Nisan başında “hadi bakalım” diye başladım Yogatime Nisan ayı Bahar Detoksu paylaşımına ve sonunu getirebileceğimi hiç düşünmüyordum. Şimdi sona geldiğimde aynen aşağıdaki fotoğraftaki gibiyim. Bu fotoğrafın bir önemi var: uzun bir süredir el bileklerimin rahatsızlığı yüzünden yapamadığım ( hala omuzumdaki sıkıntıdan birazcık zorlandığım ) bu pozu ve hatta başka birkaç pozu daha yapabiliyorum ve bu beni bir çocuk kadar mutlu ediyor : iyileşiyorum!

Herşeyden önce ÇOK EĞLENDİM ve EĞLENDİK katılan güzel dostlarla.
Kendime geldiğim, silkelendiğim mart ayının sonundaki detoks ve akabinde yogaya geri dönüş her güne bir yoga pozu paylaşımları ve ayın sonuna gelirken vinyasa kraliçem Nicole’ün derslerine tekrardan girebilecek gücü bulabilmiş olmam motivasyonumu çok arttırdı ve 30 gündür yaptığım her pozda çevremdekileri içine katmak, bir çok kişinin yogaya başladığını görmek, buna sebep olmak ne kadar güzeldi. _Nicole kim dersen bi buraya bi de buraya tıklayıver hatta geçmiş yıllarda derslerinde yaptığım çekimleri de görmek isteyebilirsin belki Burada ve Burada)

Eskiden yoga “o ne öyle sadece oturularak yapılıyor çok yavaş bana göre değil”ciler ile etiketlenirken son zamanlarda paylaşılan son derece estetik bir o kadar zor görünen pozlar ile “oyy anam ben bunları yapamam ki” diye etiketlenmeye başladı. Belki de sırf bu algıyı dönüştürebilmekti amacım: senin yogan senin yogan!
Yoga demek olduğun yerde durmak demek değil ve oysa hatta aslında: sabitlikte güç vardır!
ve yoga demek akrobasi yapmak demek de değil.
Bedeninin izin verdiği kadarıyla, kendini kıyaslamadan, yan mattakinin ne yaptığına göz ucuyla bakmadan yapabildiğin kadarı senin yogan. Yoga senin kilonla, esnekliğinle, gücünle ilgilenmiyor demiştim ilk paylaşımlarımda ve “kendi sınırlarına saygı duymayı öğrendiğinde başkalarının sınırlarına saygı duymayı becerebileceksin” diye de eklemiştim Deniz’imin derslerinden bana kalan kelimeler ile. İşte bu instagram paylaşımını yapmaya aslında tam da bu nedenler ile karar verdim.
Yoga yap : güzel oluyor!
ve şimdi oturmuş gözlerim kapalı içime bakarken şunları // ve elbette daha fazlasını // görüyorum:
Bir süredir kendi içimde aradığım dengeyi bedenimin terapisi ile yakalamayı deneyimledim. Bol bol twist pozlar ile kış boyu içimde sıkışmış tüm gereksiz enerjileri, yargıları, beklentileri, sahiplenmeleri dışarı attım _umarım ve dilerim sen de öyle_

Bu sürecin içerisinde bir çok takipçi kaybettim ve öğrendim ki hayatında yenilere yer açabilmek için giden her ne ise “kaybetmek” değil bunun adı.
Eskiyi bırakmak yeniyi taşıyor sana, kaybetmek bir noktada “kazanıma” dönüşüyor. Oturup kurban rolümü üsteleneceksin yoksa yaşamının baş rolünü mü kapacaksın? Senin nerede durup baktığına bağlı. 2010 yılında ilk yogatime ile tanışmam üzerinden geçen 5 senede bazen durdum bazen çok yürüdüm bu yolda ve durup baktığım yerde niyetlerim var elbette ama “an” da olmayı öğrenme çabam daha büyük.

