Sabah saat 6 da eve girdim yani gece 2 de oğlumun yanağına bir öpücük kondurdum, bronzlaşmış yanaklarına, baktım baktım: doyamadım; yola çıktım, uyuyamadım! çok saçma bir komedi filmi seyrettim: gülemedim! eve geldim bu sıcakta ısınamadım! öyle güzel beraberdik ki ruhumu oğlumdan kopartamadım!
Buraya geldikten sonra zaman geçiyor iş oradan yola çıkıp buraya gelene kadar geçen zamanı atlatabilmekte..

İçim rahat, mutlu bıraktım; döndüğünde biraz daha bronz, biraz daha uzamış, biraz daha dillenmiş olacak, bense biraz daha fazla özlemiş biraz daha “onun için iyi oluyor” diye kendimi avutmuş olacağım..

Şimdi ayaklarımda ayaklarının sıcaklığı var ya.. yeter yeter diye kendimi avutmakla bu haftayı geçirmiş olacağım..

Dönüp dönüp tofaşa binmek istemesini okuyup gülüyor olacağım…

Kendi kendime nazar değdirdim : çarşaf gibi deniz gitti poseidon şaha kalktı ve dev dalgalar ve rüzgar uzun sahilimize yerleşti.Videoda dalgalar pek belli olmuyor ama denize girdiği zaman kıyıda Erin’in boynuna geliyorlar!
Tabii oğluma sahile inemeyeceğimizi söylemek ne mümkün. Aldık tası tarağı indik. Dev dalgalar içine girmek istiyor. Denedim ama o kadar kuvvetli ki benim kontrol etmem mümkün değil; ya gelen cevap : ama baba beni omuzuna alıp sokuyor sen sokamıyorsun!!
Bozuluyorum : farkında değil tabii 😛

Ben de “hadi gel renkli kapakları toplayalım dedim. Hoşuna gitti. Önce oturduğumuz yerin etrafında dolanmaya başladık. Tam 5 dakika içinde yaklaşık 30 adet su şişesi, pet şişe hatta kavanoz kapağı dahil olmak üzere topladık!!
Sahilin durumu budur!Alabildiğine uzanan sadece kumdan ibaret bir koy burası, bir bakılsa sanırsın Patara! Bakılmıyor sanmayın, sürekli temizleme işlemi yapılıyor ama değişen birşey yok! Sahilde her şeyi bulabilirsiniz, kuma gömülmüş kakalı çocuk bezi bile!
Ey güzel milletim bok içinde yaşamayı kendinize layik görüyorsanız yaşayınız! ben oturduğum yerin çevresini temizlerim o zaman!

Genç insan uzanmış gözüne havlusunu kapatmış uzun uzun yatarak bronzlaşmaya çalışırken biz kapak toplarken bronzlaştık! Nasıl da rahatsız olmadan gözlerinin önünde temizlik yapmaya çalışan bir anne bir çocuğun şahitliğinde red.bu.ll kutularını ve sigara izmaritlerini bırakarak hayatlarına devam ederler bir bilseniz!

bir kaç saat sonra yola çıkıyorum ve bir hafta oğlumla başbaşa kızgın kumlardan serin sulara atlayacağım! Ayıptır söylemesi ama ben sadece yazıyorum! Ne dağa gidebildik ne yaylaya bu sene sonbaharda iki kere hariç ve artık dinlenmem lazım. Biraz bilgisayara bakmadan gözlerimi nadasa bırakmam lazım.. güneşin içime damlaması lazım.. biraz denize girmem lazım..lazım işte en çok da oğlumu öpmem lazım..

Evin boş, sessiz, anlamsız kaldığını söylememe gerek var mı bilmiyorum ancak bu sene daha hafif atlattım ayrı kalmayı üstelik ilk defa bu kadar uzun ayrı kalıyoruz. Sabaha karşı Geliboluda olduğumda o uyuyor olacak, usulca yanına sokulup sabah gözlerini açtığında beni görünce ne yapacağını hayal ediyorum şimdi ..

mutlu ve heyecanlıyım…

uzun süredir görülmeyen sevgili(lere)ye kavuşmak gibi..

abartım mı ?

