Nisan başında “hadi bakalım” diye başladım Yogatime Nisan ayı Bahar Detoksu paylaşımına ve sonunu getirebileceğimi hiç düşünmüyordum. Şimdi sona geldiğimde aynen aşağıdaki fotoğraftaki gibiyim. Bu fotoğrafın bir önemi var: uzun bir süredir el bileklerimin rahatsızlığı yüzünden yapamadığım ( hala omuzumdaki sıkıntıdan birazcık zorlandığım ) bu pozu ve hatta başka birkaç pozu daha yapabiliyorum ve bu beni bir çocuk kadar mutlu ediyor : iyileşiyorum!

Herşeyden önce ÇOK EĞLENDİM ve EĞLENDİK katılan güzel dostlarla.
Kendime geldiğim, silkelendiğim mart ayının sonundaki detoks ve akabinde yogaya geri dönüş her güne bir yoga pozu paylaşımları ve ayın sonuna gelirken vinyasa kraliçem Nicole’ün derslerine tekrardan girebilecek gücü bulabilmiş olmam motivasyonumu çok arttırdı ve 30 gündür yaptığım her pozda çevremdekileri içine katmak, bir çok kişinin yogaya başladığını görmek, buna sebep olmak ne kadar güzeldi. _Nicole kim dersen bi buraya bi de buraya tıklayıver hatta geçmiş yıllarda derslerinde yaptığım çekimleri de görmek isteyebilirsin belki Burada ve Burada)

Eskiden yoga “o ne öyle sadece oturularak yapılıyor çok yavaş bana göre değil”ciler ile etiketlenirken son zamanlarda paylaşılan son derece estetik bir o kadar zor görünen pozlar ile “oyy anam ben bunları yapamam ki” diye etiketlenmeye başladı. Belki de sırf bu algıyı dönüştürebilmekti amacım: senin yogan senin yogan!
Yoga demek olduğun yerde durmak demek değil ve oysa hatta aslında: sabitlikte güç vardır!
ve yoga demek akrobasi yapmak demek de değil.
Bedeninin izin verdiği kadarıyla, kendini kıyaslamadan, yan mattakinin ne yaptığına göz ucuyla bakmadan yapabildiğin kadarı senin yogan. Yoga senin kilonla, esnekliğinle, gücünle ilgilenmiyor demiştim ilk paylaşımlarımda ve “kendi sınırlarına saygı duymayı öğrendiğinde başkalarının sınırlarına saygı duymayı becerebileceksin” diye de eklemiştim Deniz’imin derslerinden bana kalan kelimeler ile. İşte bu instagram paylaşımını yapmaya aslında tam da bu nedenler ile karar verdim.
Yoga yap : güzel oluyor!
ve şimdi oturmuş gözlerim kapalı içime bakarken şunları // ve elbette daha fazlasını // görüyorum:
Bir süredir kendi içimde aradığım dengeyi bedenimin terapisi ile yakalamayı deneyimledim. Bol bol twist pozlar ile kış boyu içimde sıkışmış tüm gereksiz enerjileri, yargıları, beklentileri, sahiplenmeleri dışarı attım _umarım ve dilerim sen de öyle_

Bu sürecin içerisinde bir çok takipçi kaybettim ve öğrendim ki hayatında yenilere yer açabilmek için giden her ne ise “kaybetmek” değil bunun adı.
Eskiyi bırakmak yeniyi taşıyor sana, kaybetmek bir noktada “kazanıma” dönüşüyor. Oturup kurban rolümü üsteleneceksin yoksa yaşamının baş rolünü mü kapacaksın? Senin nerede durup baktığına bağlı. 2010 yılında ilk yogatime ile tanışmam üzerinden geçen 5 senede bazen durdum bazen çok yürüdüm bu yolda ve durup baktığım yerde niyetlerim var elbette ama “an” da olmayı öğrenme çabam daha büyük.