Bir düşüş içerisindeyken _uzunca bir süredir_ tüm bu dönüşümlerin girdabında kaybolmaya yüz tutmuşken ve bu kaybomuşluk yaşamıma ve hiç istemeden oğluma etki etmişken birden çok önemli bir dal tuttum: kendimi! Bugüne kadar hiç yapmamış olmanın şaşkınlığını yaşadım bir süre. Birine ya da bir şeye yapışmak yerine kendine sarılmak, kendini merkeze koyabilmek ama kendine bile yapışmadan bunu yapabilmek ve  anlamak teorik olarak benim için bunca zaman almış. “Bir terapiste mi gitsem” diye düşünürken kendi terapimin kendi içimde var olduğunu keşfetmek, bunun için bedenime ve bedenime taşıyana zarif davranmak, güvenmek ve bazen planlar yapmadan akışına bırakmayı becerebilmekmiş düşünmem gereken; öğrendim!
Öğrenirken can kırıklarıyla doluyorsun ancak tedavisi sende!

Yogaya geri döndüğümün ikinci haftasında Deniz’e dedim ki : “ ne kadar kolay adapte oldum ben bile şaşırdım zorlanacağımı düşünmüştüm ama su gibi gidiyor” Deniz bana döndü ve “bedenin hazırmış seni bekliyormuş”

Bu cevap bana dağın tepesinde kayaya oturmuş ve uzaklara dalmış bir kızılderili hikayesini hatırlattı. Bir müddet kızılderiliyi seyreden adamın sonra dayanamayıp yanına gidip “Burada oturmuş napıyorsun?” diye sormasını ve Kızılderili’nin cevabının : “Çok hızlı ilerledim ruhumun bana yetişmesini bekliyorum, ruhum geride kaldı.” olmasını.

Ve evet çok hızlı yaşıyoruz, sorumluluklarımız, önceliklerimiz, aslında yapmak istediğimiz ama altında ezildiğimiz yüklerimizle yapamadıklarımız, tüm bu yoğunluğun içerisinde debelenerek kendimize daha çok eziyet ettiğimiz doğrudur.

Peki tüm bu yoğunluğun içerisinde sakin ve sabit kalabilmek mümkün mü ? // sabitlikte güç vardı hatırladın mı? //
önceliklerimizin ilk sırasına kendimizi yerleştirmek peki ?

İşte 1 aydır içinde dolandığım ve dengesini bumaya çalıştığım konular biraz bunlar.

Bir ay daha yapsam mı diyorum ama herşey başlar ve biter zamanı geldiğinde. Şimdi tüm bu öğretinin içime sinmesi, hazmetmek ve teoriden pratiğe dönüştürmek zamanı.

Bugünün pozu ॐ NAMASTE ॐ

Çok değerli annelerimden Mina, yaptığımız hamile çekiminde bu poz için bana eşlik etti. Özellikle bir anne adayı ile yapmak istediğim bu poz için hayat bana hediyesini sundu diyelim. Annelere çok şey borçluyum, yolculuğum sırasında işim gereği onlarla yaşadıklarım, deneyimlediklerim çok büyük birer öğreti oldular.

Yaşamıma gelen ve giden, bana ayna tutan herkes ve her olay için şükürler olsun.

Şükretmek ne kadar güzel .. denesene..

Günün şarkısı Man O Tu yani SEN VE BEN.

Sen ve ben BİR’iz.

ॐ

Nu – MAN O TO

saadet zamanı: avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben
endamımız çift, sûretimiz çift, rûhumuz tek, sen ve ben
bulandıran palavralardan âzâde, gamsız bir keyif, sen ve ben
sen ve ben, ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden

Mevlana

the pleasant moment of sitting in front of the door, me and you.
with two figures and two faces, with one life, me and you.
joyful and careless, free from distracting myths, me and you.
me and you, without us (ego), gather because of virtu (love)