özledim uleyn sizi işteee….

1 hafta sonra buradayım, bu arada beklenen doğumlar erken olmazsa sevinirim.. belki de yine uğrarım buralara alışmış kudurmuş misali..

Cehennem denilen sıcaklık nedir bilmiyorum ama bugün tahminlerime yakın bir sıcaklık yaşadığımıza yemin edebilirim – henüz Haziran başı!!- öyle ki içeri girsin diye gözünün içine baktığımız Erin öğlen uykusundan uyandığı saate kadar evden çıkmadı. Çok şükür henüz evin içi oldukça serin ve yine çok şükür akşam olduğunda o deli sıcak yerini nefes aldıran bir rüzgara bıraktı. Günler yine hızlıca geçiyor, ben geleli 3 gün bitti bile ve “dinleneceğim” dediğim kelimesinin  yerini “siz kalkınca bir akşam üzeri atıştırması verirsiniz ben biraz çalışıp geliyorum” cümlesi aldı. İnternetimin olmaması bahane değil Gelibolu’nun içi klimalı ve çok rahat kafelerle dolu üstelik 3 saat kalıp, kahve içip, sadece 4 TL vererek çıkıyorum hatta “ne kadar borcum” sorusuna aldığım cevaba “ şaka mı bu ??” dediğimde “ siz İstanbullusunuz galiba” diye bir artık aşağılamama mı?? acıma mı?? bilemediğim bir ifade ile karşılaşıyorum. Bu uzun cümleleri kurmayı nereden öğrendiğimi bilmiyorum ama kurarken bile kafam karışıyor umarım okur rahattır :=)

Yazı gün boyu kafamdan dönenirken aslında başka şeyleri anlatacaktım. Mesela;
2001 yılının 16 Mart haftası Bozcada gezisinden dönerken uğradığım bu şirin bahçeli evin bahçesinde yine 16 mart günü aynı gezide beni buraya misafir eden adamın karısı olup ve yine 16 martta dünyaya getirdiğim oğlumuzun benimle bu şirin bahçede didiş içerisinde olacağını ben asla tahmin edemezdim o 2001 baharında.. ömrümün baharı olmuş o zamanlar da haberim yokmuş.. didişmek konusunda ise ciddiyim. Artık Arnavutluktan mı? Kanında akan Karadenizliğinden mi ? kafası sarı damarı sarı inadı sarı olduğundan mı yoksa bu sadece 2 yaş mı bilemiyorum ancak ben buraya geldiğimden beri Erin son derece inatçı!! Kırabilene aşk olsun bu inadı üstelik sadece bana yapıyor. Bir şey isteyeceği zaman illa ki ağlıyor!! Deli edici bir durum. Bugün çeşmenin başında, yazının başında bahsettiğim sıcakta bir ara deliriyorum zannettim. Tabii aynı sıcakta “gel oolum gidelim kumdan kaleler yapalım” hevesimle çocuğu kumsala indirmemin ve yine aynı çocuğun aynı sıcaktan bunalmış bir vaziyette eve kaçmasının payı büyük olsa gerek. Bakınız hata yine bende patladı. İnadı haklı oldu birden bire!!
Yeni huyları var mesela (2): öğlen uykusunu illa ki pusetinde yapacak!! En son emzirme bırakma döneminde bir süre arabada uyusa da artık yatağında paşa paşa uyuyordu. Şimdi eski köye yeni bir adet geldi. Bu sıcakta uyanık kalmasına razı olmayan aile gönülleri  “tamam Gelibolu için bu geçerli olsun İstanbul’a gidince eski düzenine geri döner” kararına vardık. Tabii eski düzenine geri döndürecek olan ben neler çekeceğim bu sarı kafayla onu hesaplamadım hiç!! Göreceğiz ayrı bir post konsu olur kanımca.
Mesela(3)geçen sene sudan çıkmayan bu velet bu sene değil suya yaklaşmak “ama ayaklarım kum oluyor” cümlesi ile kumsala inmeme eğiliminde yaşıyor. Ancak mayosunu giymeden elimize küçük bir kova alıp “haydi şimdi biraz kumsalda yakalamaca oynayalım” edaları ile bir sahil boyu yürüyüş yapıyoruz. Arada ayağına su değerse pıırr diye kumlara geri dönüyor. Bir de bu sene ilginç şekilde Erin’in “anne bunlar ahtopot gibi denişşşanası” dediği gerçekten devasa büyüklükte denizanaları var: kahverengi ve çizgili şekilli ve ürkünç!! Ben de denize girmekten ürker durumdayım. 2001 yılından beri ilk defa görüyorum hatta daha eskilerden beri ilk defa görüyor(muş)lar. İşte küresel değişim!! Kimbilir dünyanın magnetik alanının hızının bilmem kaç daha artması sonucu yörüngelerinden şaştı bu zavallıcık ahtapottan bozma denişşanaları!!bir sabah bir kalkacağız kuzey güney güneyde kuzey olmuş bizim ruhumuz duymamış.. felaket telalı gibiyim biliyorum ama bunlar uzak değil ki?? Denizlerin yanacak olması, tekrar buzul çağı.. uyum sağlayabilecek insanoğlu kalır mı bilemem ama bazen “bu dünyaya neden çocuk getiriyoruz ki” soruları ile karşı karşıya kalıyorum içimde. 2012 marduk sorunsalı ayrı tabii.. neyse bunlar derin konular şimdi polemikler başlar :=) ben kestim!!