Bir düşüş içerisindeyken _uzunca bir süredir_ tüm bu dönüşümlerin girdabında kaybolmaya yüz tutmuşken ve bu kaybomuşluk yaşamıma ve hiç istemeden oğluma etki etmişken birden çok önemli bir dal tuttum: kendimi! Bugüne kadar hiç yapmamış olmanın şaşkınlığını yaşadım bir süre. Birine ya da bir şeye yapışmak yerine kendine sarılmak, kendini merkeze koyabilmek ama kendine bile yapışmadan bunu yapabilmek ve  anlamak teorik olarak benim için bunca zaman almış. “Bir terapiste mi gitsem” diye düşünürken kendi terapimin kendi içimde var olduğunu keşfetmek, bunun için bedenime ve bedenime taşıyana zarif davranmak, güvenmek ve bazen planlar yapmadan akışına bırakmayı becerebilmekmiş düşünmem gereken; öğrendim!
Öğrenirken can kırıklarıyla doluyorsun ancak tedavisi sende!

Yogaya geri döndüğümün ikinci haftasında Deniz’e dedim ki : “ ne kadar kolay adapte oldum ben bile şaşırdım zorlanacağımı düşünmüştüm ama su gibi gidiyor” Deniz bana döndü ve “bedenin hazırmış seni bekliyormuş”

Bu cevap bana dağın tepesinde kayaya oturmuş ve uzaklara dalmış bir kızılderili hikayesini hatırlattı. Bir müddet kızılderiliyi seyreden adamın sonra dayanamayıp yanına gidip “Burada oturmuş napıyorsun?” diye sormasını ve Kızılderili’nin cevabının : “Çok hızlı ilerledim ruhumun bana yetişmesini bekliyorum, ruhum geride kaldı.” olmasını.

Ve evet çok hızlı yaşıyoruz, sorumluluklarımız, önceliklerimiz, aslında yapmak istediğimiz ama altında ezildiğimiz yüklerimizle yapamadıklarımız, tüm bu yoğunluğun içerisinde debelenerek kendimize daha çok eziyet ettiğimiz doğrudur.

Peki tüm bu yoğunluğun içerisinde sakin ve sabit kalabilmek mümkün mü ? // sabitlikte güç vardı hatırladın mı? //
önceliklerimizin ilk sırasına kendimizi yerleştirmek peki ?

İşte 1 aydır içinde dolandığım ve dengesini bumaya çalıştığım konular biraz bunlar.

Bir ay daha yapsam mı diyorum ama herşey başlar ve biter zamanı geldiğinde. Şimdi tüm bu öğretinin içime sinmesi, hazmetmek ve teoriden pratiğe dönüştürmek zamanı.

Bugünün pozu ॐ NAMASTE ॐ

Çok değerli annelerimden Mina, yaptığımız hamile çekiminde bu poz için bana eşlik etti. Özellikle bir anne adayı ile yapmak istediğim bu poz için hayat bana hediyesini sundu diyelim. Annelere çok şey borçluyum, yolculuğum sırasında işim gereği onlarla yaşadıklarım, deneyimlediklerim çok büyük birer öğreti oldular.

Yaşamıma gelen ve giden, bana ayna tutan herkes ve her olay için şükürler olsun.

Şükretmek ne kadar güzel .. denesene..

Günün şarkısı Man O Tu yani SEN VE BEN.

Sen ve ben BİR’iz.

ॐ

Nu – MAN O TO

saadet zamanı: avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben
endamımız çift, sûretimiz çift, rûhumuz tek, sen ve ben
bulandıran palavralardan âzâde, gamsız bir keyif, sen ve ben
sen ve ben, ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden

Mevlana

the pleasant moment of sitting in front of the door, me and you.
with two figures and two faces, with one life, me and you.
joyful and careless, free from distracting myths, me and you.
me and you, without us (ego), gather because of virtu (love)

Rumi

khonak an dam ke neshinim dar eyvan, man o to
be do naghsho be do soorat, be yeki jan, man o to
khosh o faregh ze khorafat-e-parishan, man o to
man o to, bi man o to, jam’ shavim az sar-e-zogh

ve işte 30 gün

Hadi kış kış !! git başımdan !