Rumi

khonak an dam ke neshinim dar eyvan, man o to
be do naghsho be do soorat, be yeki jan, man o to
khosh o faregh ze khorafat-e-parishan, man o to
man o to, bi man o to, jam’ shavim az sar-e-zogh

ve işte 30 gün

Bebek yogası eğitimini ilk duyduğumda tarihlere baktım ve aylar öncesinden randevusu verilmiş bir doğuma denk geldiğini gördüm. Başta açıkçası üzülmedim çünkü ben bir yoga eğitmeni değilim sadece bir yoga öğrencisiyim evet belki yeni başlayan değil ama uzman da değil. Öğretmek kim ben kim dedim ama eğitime bir kaç gün kala doğumun tarihi değiştiğinde içimde birşeyler kıpırdandı : ” hadi Ayça.. eğitmen olman gerekmeyecek bu deneyim hem işinde hem  özel yaşantında hem de yoga gelişiminde faydalı olacak davran bakalım” dedim. Kursun başlangıcında herhangi bir beklentim yoktu ve olmayacaktı ancak ben öyle harika bir 3 gün geçirdim ki .. içimdem fışkıran enerjiyi boşaltmak zor olacak gibi duruyor.

Biz 15 harika kadın, anne, yoga eğitmeni ya da belki hiç biri sadece harika 15 kadın 3 günü yogatime’da bir odanın içinde bir sürü bilgi ile donanarak geçirdik. Benim için oldukça zor anları oldu. 15 kişinin önünde kendi konfor alanımın dışında kendimi ifade etmek, öğrendiklerimi göstermek ve öğretme alıştırmaları yapmak hiç de kolay olmadı. İlk gün biraz umutsuz çıktım oradan ancak ikinci günün akşamında eve geldiğimde bambaşka bir noktadaydım. Hormonlarımın bana oynadığı küçük bir oyunla “Tanrım ikinci bir bebeğim olmalı hatta mümkünse bir tane daha ??” gibi cümleler ile internette ne kadar bebek yogası bilgisi varsa ve bize verilen ne kadar bilgi varsa hepsini gözden geçirdim. Oksitosin dolarak çıktım sanırım oradan 🙂

Erin küçükken çok bebek yogası hareketi yaptırdım. Akıllı bebekler akademisi kitabının içinden çıkan bir ek vardı ve yaş gruplarına göre hareketleri gösteriyordu. Her sabah rutin olarak bu hareketleri yaptırıp sonra banyo ve sonra hafif bir masaj ile güne başlardık. O yüzden bebekler için olan hareketler yabancı değildi. Anneler için öğrendiğimiz hareketler de zaten yoga uygulamalarımdan bildiklerimdi bu kısım da kolaydı. Zor olan kısmı bunları birleştirmek ve birleştirdiklerimi sınıf içerisinde oluşturduğumuz gruplarda yaptırmaktı benim için 🙂 Music Together derslerimizi çok hatırlatan bir çalışmaydı zaman zaman kopya da çektim ne yalan diyeyim 🙂 Bir şeyi bilmek ve uygulamak başka bir başkasına öğretmek farklı ancak 3. günün sonunda büyük grupla yaptığımız çalışmada çok daha farklı hissettim : bebekli tüm arkadaşlarıma haber salmalıyım! Hepsiyle bunları paylaşmalıyım! Hemen hemen hemen!! diyerek bitirdim günü.