Bir de şimdi buralar bir çeşit huzur evi düzeninde amma velakin okulların kapanması ile bir curcuna alıp gidecek sokaklarda. Bisikletli çocuklardan korunma, geceleri araba sesleri, sabahları insan sesleri. Elimde olsa Mayıs başı gelir okullar kapanmadan döner mis gibi dinlenirim burada o derece huzur dolu işte. Kalabalıklaştığı zaman başka bir tadı oluyor , tatsızmış gibi bahsetmeyeyim. Bu sene için tek endişem bu kalabalık çocuk gürühunda 2 senedir Erin’i gözüm gibi sakındığım abur cubur meselesi. Bu akşam üzeri 3-4 çocuk sahilde oturdular. Bizimki zaten arkadaş buldumu burada bırakmıyor peşini o eski “arkadaş istemem” modunu burada kapattı. Gittik ki yanlarına çocukların elinde cips paketleri!! E nasıl alacağım ben bu çocuğu şimdi?? E onlar yiyecek benimki istemeyecek mi ? e anlattım ya kötü onlar biliyor ama ya isterse ?? ki isteyeceğine eminim çünkü kendinden büyükleri model alıyor.. “hadi biz gidip pantolon giyelim beraber bende üşüdüm sonra geliriz ablaların yanına” cümlesiyle ilk cepheden başım dik çıktım peki ya sonra ne olacak ?? Burada teyzeler “valla kızım senden korkumuzdan bişi veremiyoruz çocuğa” gibi cümleler kuruyor. E be teyzeler ben birşey vermeyin demiyorum ki !! mesela kiraz verin,bir küçük dilim karpuz verin, fındık verin ceviz verin kayısı verin!! Şeker verecekseniz illa ki mis gibi süt var burada bir sütlaç kaynatın( bakın şeker var bunda ve hayır demiyorum) ya da limonata yapın en hakikisinden şimdi vişne geliyor bir vişne şurubu buzz gibi fena olmaz değil mi ??
Olma mı tüm bunlar?? Hatta tüm çocuklara bunları verin. Çocuklar sadece Bo.ni :bon, ç,kolata ile mi mutlu olurlar sizi severler? Bunları verirken o çok sevdiğiniz minik bedenlere zarar verirsiniz farkındasınız aslında değil mi ? benden korkmayın teyzeler verdiklerinizden  korkun !!inanın bana.. sonra ben bunu böyle anlatınca “aa doğrusun kızım peki bundan sonra verecek şey buluruz anladık” diyorlar. İnşallah!! Sadece benim çocuğuma değil tüm çocuklara faydam olur diye ümid ediyorum ..
“kızım eskiden yoktu bulamazdık yiyemezdik şimdi var da yiyemiyor bu çocuk” diyorsunuz ya.. tüketim toplumuyuz dünyaca hemde. Ben en azından kendimde ve oğlumda bunu değiştirmeye çalışıyorum..bir kısım da çevremde..
Kimbilir neleri tükettik ki o kahverengi ahtapottan bozma denizanaları kıyılara vurdu bu sene.. düşündünüz mü?? Keşke hep “yok” kalsaydı bazı şeyler..

