eksik evinin ne de olsa…!!

Günler sonra sıcak bir banyo yaptım. Vücudum hiç temizlenemeyecek sandım.. insan elinin altındaki birçok şeyin değerini bilmiyor.. sıcak bir duş ve sıcak bir bardak çay ne kadar da önemli aslında.. birde üşümeden , acele etmeden içebiliyorsa insan…bunları 4 sene önce bu kadar önemli saymazdım .. bütün bu yaşadıklarımdan sonra her şeye daha sıkı sarılmak geliyor artık içimden .. her şeyi sonuna kadar yaşamak…
Bu son 5 günde çok şey öğrendim. Sınırlarımın beynimdekinden çok daha ileride olduğunu gördüm. Hatta belki daha fazlası da var. 3900 metreden aşağıya bakabiliyorsam ben , artık büyüdüm diye oradan bağırmak geliyor içimden ..

Bugün buradaki 3. günümüz. Günleri tutamıyorum burada , aslında yazmıyor olsam tarihide unutmuş olabilirdim zira hangi gündeyiz bilemiyorum .. zannediyorum Cumartesi. Herhalde Salı günü şehirde oluruz. Artık biraz yorgunum , hayatımın ilk transını yaptım; hiç bu kadar kamp yükümle yürümemiştim, üstelik öbür gün ikincisini yapacağım ; önce kuzeyden güneye sonra tekrar güneyden kuzeye.
Başta küçümsüyordum yaptığımızı şimdi vücudumdaki ağırlık arttıkça hiç de küçümsenemeyecek bir şey yaptığımızı fark ediyorum.

Akşam geç saatte vardığımız için kampımızı Kirazlıyayla’a attık.Sabah erkenden kalkıp kampı toplayıp oteller bölgesine çıkıp arabamızı park ettikten sonra biraz bilgi alıp yürümeye başladık.

Rotamız oteller bölgesinden kayak pistlerini kesen yol üzerinden Volfram madenine doğru ilerliyordu. Bu yol yaklaşık 1,5 saat sürdü . Volfram madeninden yukarıya doğru yolu takip ettikten sonra bir tepenin ardından düz patikaya çıktık. Yaklaşık 1 ssat içerisinde küçük zirvenin altındaki patikaya ulaştıktan sonra patikaya devam ederek yaklaşık 1,5 2 saatte göllere ve zirveye ayrılan yol ayırımına geldik. Soldan devam edince zirveye kadar yine yaklaşık 1,5 saatte vardık. Zirveden aşağıdaki göllerin görüntüsü çok etkileyiciydi. Zirver defterine yazdıktan sonra zirvenin hemen yanındaki tepeden Kilimli Göle kamp atmaya indik.4 tane gölden sadece Kilimli Gölde ve Aynalı Gölde su kaynağı var. İndiğimizde birkaç çadır daha vardı. Yol boyunca bize eşlik eden 8 yaşındaki Melis , babası ve ağabeyinin kampının yakınına kampımızı attık . Yemeklerimizi yedikten sonra derin bir uykuya daldık.

Oteller bölgesinden kamp yerine kadar geçen süre 7 saat oldu. Hava açık ve güneşliydi.Dönüş yolundaysa küçük zirveye çıkıp sırttan Fatin tepesine ordanda oteller bölgesine inmeyi planladıysakda sis bastırdığı için ve de yolu bilmediğimiz için geldiğimiz yoldan bu sefer 5 saatte geri döndük. Arabamıza atlayıp dönüş yoluna geçetik fakat şehir içinde Tarihi Bursa Kebapçısında İskender kebabımızı yedikten sonra.

Harita için http://www.bsm.gov.tr/uludag_rota.htm adresine bakabilirsiniz.

Soğuk bir kasım sabahı .. saat 05:30 .. hava yağmurlu .. bizim evin önünde buluştuk 6 kişi bir arabaya nasıl sığarı çözdükten sonra Kuyubaşına Mekkare grubuyla buluşmak için yola çıktık.. Saat 6 gibi oradaydık .. grup ancak geldi fakat arabalarını yüklemeleri biraz vakit alacağı için ( 13 kişi oldukları için zaman aldı toparlanmaları) biz güneşin doğuşunu yine yolda yakalamak üzere yola koyulduk.. ancak hava o kadar yağışlıydı ki ancak aydınlanmayı gördük.. yol üstündeki küçük bir lokantada sabah çaylarımızı içtikten sonra Bolu’ya doğru ilerlemeye başladık..