Evde elbette yaptırmak çok zor değil tıpkı benim yaptığım gibi bir kitaba bakarak ya da tıpkı annelerimizin bildikleri gibi bebeklere hareket yaptırabiliriz ancak küçük bir bebekle saatlerce eve kapanmak ve dünyada bir tek ben anne oldum ve bu çok zor psikolojisinden çıkmak, kendine benzer türler ile bir araya gelmek ve bebek bakımından, emzirmekten daha başka bir şeye konsantre olmak.. bence bunun adına anne – bebek yogası deniliyor! Hareketleri yapmayabilirsin, bebeğini kucağına alıp dans da edebilirsin istersen bebeğini yere bırakıp sadece kendin için hareketler yapıp saatlerde emzirmekten ağrıyan sırtını rahatlatabilir doğumdan sonra zayıflayan karın kaslarının azıcık da olsa toparlanmasına yardımcı olabilir en önemlisi SOSYALLEŞEBİLİRSİN! Bunun ne kadar zor olduğunu çok iyi hatırlıyorum bu sebeple doğmuştu BENİMLE OYNAR MISIN ANNE. Sonuç olarak fikren uzak olduğum bir konu değil ya rahattım işte.. amacımı biliyordum. Bir başka amacım da yenidoğan bebekler ile çalıştığım için annelerin bana güvenebilmeleri için bir sertifikasyondu. Şimdi daha güvenle annelere bebeklerini nasıl rahatlatabileceklerini, nasıl tutarsa daha keyifli olabileceğini ya da kendine nasıl benim bileğime verdiğim zarar gibi zarar vermeyeceğini en önemlisi rahatlamanın bebeği ne kadar rahatlattığını anlatabileceğim.. wowww.. birilerini rahatlatabilmek fikrinin ne kadar büyük bir duygu olduğunu karnımın içinde hissediyorum sanki 🙂 Çünkü ben yeni anneyken böyle değildi.. sanki her şey tek benim başıma geliyordu..spor yapmak istiyordum ama ne seviyede ne yapacağımı kestiremiyordum v.s v.s…

Ve eğitmenimiz Sally..4 tane çocuğu var! cesaret verici bir örnek 🙂 en büyüğü 23 yaşında en küçüğü 10 yaşında ! WoWW!! Gözlerinin içi gülen, cesaret verici.. ne kadar şanslıyım ki hep güzel eğitmenler ile bir araya geliyorum. Ve derse katılan diğer 14 güzel kadın. Hemen hepsinden bir şey öğrendim. Bazılarını zaten tanıyordum bazıları ile yeni tanıştım, ne güzel oldu tanıştım 🙂

Ben şimdi aslında sertifikalı bir bebek yogası eğitmeniyim!! Zaman içerisinde kendi yoga uygulamalarımı geliştirmek için yoga eğitmen eğitimi de alacağım ama buna var şimdilik bu elimdeki eğitimi tamamlamak için ödevlerim var. Bu ödevlerden biri de 4 kere ders vermek!! Önümüzdeki 6 ay içerisinde bebeği 3 ay ile 9 ay arasındaki anneler ile buluşabileceğimi ümid ediyorum. Aslında sıcağı sıcağına yapmak istiyorum bunu, önümüzdeki günlerde organize edeceğim. Benimle beraber ödevime katkıda bulunmak, hatalarımla, yanlışlarıma beni kabul edip bebeğini alıp yanıma gelmek isteyen varsa : nefis olur!

Ve sevgili okur seni yeni bebeğim , kızım DODO ile tanıştırayım. Bundan sonraki bebek yogası eğitimlerinde hep benimle olacak.. ve yanında sertifikam! Bu benim hayatımda çok değişik bir ilk. Hayallerimde olmayan ama yeni hayallerin kapısını aralayan bir ilk. Bebekleri ÇOK seviyorum. Hepsini içime sokasım geliyor. Tanrım!! Bundan 5-6 yıl önce böyle olmayan bir durum nasıl bu hale geldi ben de algılayamıyorum sadece bu sevginin içimde ve yaşantımda akmasına izin veriyorum ve aktıkça beni bambaşka yerlere götürüyor aslında tüm bu sevginin kaynağı oğlum, bir tanem, canım Erin’im diye düşünüyorum. Bana tüm bu kapıları aralayan, aralanmış kapılardan içeriye bakma cesareti veren hatta adım atma gücünü veren.. bir de koca kişim.. abarttığımı sanma okur, kalbimden sevgi fışkırıyor bugün! Dünyanın tüm bebekleri sanki benim şu anda ve sihirli bir dokunuşla hepsini güldürebilirim … ya da bana mı öyle geliyor.. hormon yüklemesi de diyebiliriz..

bir şey ters gidecekse ters gidiyor.. olacakla öleceğe çare yok ya işte.. öyle bir durumdayım

merkür mü geriliyor ? ilerliyor mu yoksa? yoksa ben mi aklı beş karış havadayım..

dün makinamı çekim sırasında düşürdüm! lensimden saçma bir ses geliyor! Daha önce bu lensi almak için bir başkasını sattığım için çok pişmanım. Yeni bir makine almak istiyorum ama daha mark ii üzeri çıkmadı yedek diye aynısını almak da saçmalık. Çok üzüldüm! Canım acıdı..