AAA evet ben esas METRO TURİZMden bahsedecektim. Alibeyköyden 18:45’te kalkacak İzmir arabasına ulaşabilmek için 16:30 da ofisi kapatıp 17:00’de Taksime geldiğim ama 17:15 ‘te servisle Esenlere gönderilip 19:30 arabasını orada 18:10dan itibaren beklediğim üstelik 19:30 da değil 20:10 da binebildiğim, Gelibolu’ya gelene kadar televizyonda gösterilen sadece silah sesi duyulan filmin kulaklık arkasında müzik olduğu halde beyin damarlarıma işlediğini 7. Kere iletmeme rağmen saat 22:30 olduğu halde “ama seyredenler var”  saçmalığında cevap aldığım ( o zaman kulaklık koyun kardeşim ben uyumak istiyorum bu uyku saati taramalı tüfek dinleme değil!!) ve hala 23:00 sularında ışıkların yanık olduğunu hatırlattığımda “ama yolcu inip biniyor” cevabı ile belediye otobüsü gibi Keşan’a kadar geldiğim ve ancak yolumun bitmesine 1 saat kala Keşanda yolcu alımını kesip ışıkları kapasada tam arkamda haşur huşur kolilerle uğraşan 3 tane muavinin (1 otobüse 3 muavin !!bir tane olsa bilet daha da ucuz olur bence)sesleri eşliğinde delirmeden gece saat 01:00 de 4 saatlik yolu 17:00’den 01:00 kadar 8 saatte tamamlayarak cinnet noktasında Geliboluya geldim. Buradan o ukala gıcık muavinleri esefle kınuyor METRO şirketini buradan karaladığım için mutluluk duyuyorum. Link de veriyorum ayrıca bir şikayet mektubu yazamayacağım kendilerine. AA unutmadan bir de bilet almak için tüm gün telefonların açılmaması durumundan ofislerine kadar bir zahmet ufak bir ziyaret yapmak da vardı unutmuşum.. Eh tabii bu kadar ısrarla bilet alırsan başına geleceği budur Ayça diyeniniz varsa haklısınız..Harika şöförün kaçırdığı otogar kapısının 200 mt ilerisinde bilet almamış ama yer varsa diye bekleyen yolcuların bilet almayarak başka şirkete gitmeleri bir nebze içimi rahatlattı! Bu kadar sıkıcı bir yolculuktan sonra da gelip en derin uykusunda ki 6 gece 5 gündür görmediğim küçük sarı kafama sarılmak zaten hepsini unutturdu! Ama yazacağım demiştim.. yazdım!
Hemde galiba bu sefer ben biraz uzun yazdım :=)
Sevgiler Geliboludan..
Ek not: Internet olmayinca yazilan bu yazi iki gün eskidi. Havalar duzeldi, esinti harika! ama deniz cok dalgali olmasa bile denizanalarindan girmek gelmiyor içimden. Erin de inadını biraz kenara koydu. Bu denizanaları site sakinlerinin dediğine göre ( yeni gelenlerin) eskiden de arada uğruyorlar(mış). Bugün öğrendiğim bir haberle ki linkini verdim ölüsüne bile dokunmamak gerekiyormuş.. hadi bakalım hayırlısı :=)