Elemtere fiş…

Bugün düne göre daha iyiyim. Boğazım ağrımakla beraber kas ağrılarım gitti sanırım yine de bu yazıyı yazdıktan sonra gidip uyuyasım var. Fırsat bu fırsat seyretmediğim film kalmayacak gibi duruyor!

Ve tabii dedim dün.. her zaman şanssızlık rüzgarları esmiyor başımda, aksine çok şükür şanssızlıklar az uğrar benim alanıma da bu ara sık uğrar oldu 🙂 Ama uğrayan bir başka güzellik daha vardı dün akşam kapıma: Sevgili Ceren’in Nurturia Anneler Günü Çekilişi hediyesi..

Hediyeler mis kokulu! Erin görür görmez banyoya koştu ve hemen kullandı. Bir an içimden eskiden annelerimiz banyolarda saklardı ya aman kullanamazdık sabunlar geçiverdi.. “kullan yavrum” dedim istediğin gibi 🙂 üzeri toz tutacağına .. o kadar ilginç geldi ki çocuğa karpuz bir sabun üstelik karpuz aş erdiği şu ilk yaz günlerinde 🙂 Hepsi bir yana hediyelerin mis kokusundan çok, mor salkımlar içerisinde gelmesi; mor en sevdiğim salkım da öyle.. sarkarlar ya ilk yaz geldiğinde mor mor.. mis gibi de kokarlar..velhasıl…  ne kadar uğraştığını görmek, yazdığı yazıyı okumak hem de bir kaç kere.. ben hiç şanssız biri değilim ..ciddiyim..

Ceren.. çok teşekkürler..

Şu yukarıdaki objektif ne biliyor musun sevgili okur ? .. ben şimdi içine zencefilli çayımı koydum içiyorum 🙂 Bugün facebookta bir arkadaşım bana hastayım yazımdan sonra “kendine bişi al” demiş ve bunu link vermiş.. oysa ki o bişi dün geceden beri benimle 🙂 Üstelik dün de sattığımdan dolayı hayıflandığın 24-105 lensim! :))) “aammaaann ko gitsin” diyerek içindeki mis gibi sıcak çayımı yudumluyorum.

Unutmadan.. Nicole derslerine gidemedim ama telefonda sesini duydum 🙂 Bir insan bir diğer insana iyi hissettirir mi ? EVET! Hem de çok! Deniz’imin ve Nicole’ün ve yazımdan sonra merak edip arayan tüm arkadaşlarımın sesini duymak beni sevgi kelebeği yaptı bugün, şimdi gidip uzanıp huzurla uyuyabilirim.

bir şey ters gidecekse ters gidiyor.. olacakla öleceğe çare yok ya işte.. öyle bir durumdayım

merkür mü geriliyor ? ilerliyor mu yoksa? yoksa ben mi aklı beş karış havadayım..

dün makinamı çekim sırasında düşürdüm! lensimden saçma bir ses geliyor! Daha önce bu lensi almak için bir başkasını sattığım için çok pişmanım. Yeni bir makine almak istiyorum ama daha mark ii üzeri çıkmadı yedek diye aynısını almak da saçmalık. Çok üzüldüm! Canım acıdı..

Üzüldüğüm başka bir şey daha var. Bugün doğumlarımdan birine gidemedim. İlk defa hasta olduğum için bir doğumuma gidemedim. Üzüldüm, çünkü daha hamileliğinn başında neredeyse benimle konuşmuş biri için benim gidemiyor olmam hiç de hoş değil..

Daha da fazla üzülebilir miydim?

Evet!

6 aydır beklediğim, gelecek diye neredeyse gelmediği kadar iş gelmiş hafta sonuma  “doluyum” diye iş almadığım Nicole’ün ilk dersine gidemedim dün akşam!! Ve büyük ihtimal bu akşam ve yarın akşam da gidemeyeceğim. Hepi topu 5 akşam ve iki gün hafta sonu ders yapabilecektim!

Kahroldum!