Üzüldüğüm başka bir şey daha var. Bugün doğumlarımdan birine gidemedim. İlk defa hasta olduğum için bir doğumuma gidemedim. Üzüldüm, çünkü daha hamileliğinn başında neredeyse benimle konuşmuş biri için benim gidemiyor olmam hiç de hoş değil..

Daha da fazla üzülebilir miydim?

Evet!

6 aydır beklediğim, gelecek diye neredeyse gelmediği kadar iş gelmiş hafta sonuma  “doluyum” diye iş almadığım Nicole’ün ilk dersine gidemedim dün akşam!! Ve büyük ihtimal bu akşam ve yarın akşam da gidemeyeceğim. Hepi topu 5 akşam ve iki gün hafta sonu ders yapabilecektim!

Kahroldum!

Allah daha büyük dert vermesin ..vermesin tabii.. yukarıda sıraladıklarımın içerisinde en fazla üzüldüğüm bu oldu! karnıma yumruk yemiş gibiyim.. tüm etlerim ağrıyor, boğazım şiş, belki son 10 yıldır almadığım antibiyotik baş ucumda saatlere bakıyorum: “şimdi başlamışlardır” diye..

ne istedin be bahar benden..

ya da ben mi çok istedim..

bir daha bir şeyi bu kadar çok istememeli miyim??

canım çok sıkkın işte..

hasta olduğuma mı , objektifime mi, gidemediğim doğuma mı , heyecanımın içime kaçmasına mı .. hangisine yanmalıyım ki ..

iyi dilekleriniz yollayın hadi bana.. en azından çarşambadan itibaren gidebilecek kadar iyi olayım ..

Bu Nicole ile ilgili son yazım elbet olmayacak henüz 1 haftamız daha var beraber! Mutluluk buna denir! 4 ders ve 1 tam gün ders yapmış olmanın hafifliğini ruhumda ve bedenimde nasıl da yaşattığımı anlatamam ama ama ama.. bir kaç kelime edesim var yoksa içimde büyüyecek bu hisler!

Şu yukarıdaki fotoğrafın kadrajını bilerek yapmadım! Kurgu değil! Kimsenin haberi yok! Kenardan köşeden çekilmiş bir kare! Ta ki eve gelip de bilgisayara attığım ve baktığım ana kadar, 6 aydır şu soldaki duvar süsünü fark etmemiş olduğumu gördüm ve bugün Nicole tam da bunun yanında dururken ve ben duygularımı nasıl ifade edeceğimi, kelimelere nasıl dökebileceğimi bilemezken.. tesadüfler var mıdır sayın okur ? ben inanmam!

Böyle bir yerlerdeyim.. pamuk gibiyim.. hafifim diyip duruyorum ama lafta değil gerçekten bir hafiflik var üstümde hatta bu hafta kilo olarak da kırılmış durumdayım! Kimin yağları Nicole ile yapılmış bir derse dayanabilirdi ki zaten? Diyet yazıma ve yarın ki tartıya kadar susuyorum bu konuda! Ancak itiraf etmeliyim ki ders sırasında ve hemen sonrasına” aa ne güzel hiç bir yerim ağrımadı ne de kolay yaptım kiii” diye sevinirken ertesi sabah tüm vücudumun lif lif ağrıdığını ama buna rağmen sanki bedenimin içinde hiç kas yokmuş gibi bir his ile yataktan kalktığımı belirtmeliyim.