Yaz günü harika gidiyor.. küçük porsiyon büyük tat

Ve tatlı bir serinlik yanında

Bütün bu güzellikler içerisinde ben kurşun döktüreceğim sonunda!! şanssız bir hafta geçirdim hatta bu şanssızlıklar başlamadan evvel en düşük düzeyde batıl inancı olan ben bile gözüm seyirip dururken neler olabilir acaba diye düşünüyordum, oldu birşeyler!! Gerçekten iki gün boyunca da sol gözüm pıtıtr pıtır seyirdi.

Salı akşamı sevgili arkadaşım Ebru ile bir akşam yemeği yeme hayalleri ile ofisten çıkarken klimayı kapatmadığımı hatırlayıp geri döndüğümde asansörün kapısı ile arasında kalan boşluğa elimdeki anahtarlıktan kurtulan ev anahtarları anlamsız bir şekilde uçtular ve asansör boşluğuna doğru yolculuklarını tamamladılar. Ben arkalarından boş boş baktım!! ofiste evin yedek anahtarı olmadığı için taa Nişantaşından – güzel bir sohbeti yarıda keserek ama yine de 2 saat devam ettirmiş olmanın gururu ile – Göztepeye annemden anahtar almaya gidip eve geri döndüm!!

Ertesi gün ise yeni işim için gittiğim yeni ofisimde çantamdan çıkarttığım hard diskimin çalışmadığını fark ettim!! bilgisayarım serviste olduğu için ben tüm güncel datalarımı bilgisayar gelene kadar hard diskimde tutuyor ve neden bilmem yedekleme işlemi son 2 haftadır yapmıyordum!! tüm datalarım kayboldu sanırım!! akşam eve geldim en son aldığım yedeklerden bir kısım kurtardım ama evde işim olmadığı ve fringe seyredeceğim bir akşama mal oldu bu bana.Bakalım bugün datalar kurtulabilecek mi onu göreceğiz!! bu arada disk düşmedi hiç..çantamın içinde arıza yaptı!! bu nedir ??

Ya.pı Kre.di ile olan boğuşmalarımı hiç anlatmıyorum !!

hani allah sağlık versin derler.. tamam versin ama böyle yanımda bay Murphy ile gezmekten ben hoşlanmıyorum !!..

Ya oğlum ve kocam yok diye elektrolit dengem bozuk ( ne demekse işte uydurdum) ya da bir kurşun döktürmeye ihtiyacım var.

bu akşamı ve yarını talihsizlik olmadan atlatırsam ki inanıyorum artık bitti!! cuma akşamı oğluma kavuşacağım.

güzel bir sınav veriyorum/verdim bu hafta!! kendimi kutluyorum buradan.

uzatmak istememekle beraber yazmadan edemeyeceğim: Ben öyle arkadaşlıklarına sıkı sıkıya bağlı, her dakika arayan soran, görüşebilen biri olamadım hiç ama bu arkadaşlarımı önemsemiyorum anlamına gelmez. Az sayıda arkadaşımla kırgınlık küskünlük yaşamış olsam bile bunlardan sadece 1 tanesini hala görmemekteyim. Bu bir tanesine ise yazdığım bir mesaj ile kafamda rahatlama sağladım diyebilirim. Ancak bu aralar eski arkadaşlarımı özlediğimi fark ediyorum. Yavaş yavaş hayat bizi ortak noktalarda buluşturmaya başladığından olabilir belki; bazılarımız anne olduk!! Bundan daha büyük bir ortak payda var mı? 🙂

Yok ümid etmiyorum yapıyorum hatta eski halime dönüyorum (NLP miydi bunun adı ??)