Allah daha büyük dert vermesin ..vermesin tabii.. yukarıda sıraladıklarımın içerisinde en fazla üzüldüğüm bu oldu! karnıma yumruk yemiş gibiyim.. tüm etlerim ağrıyor, boğazım şiş, belki son 10 yıldır almadığım antibiyotik baş ucumda saatlere bakıyorum: “şimdi başlamışlardır” diye..

ne istedin be bahar benden..

ya da ben mi çok istedim..

bir daha bir şeyi bu kadar çok istememeli miyim??

canım çok sıkkın işte..

hasta olduğuma mı , objektifime mi, gidemediğim doğuma mı , heyecanımın içime kaçmasına mı .. hangisine yanmalıyım ki ..

iyi dilekleriniz yollayın hadi bana.. en azından çarşambadan itibaren gidebilecek kadar iyi olayım ..

Bu Nicole ile ilgili son yazım elbet olmayacak henüz 1 haftamız daha var beraber! Mutluluk buna denir! 4 ders ve 1 tam gün ders yapmış olmanın hafifliğini ruhumda ve bedenimde nasıl da yaşattığımı anlatamam ama ama ama.. bir kaç kelime edesim var yoksa içimde büyüyecek bu hisler!

Şu yukarıdaki fotoğrafın kadrajını bilerek yapmadım! Kurgu değil! Kimsenin haberi yok! Kenardan köşeden çekilmiş bir kare! Ta ki eve gelip de bilgisayara attığım ve baktığım ana kadar, 6 aydır şu soldaki duvar süsünü fark etmemiş olduğumu gördüm ve bugün Nicole tam da bunun yanında dururken ve ben duygularımı nasıl ifade edeceğimi, kelimelere nasıl dökebileceğimi bilemezken.. tesadüfler var mıdır sayın okur ? ben inanmam!

Böyle bir yerlerdeyim.. pamuk gibiyim.. hafifim diyip duruyorum ama lafta değil gerçekten bir hafiflik var üstümde hatta bu hafta kilo olarak da kırılmış durumdayım! Kimin yağları Nicole ile yapılmış bir derse dayanabilirdi ki zaten? Diyet yazıma ve yarın ki tartıya kadar susuyorum bu konuda! Ancak itiraf etmeliyim ki ders sırasında ve hemen sonrasına” aa ne güzel hiç bir yerim ağrımadı ne de kolay yaptım kiii” diye sevinirken ertesi sabah tüm vücudumun lif lif ağrıdığını ama buna rağmen sanki bedenimin içinde hiç kas yokmuş gibi bir his ile yataktan kalktığımı belirtmeliyim.

Bugün ise benim için yeni bir deneyimdi. Partner yoga yaptım! Bildiğin yogayı bir partner ile yapıyorsun: yanındaki kişiye bir sorumluluğun da var yani! Saat 12:00 de girdik ve saat 15:00’e kadar yoga yaptık! Şiir gibiydi. Dün de vardı bir workshop birazdan aşağıda fotoğraflarını izleyeceksiniz 🙂 O da aynen uzun uzun süren bir çalışmaydı ve 2 saatinde içeride kalıp fotoğraf çektim. Diyeceğim şu bu güzel kadınla ister yoga yapın, ister oturup seyredin..ÇOK ŞEY ÖĞRENECEKSİNİZ ve kendinizi müzik eşliğinde bir şiir dinletisinde hissedeceksiniz..zerafet, güç, pozitiflik, sakinlik, egosuzluk ..haha! abarttığımı düşünüyorsunuz değil mi ? abartıyorum da zaten 😉 bazıları hak eder bunu !

ve ve bugünün ikinci keyfili bölümü!

İyi ki doğdun YOGATİME! 8 kasım birinci yıllarını dolduran sevgili yoga dostlarım. İyi ki doğdu bu salon. Sizi tanıyamayacaktım, Nicole kim bilmeyecektim, kendimi tekrardan tanıma şansını daha da erteleyecektim! Hariıka yoga fotoğrafları çekme şansını nerede elde edecektim??! Daha nice yılları(M)nız olsun olmaz mı?

[media id=3 width=240 height=20]

Hadi hadi şimdi play tuşuna basın.. “müzikli şiir dinletisi tadında” izleyin.