Bugün ise benim için yeni bir deneyimdi. Partner yoga yaptım! Bildiğin yogayı bir partner ile yapıyorsun: yanındaki kişiye bir sorumluluğun da var yani! Saat 12:00 de girdik ve saat 15:00’e kadar yoga yaptık! Şiir gibiydi. Dün de vardı bir workshop birazdan aşağıda fotoğraflarını izleyeceksiniz 🙂 O da aynen uzun uzun süren bir çalışmaydı ve 2 saatinde içeride kalıp fotoğraf çektim. Diyeceğim şu bu güzel kadınla ister yoga yapın, ister oturup seyredin..ÇOK ŞEY ÖĞRENECEKSİNİZ ve kendinizi müzik eşliğinde bir şiir dinletisinde hissedeceksiniz..zerafet, güç, pozitiflik, sakinlik, egosuzluk ..haha! abarttığımı düşünüyorsunuz değil mi ? abartıyorum da zaten 😉 bazıları hak eder bunu !

ve ve bugünün ikinci keyfili bölümü!

İyi ki doğdun YOGATİME! 8 kasım birinci yıllarını dolduran sevgili yoga dostlarım. İyi ki doğdu bu salon. Sizi tanıyamayacaktım, Nicole kim bilmeyecektim, kendimi tekrardan tanıma şansını daha da erteleyecektim! Hariıka yoga fotoğrafları çekme şansını nerede elde edecektim??! Daha nice yılları(M)nız olsun olmaz mı?

[media id=3 width=240 height=20]

Hadi hadi şimdi play tuşuna basın.. “müzikli şiir dinletisi tadında” izleyin.

[See image gallery at www.pi.web.tr]

Aylar önceydi.. henüz Burcu İstanbul’da yaşamıyordu üstelik ben İstanbul’da yaşayabilme ihtimali olduğu bile bilmiyordum, Ankaradaydı!
Yoga yazıları ile tanışmış ve okumaktan keyif alıyor arada yorum da bırakıyordum. Bir gün çocuk yogası dersleri verdiğini fark ettiğimde, bugün bloguna yorum bıraktığını düşünüp ırım tırım arandığım ama sanırım mail ile konuşurken belirttiğim bir cümle aklıma geldi :

“keşke” demiştim.. “İstanbulda olsan da oğlum ve ben seninle yoga yapsak”

Bugün, bu sabah, İstanbul’da bir Burcu bir ben bir oğlum yoga yapıyorduk!

Evrene gönderdiğimiz mesajlara dikkat edelim.. mi ??

🙂

Sonunda gün geldi çattı!

Shavasanada aklımdan geçen tek bir cümle vardı: “hayatımda yanında olmaktan yüzümde güller açan …” yok yok cümle böyle değildi.

” hayran hayran baktığım, yüzüme yanında olduğumda anlamsızca şapşal bir gülümsenin konduğu, içinden çıkan güzel ışığın yanında durup da biraz aydınlanmak istediğim nadir insanlar var hayatımda! ve Nicole bunlardan biri”

Bunun gibi bir cümle işte.. aylardır Nicole gelsin diye bekledim durdum hatta Mayıs ayında gittiğinden beri diyebilirim! Sağolsun Yogatime bir kere daha gelmesini sağladı ve bir kere daha sağlasın bir kere daha hatta O’nun İstanbulda yaşaması için uygun bir kampanya bile başlatabilirim! Nasıl olur ?

Belkide tanıdığım bir kaç yoga eğitmeninden biri, fazla tanıdığım,dersine girmiş olduğum yok biliyorum. Hatta abartıyor bile olabilirim! Ancak çok şanslıyım ki ben çok iyi yogilere denk geliyorum her seferinde! Her dersinden uçar gibi çıktığım yogilerim var! Nicole de öyle.

Bu akşam heyecanla beklediğim ilk dersinden çıktığımda anlamsızca güldüğümü fark ettim, bacaklarım, kollarım, karnım .. her yerde büyük bir hafiflik.. yolda gördüğüm her insana sarılma hissi!! Yuh de okur yuh de ! o kadar yani! 🙂

Bir insan bu kadar mı güzel olur, bu kadar mı pozitif olur, bu kadar mı egolarından arınmış olur.. bir tane mi yüz kası gergin durmaz !
İki yandan topladığı saçlar bu kadar mı sevimli olur? Şiir gibi derler hah işte ondan!  Bilmiyorum ki kaç yaşında ama olduğu fiziksel yaşında değil o kesin!