Haftasonu bir şekilde dinlendiğimi hissettim.. hava güzel değildi, denize girdiğimi söyleyemeyeceğim ama bütün kış hayal ettiğim bezelye ayıklama işini hallettim hemde kayın-babam sağolsun tarladan çuvalla getirince hem bu yaz için hem de kışa bol bol tazecik bezelyelerimiz oldu. Sadece kendime değil tüm aileye faydası oldu bu bezelye fantezimin ..koltukta oturup ailece bezelye ayıklamak “bir şekilde” dediğim dinlenmeye son noktayı koydu..bahçenin “iş tamiratlarını” //Erin’in diliyle// yapılmasını seyretmek, bahçeleri doldurmuş rengarenk gülleri seyretmek, deli deli esen rüzgarda sahile yürüyüş yapmak, Erin uyuduğunda biraz uzanıp kitap okumak, okullar kapanmadığı için henüz bomboş olan yolların keyfini çıkartmak, akşam üzeri serinliğinde üstüme birşeyler alıp komşularla sohbet etmek, yeni hikayeler dinlemek..dinlendim işte az da olsa kaldığım gün sayısı, çok da olsa kat ettiğim yol mesafesi.

Gittiğimiz akşam Erin’in orada olma heyecanını gecenin 2’sinde en çok Alpay kendisini uyutmaya çalışırken hissetti galiba. Yolda 1 saat kestirdikten sonra uyanan ve gece 11 ‘den itibaren her durduğumuzda ” işte geldik Geliboluyaaa” heyecanını bir türlü bastıramadık.. bastırmaya da çalışmadık. Düşündükçe o heyecanını gülümsüyorum ve en son bu kadar ne zaman birimiz heyecanlanmıştık diye hatırlamaya çalışıyorum.

Pazar günü ayrılırken bana arabada hala eliyle “dört gün” diye işaret edip pazarlık yaparken ben ilk defa bu kadar ayrı kalacak olmanın duygu karmaşasını yaşadım, ağlamak istedim sustum.

Eve geldiğimde geç olduğu için fark etmedim ama boş sabaha uyanmak biraz burdu beni hele akşam olup da ofisten eve dönerken anlamsızlığı hissettim iyice. Yine de eve geldim meyvalarımı hazırladım kendime yemek yaptım, bekar evi olsun istemedim.. dizilerimi seyredip ütülerimi yaptım..ama ev boş işte ötesi yok. Oğlum yok kocam yok!! Evin içinde bahçeden topladığım gonca güllerin açılmasını seyredip zamanımı doğru değerlendirmek ve hafta sonunu iple çekmekten başka şansım olmadığını kabullenip duruma ayak uyduruyorum. Yapacak çok işim var üstelik harika bir program değişikliği ile önümüzdeki hafta 5 günü de ben oğlumla orada geçireceğim.

Son aylardaki //duygu//karmaşam içerisinde Neslihanın yeni postunda okuduğum yazı ile biraz silkelendim. Neslihan izninle bende bu yazıyı saklamak ve paylaşmak istedim.

sonbahar benim için hüzün değil aşk mevsimi..
sarının,kırmızının,yeşilin birbirine kavuştuğu,odun kokusu yayan ormanların aşkının mevsimi..

eylülleri sevmem bundandır..

kış uykusuna girmeden son bir gerinme gibi başlar …rüzgarlar eser,uçan yapraklar dans ederler…

şimdi burada estiği gibi..

hani esme rüzgar deli deli aklım başımda değil gibi aklımı başımdan alır bu mevsim …

Gelgelelim birileri benim bu tatilde denize giremem için dua mı etti nedir bir türlü adam akıllı deniz yüzü göremedim yaz biterken mevsim aşka dönerken…tamam nankörlük etmeyeyim birkaç kere girdik ama hep rüzgar hep rüzgar..bu duayı kim ettiyse allah razı olsun :)) sıcak olmayan,bol kitap okumalı,güneşten korumalı,çadır keyifli bir tatil geçiriyoruz..