[See image gallery at www.pi.web.tr]

Sonunda gün geldi çattı!

Shavasanada aklımdan geçen tek bir cümle vardı: “hayatımda yanında olmaktan yüzümde güller açan …” yok yok cümle böyle değildi.

” hayran hayran baktığım, yüzüme yanında olduğumda anlamsızca şapşal bir gülümsenin konduğu, içinden çıkan güzel ışığın yanında durup da biraz aydınlanmak istediğim nadir insanlar var hayatımda! ve Nicole bunlardan biri”

Bunun gibi bir cümle işte.. aylardır Nicole gelsin diye bekledim durdum hatta Mayıs ayında gittiğinden beri diyebilirim! Sağolsun Yogatime bir kere daha gelmesini sağladı ve bir kere daha sağlasın bir kere daha hatta O’nun İstanbulda yaşaması için uygun bir kampanya bile başlatabilirim! Nasıl olur ?

Belkide tanıdığım bir kaç yoga eğitmeninden biri, fazla tanıdığım,dersine girmiş olduğum yok biliyorum. Hatta abartıyor bile olabilirim! Ancak çok şanslıyım ki ben çok iyi yogilere denk geliyorum her seferinde! Her dersinden uçar gibi çıktığım yogilerim var! Nicole de öyle.

Bu akşam heyecanla beklediğim ilk dersinden çıktığımda anlamsızca güldüğümü fark ettim, bacaklarım, kollarım, karnım .. her yerde büyük bir hafiflik.. yolda gördüğüm her insana sarılma hissi!! Yuh de okur yuh de ! o kadar yani! 🙂

Bir insan bu kadar mı güzel olur, bu kadar mı pozitif olur, bu kadar mı egolarından arınmış olur.. bir tane mi yüz kası gergin durmaz !
İki yandan topladığı saçlar bu kadar mı sevimli olur? Şiir gibi derler hah işte ondan!  Bilmiyorum ki kaç yaşında ama olduğu fiziksel yaşında değil o kesin!

Şu yukardaki fotoğrafa bakıyorum: ben o ben değilim, o günden bugüne çok değiştim o da kesin! ama bu akşam bu fotoğrafta değişmeyen bir şey vardı o da şu sırıtışım! 🙂 Ve derste baktım ki yine aynı giyinmiştik! alt üst siyahtı 😀

Ayy seviyorum seni be Nicole! Umarım bir gün bunları okumazsın kızarır yanaklarım yoksa billah !

Önümüzdeki 4 gün, haftasonu ve sonraki 4 gün.. tadından yinmez!

Kendimle ilgili not: Mayıs ayından beri ne kadar güçlendim, esnedim, beden farkındalığım yükseldi ..derste fark ettim! WOWWW! Kendimle gurur duydum .. duydum valla ne yalan diyeyim:)

Nasıl bir hafta geçirdiğimi anlatamam. Harika bebeklerim oldu arka arkaya, bu işe başladım başlayalı ilk defa bir doğum anını kaçırdım hem de İstanbul’un akşam trafiğinde, 4lü yakıp emniyet şeridinden, cezamı da yiyerek köprüyü geçerek uçmuşken! 3 polis geçtim ikna oldular 4.sünü geçemedim:

Polis. Doktor musunuz ?
Ben. Yok değilim size anlamsız gelecek belki ama fotoğrafçıyım.
Polis. evet çok anlamsız cezanızı yazıyorum.
BEn. ama geçtiğim 3 arkadaşınız izin verdi yapmayın bırakın yetişim.
Polis. Nedeniniz geçerli değil.
Ben.Peki çabuk yazın o zaman
O sırada arkadan motorlu polis geldi ve
Motorlu Polis. Ben izin verdim neden ceza yazıyorsun bırak gitsin.
Polis (bana dönerek) abla motorlunun izin verdiğini söylesene.. neyse bu seferlik yazdık.

Aklınızda olsun motorlu polisler daha forslu galiba 🙂

Yedik cezayı 10 dakikamı da ceza yerken yedim.. sonuçta yetişemedim!