Şu yukardaki fotoğrafa bakıyorum: ben o ben değilim, o günden bugüne çok değiştim o da kesin! ama bu akşam bu fotoğrafta değişmeyen bir şey vardı o da şu sırıtışım! 🙂 Ve derste baktım ki yine aynı giyinmiştik! alt üst siyahtı 😀

Ayy seviyorum seni be Nicole! Umarım bir gün bunları okumazsın kızarır yanaklarım yoksa billah !

Önümüzdeki 4 gün, haftasonu ve sonraki 4 gün.. tadından yinmez!

Kendimle ilgili not: Mayıs ayından beri ne kadar güçlendim, esnedim, beden farkındalığım yükseldi ..derste fark ettim! WOWWW! Kendimle gurur duydum .. duydum valla ne yalan diyeyim:)

Yoga yapmak için illa ki herkül kadar güçlü ya da lastik kadar esnek olmanız gerekmiyor. Limit “siz”siniz. Nereye kadarsa oraya kadar, bedenine saygı duyarak, her gün ve her egzersizinde bedenini dinleyerek yaptığın hareketler bütünü diyebilirim. Bir gün önce gittiğin yere kadar gitmeyebilir ya da yanındakinden daha iyi olmayabilirsin. Bedenini ve içini dinleyerek kendin olduğun ve kendini zaman içerisinde ve kendi zamanında bütün olarak güçlendirdiğin bir yaşam biçimi olarak da anlatabilirim.

Yoga’nın çocuk için olanı da mı var ? var elbet.. her yaşa her bünyeye uygun yoga var.

İlk çocuk yogası lafını duyduğumda ” yok artık küçücük çocuklara bir de yoga eksikti” diye aklımdan geçirmediysem ne olayım ama geçirdim. Özellikle anaokullarının pazarlama tekniklerinden biri olarak antipati beslediğimi de eklemeliyim.

Bu antipatimi dün Sima ile beraber geçirdiğimiz bir saat içerisinde yok etmiş bulunuyorum. Yogaya gittiğim salonda artık çocuk yogası var ve dün ilk defa Erin ile girdik. Normalde anne-çocuk beraber girmiyor ancak bizim bu travmatik okul durumlarımızdan Erin benden ayrılmadığı için deneme süresince yanında girmeme benim de çocuk olmam koşulu ile izin kopardım. Hoş dün derste sanırım hava muhalefetinden, bir tek biz vardık bu da beni zorunlu kıldı derse katılmak için.

BEN ÇOK EĞLENDİM, ders bittiğinde Erin tüm derste yaptıklarını sırayla tadına doyamadığından herkese tekrar ettirmek suretiyle bir daha bir daha yaptı 🙂

Yok hayır çocukları pozlara girmek için yönlendiren bir sistem asla değil. Ormana piknik yapmaya gidip kendi bedenimizle sandivçlerimizi hazırlayıp, wipe out tadında parkurlar kurup, pipetle nefes çalışmaları yapıp çalışma olduğunu anlamadan hem de, çeşitli orman hayvanları olup, boş salonda koşturduk durduk.

Tekrarlıyorum: Erin’i bilmem (ki biliyorum tabii 😀 ) ben çok eğlendim. Bir kaç ders sonra girmek konusunda ben kendi adıma ısrarcı olacağım haberleri yok! 🙂 Erin sanırım birkaç çocuk daha olursa daha çok farkında olacak: Sima’yı tanıdığı ve diğer katılımcı da ben olduğum için ve belki de onun yogası bu olduğu için çok sık koptu olaydan. Bu da Erin’in shavasanası!

Shavasanadan sonra 3. gözümüze yapıştırdığımız hediye çıkartmalarımız da cabası!