Bugün burada yağmur yağıyor, aynı anda güneş de var.
göğün kuşağının renklerini göstermek istedim Erin’e ama sanırım beyaz birinciliğini kaptırmak istemiyor.. göremedik..

çadırda da vakit geçiriyoruz,

dalından incir,bağından üzüm yiyoruz…

tanrilar burayı insanlar uzun ömürlü olsun diye yaratmış ya…ömrümüzü uzatıyoruz…yeni kararlar alıyoruz,dinleniyoruz..

Bozcaada ilkokulunun taş örme duvarlarından geleceğe dair fallar tutturuyoruz:ÖKS annesi olmama yolunda demir alıyoruz…

ruz da ruz ..

yarın yolculuk eve..

tatil bitti..

çalışma vakti..

üretme vakti…

tüketmek ancak ve ancak üreticilerin yanına yanaşıp,gerekli enerjiyi yükleyip,üretime başladıklarında yok olan, yerine birşey koyamadıklarında tekrar geri dönen fakat artık anlamını yitirmişlere mahsus…

tükenenler ise tekrar dolumlarını rüzgar güllerinde güneşi batırırken kurdukları çilingir sofrasında yaparlar.. batık gemilerin altına kötülükleri,bencillikleri,kinleri gömerler: senede bir gün..

tüm seneye yeter…

yağmur var Geliboluda..ı-ıh..ağlamak isteyip ağlayamayan bir kadın gibi duruyor hava karşımızda..hüzünlü biraz..yorgun deli dolu esmekten günlerdir;bir ağlasa rahatlayacak şunun şurasında..deniz dümdüz oldu dinleniyor çetin kışa hazırlanmak için biraz sakinliğe,sükunete yatıyor..

çok güzel bugün hava burada çokkk..

ne “mamu”ğu severkenki gözlerideki heyecanı seyretmekteki haz;

ne abalarla kapı arkası maçlarına yapılan tezahuratın heyecan;

ne kapı önü oyunlara eşlik edilen demli bir çayın tadı;

hepsi birden yalan oluyor..

bütün griliğin içinden “anneeemm”diye bana uzanmış,

bir bardak suyun içindeki karanfili koklarken…

şairin mahvolduğu havalar bunlar olmalı….

Bugün buralarda durulmayınca akşam üzeri buradaki arkadaşım (evet evet bu sefer arkadaşım var 🙂 hemde benle yaşıt!!:) ) ve Erin’in arkadaşı oğlu ile Geliboluya indik. Pazara gittik.Pazarda Berna’nın götürdüğü tezgahtan harika t-shirt aldım Erin’e ama akşamüzerine kaldığımız için çoğunu kaldırmışlardı. Aynı İstanbuldaki pazarım gibi ihraç fazlası markaları satan bir tezgah..buralarda olan varsa bilgi olsun diye geçtim..Hamzakoy tarafından kıyafet pazarına girince hemen soldaki çocuk kıyafeti tezgahı..hep aynı yerdeymiş.Haftaya salı burada olmadığımız için artık “seneye inşallah” dedik..
Sonra bayraklı babanın orada bir çay içip fırtınaya karşı gemilere el salladık..tam da “önce çocuklar ve kadınlar” kitabını okurken, tarihin içinde yüzerken fırtına ve gemilere el sallamak yerine oturdu..

Alpay haftasonu geldi ama kendisini genelde araba yıkarken,ağaç budarken,bahçe çapalarken arada ziyaret ederek özlem gidereMEDİK!!..yolcu ettik.
Erin’in köpek dişinin yanındaki diş geliyor galiba sürekli yanıma gelip acıdığını anlatıyor ya da geçen gün düştü çok fena dudağını vurdu şimdi iç kısımında yara var: göstermiyor..geldi geleli iki ciddi kazası oldu: birinde yatakta “balıklama atlamaca” oynarken yatağın baş kısmındaki tahtanın köşesine iki kaşının ortası burnun en üstünü çarptı, allahtan bir yastık vardı arada tampon görevi gördü yoksa hastanede dikiş atılabilirdi. İkincisi ise bahçede koltuğa oturmak isterken koltuk öne düştü dudağı sehpenın kenarına sıkıştı..Bugünde iki merdivenden sırtının üstüne düştü, tam kafayı betona koyuyordu Berna ayağını destek yaptı.