Biz Bolu’ya geldiğimizde sanırım son sürat olduklarından 15 dakika sonra Mekkare grubuda bize yetiştiler hatta bizi geçtiler .. Bolu dağına geldiğimizde kar yağışı başladı.. ve meşhur yol iki araba önümüzdeki tırın yolda kalmasıyla birlikte kapandı , iki araba daha arkada olsaydık haftasonumuzıu o yolda geçirebilirdik. Aradan Alpay’ın usta söförlüğü ile kıvrılıp yolumuza devam ettik. Bolu’dan sonra 40 km ileride olan Yedigöllere ulaşmamız sadece 100 km’den fazlasını aldı , Bolu’dan direkt çıkan yol kardan dolayı kapanmıştı o yüzden Mengen üzerinden gitmeye karar verdik. Mengen yemek yemeden olmaz deyip öğle yemeklerimizi yedik ve yolumuza devam ettik Yol boyunce farklı iklim tiplerine rastladık: yükseldikçe kar alçaldıkça sonbahar. Sonunda saat 16:00 gibi Yedigöller milli parkına vardır. Ancak kar iyice bastırmıştı ve rüzgarla beraber çok can acıtıcı şekilde yağmaya devam ediyordu. Hemen kampımızı kurduk , çadırlarımıza yerleştik. Odunlar toplandı biz bu arada çevremizi tanıyalım yürüyüşü yaptık; yürüyüşün sonu gece yürüyüşü oldu.Karda gece yürümek gibi güzel bir duygu yok heralde.

Yürüyüşten sonra ısınmak için çadırlarımıza girdik, Mekkare grubu yemek olayına girmişlerdi ve Yahy sürekli ” Bulgur var sizede var fazladan” diye bağırsa bile yol o kadar yormuş ki bizi özelliklede Alpay’ı uyumayı tercih ettik. Neden sonra çok şaşırtıcı ama Hülya’nın karnının acıkmasıyla beraber bizde yemek işimizi halletmek üzere ateşin başına gittik.Nohut ve bulgurdan oluşan menüden sonra ben irmik helvası ve Evren irmik tatlısı yapınca Mekkareli arkadaşlar biraz şaşırdılar.. hatta üstüne ertesi sabah menüde menemen görünce durum dahada ilginç oldu.. ee bu grupta Hülya ve Ayça varken damak zevki önemli bir nokta oluyor tabiyatiyleee..
Biraz ateş başı muhabbeti , Kemal ağabeyin Valla Kanyonu , Tazı kanyonu maceralerı ve soğuk bir gece.. Hayatımda ilk defa bu kadar rahatsız bir kamp gecesi geçirdim sanırım.. ya da havamı basıktı bilemiyorum.. öyle ya da böyle sabahı bulduk .. birgün öncesinin aksine güneş en güzel ışığını veriyordu fotograf karelerine.. ama yol durumunu bilmediğimiz için kahvaltıdan hemen sonra yola çıktık. Fakat bu sefer çok rahat bir yolculuk oldu.Yol üzerindeki Dirgene köyünde çay içip , pazarından alışveriş yapmadan önce uzun uzun matlarımızı bir yeşilliğe serip güneşin tadını çıkarttık. Mekkare ile burada buluşacaktık ama geç kaldılar biz yol aldık. En son Bolu dağında Durmuşoğlu tesislerinde -ki kesinlikle tavsiye ediyorum burayı- mükemmel bir akşam yemeği yiyip evimize akşam 20:00 sularında ulaştık.
Yedigöller de gerçekten 7 tane göl var ,Büyük Göl, Nazlı Göl, Sazlı Göl, Küçük Göl, Derin Göl, İncegöl Göl ve Serin Göl.Burada 4 mevsim yağış olurmuş ancak Aralık ayında kar olurmuş fakat biz Kasımda bileğimize kadar kara girdik.Bizden sölemesi!! Nazlıgöl’ün bir diğer adı Şelale göldür; dibinden sızdırdığı bol miktardaki su, gölün kuzeydoğusunda yüzeye çıkarak bir şelalenin oluşmasına sebep oluyor. Yedigöller’de en yüksek yer 1488 metre ile Eğrikiriş Tepesi, en alçak yer 465 metre ile Kirazçatıdır. Yüzölçümü 9,8 metrekare olan Deringöl’de de alabalık yetiştirilmektedir. Milli parkta çadır kurulabileceği gibi Orman Bakanlığı’nın klubelerinde de kalınabilir ancak bunlar için Rezervasyon gerekiyor.Çadır için bu yaz tarifesi 2.500.000 tl miş ancak kış sezonu olduğundan 1.250.000 tl ödeniyor.

Ek bilgi:Mengen’de bize harika lezzetler tattıran Konak Restaurant – Sedat Ersoy (0542-614-7415) 0374 -356-4074 Zonguldak Cad.Otel Peker Altı Mengen