Heyecanlı bir hafta yaşıyorum genel olarak, yarın akşam mütevazi sergimizin açılışı, cumartesi günü meslektaşlarımla yapacağım Doğum Fotoğrafçılığı Atölyesi sohbeti ve arkasından takip edecek çekimler..

Geçen hafta ayrıca çikolata fabrikasında harika bir atölye aldık kızlarla: Şebnem, Kıvanç,Devrim ve Deniz. Çikolata hem çok yararlı hem de bir o kadar zararlı bir madde olarak 4 saat boyunca bizi çocuklaştıran değişik bir konu oldu. Ne ilginç ki çikolataya bürünen herkes bir anda çocuklaşıyor 🙂 Eriyen kıvamlı bir çikolata ile oynaşmak acayip büyük bir keyif, arada küçük bir kaşıkla tadına bakmak ve çıktıktan sonra bir süre görmek istemeyecek kadar çikolata kokusuna bulanmak.

Şimdi elime yasemin çayımı aldım, bilgisayarım açık teslim edeceğim işleri toparlıyorum, ama bloguma yazı yazmak meselesi susayıp da bir bardak suyu diklemek kadar ihtiyaç haline geldiği için her şeyi bir kenara bırakıp kelimelerimi bırakmama sebep oluyor. Ve ben bütün bunları yaparken annemden gelen telefon sonucu öğrendiğim diyalog hala gülmeme sebep oluyor.

Otobüs durağında anneannesiyle beklerken
Erin: anneanne sen neden pantolon giymedim bugün
Anneanne: canım pantolon giymek istemedi
Erin: tamam ama o zaman yarın çıkarken pantolon git tamam mı?
AA: Neden ?
Erin: bir yerin gözümesin de ondan

Bu koşuşturma içerisinde hep kaydetmeyi unutuyorum diyalogları 🙂 yine hazır yazmışken bunu da not edeyim.
Markette kasada:

Kasiyer: sen İsveçli misin bakim?
Erin: yok ben bekiştaşlıyım!

Ve can alıcı sorular, devrik fiiller :

Anne akşam olunca deniz sıcak mı olur?
Anne yıldızlar neden havada asılı kalıyor?
Anne kızların neden pipisi yok?

Taşlık bir yokuşu çıkarken: anne ben çıkamam ayağım kayır!

Denizde biraz açılmış yanıma çağırırken: yok yok ben gelemem göbeğim sokulur! –> bu arada gayet güzel yüzüyor ancak Bozcaadada ayazmanın buz gibi suyuna girerken sanırım göbeği üşüdü biraz 🙂

Şimdilik bu kadar.. artık yasemin çayım bitmeden fotoğraflarımı işlemeye gitmem gerek.

Şans dileyin bana 🙂 kalbim güm güm..

Parmaklarımın olmadığını hissettiğimi yazsam bu gece hissettiklerimi anlatmaya başlamak için doğru bir nokta olur muydu bilmiyorum. Sadece parmaklarımı değil ellerimi, sırtımı, bacaklarımı daha da ileride karnımın içindeki sert duran bir şeyleri yok sayıyorum derin bir uykuya geçmeden önce.

Nasıl bir içsel yolculuğun içindeymişim ve nasıl bu noktaya gelmişim ben de bilmiyorum; bu gece girdiğim ve önümüzdeki 4 gün daha katılacağım workshopun sonunda, shavasanada gözlerimden değil de o karnımdaki sert noktadan çıkan gözyaşlarımı dindirebilmek için uzun uzun suyun altında kalmam gerekti.

Kendime itiraf edemediklerim, yüzleştiğim benler, bir yerlerde baskılanmış ara ara patlak veren kızgınlığım, öfkem, birden kalbimin derinliklerinde hissettiğim huzur…

beynimin içinden sökülüp geldikçe gözlerimden ıslak ıslak aktılar sanki.

Yorgunum; bedenim sanki şu anda yatsa ve üç gün uyusa…

Dinginim oysa..

Hiçbir şey artık aynı görünmüyor!!