Sabah gözünü açıp,kapıyı açıp sokağa kaçıyor!!tutabilene aşk olsun..neyseki laf anlıyor,biraz mızıklanıp eve girmeyi kabul ediyor.

“aba”larla oynamayı tercih ediyor..bir”aba” gördümü kapının önünden geçen akan sular duruyor,hoopp kapı açılıp sokağa fırlanıyor..saatlerce onlarla oturup oynayabilir.

Değişik birşey yok..günler aynı geçiyor..bol bol kitap okuyorum:3. kitaba başladım bile!!! havanın düzelmesini ve adaya gidebilmeyi diliyorum..yoksa sanırım İstanbula döneceğiz.

Bu da içimden geldi

Anne baba olmak için tek bahane çocukluğunu özlemiş olmak kanımca..çocuk olmayı,oyun oynamayı..başka bahaneye gerek yok.. gerisi bahane..

Son günlerde sıkça kafamdaki bir proje ile iniltili Sunay Akın okuyorum..birkaç kitabını okumuşluğum var ama şimdi hepsini okumam lazım..sürekli aynı yazarı üstelik üstüste okumak beni boğar her zaman..Sunay Akında farklı bir durum var: beni çocukluğuma sürüklüyor devamlı..kalbimin içinde bir yer var oraya parmağını basan bir kelime sihirbazı, bir tarih cini gibi duruyor karşımda..

Çokçadır bu yüzden oyunlara ve çocukluğuma kafayı takmış olmam.. ve itiraf etmeliyim bu takışla bende bir yumuşama başladı.. sanki “insanlar elele tutuşsa,birlik olsa hayat bayram olsa” havasındayım en eski hatırladığım 4 yaşlarımın bayramları gözümün önünde canlandıkça..kalabalık bir aileydik o zamanlar..anneanne,dede,babaanne,büyükbaba,amcalar,teyzeler,halalar,kuzenler,
kardeşler,ağabeyler,ablalar..(daha sayayım m? ) kalabalık aile sofralarına özlemim o günlere dayanıyor sanırım..kocaman masalarda herkesin elinin değdiği yemekler yenir, herkesin bir ağızdan konuştuğu İtalyan aileleri misali olurdu bayramlar..İtalyan ailelerini sevmem ondandır .. kalabalık,büyük ve çok konuşulan masalar…
Kocaman bir masam var evde.. kalabalık yemekler,dostlar,kanlar..olmadı.. çekirdek kalakaldık yine..eski meyvaların,sebzelerin,suyun bile tadı kalmamış insanların niye kalsın ki.

Oyunlar oynardık eskiden: kutu kutu penseler,ip atlamalar.. çok eski değil benim çocukluğum: bu kadar hızlı mı kirlendi dünya ?? birinciliği beyaz alacaksa çocuklar ne renk? Oyunlarının rengine ne oldu? Şimdi internet sayfalarında çocuk/sokak oyunları canlandırmalar ile öğretilmeye çalışılıyor..hadi ben öğrettim oğluma diyelim, diğerleri bilmedi mi kiminle oynayacak bu çocuk..

Özlemim kalabalık mahallemizde oynadığımız,akşam sefalarının tohumları ile yaptığımız minik fincalarımızdaki kahvelerin kokusuna… yoksa başka birşey değil..
Bir de Kalamışta dedemle taş atmak denize.. şimdi o denize ulaşmak için çok adım atmak lazım.. suyun bile tadı kalmadı ya işte.. denize ulaşmanın yolu da..