Parmaklarımın olmadığını hissettiğimi yazsam bu gece hissettiklerimi anlatmaya başlamak için doğru bir nokta olur muydu bilmiyorum. Sadece parmaklarımı değil ellerimi, sırtımı, bacaklarımı daha da ileride karnımın içindeki sert duran bir şeyleri yok sayıyorum derin bir uykuya geçmeden önce.

Nasıl bir içsel yolculuğun içindeymişim ve nasıl bu noktaya gelmişim ben de bilmiyorum; bu gece girdiğim ve önümüzdeki 4 gün daha katılacağım workshopun sonunda, shavasanada gözlerimden değil de o karnımdaki sert noktadan çıkan gözyaşlarımı dindirebilmek için uzun uzun suyun altında kalmam gerekti.

Kendime itiraf edemediklerim, yüzleştiğim benler, bir yerlerde baskılanmış ara ara patlak veren kızgınlığım, öfkem, birden kalbimin derinliklerinde hissettiğim huzur…

beynimin içinden sökülüp geldikçe gözlerimden ıslak ıslak aktılar sanki.

Yorgunum; bedenim sanki şu anda yatsa ve üç gün uyusa…

Dinginim oysa..

Hiçbir şey artık aynı görünmüyor!!

İşim var, yetiştirmem gereken fotoğraflar, toparlanması gereken dosyalar, kendimle savaşıyorum 18:30 dersine mi gitsem 19:30’a mı yoksa bugün de mi gitmesem yarın giderim, yok yok dün de gidemedim, kaldır popoyu Ayça!! 15 dakika sonra salondasın hem de yürüyerek diye kendimi ittiriyorum.
Havada bahar kokusu olsa da hala akşam üzeri serinliği var, yürümek iyi geliyor. Kalabalık, trafik, evine dönen insanlar, koşuşturmaca. Salonun olduğu hana girerken hala üşengeçlik üzerimde, şehrin ağır kokusu sinmiş bedenime. Zorla çıkıyorum merdivenleri. Kapıdan içeri girdiğimde mis gibi bir koku ve derin beyazlık siliyor tüm şehir merkezinin griliğini ruhumdan.
Gülümseyen iki yüz karşılıyor. Üstümü değiştirip sessiz salona geçiyorum. 3 kişiyiz: sadece 3 ! :=) Bu sadece 3 ler beni takip ediyor sanki :=) 3 senedir başlayıp başlayıp 3 gün sonra terk ettiğim yoga dersinin başlangıcında yine “yapamam” telkinlerimle boğuşurken buluyorum kendimi.

– Daha önce yoga yaptınız mı? diyor Vedat hoca ( hoca camide diye tamamlamak geliyor içimden Hayat Bilgisindeki Afet öğretmeni anarak 🙂 )
– Evet yaptım, uzun yıllar modern dans yaptım sonra evde yoga ile devam ettirdim, doğuma 3 gün kalaya kadar! sonrasını sorsanız 3 senedir hiç bir şey yapmıyorum! Umarım canım çok acımaz. (İç ses: geçen günkü pilates dersinde pek yanmadı canım ama.. göreceğiz bakalım..)
-O zaman tamam sorun olmaz.

Uzanıyoruz yere, hala gerginim, gözleri kapatıyoruz,ışıklar da söndü, hafif bir müzik var fonda. Yavaşça bırakmaya başlıyorum kendimi, kafamda kelimeler uçuşuyor hala, hükmedemiyorum, yapılacak işler sıralanıp duruyor. Hoca gelip de eliyle gergin sırtımı düzeltene kadar böyle sürüp gidiyor. Sırtımı bıraktığım zaman birden zihnimi de bırakıyorum sanki. Kurtulmaya başlıyorum. Evet olacak gibi. Ders devam ediyor, ben açılıyorum, esniyorum, kaslarım yanıyor, ben esnedikçe hoca biraz daha harekete girmeme yardımcı oluyor, ben daha da açılıyorum, nefesim genzimden içime akıyor, kaslarım yumuşuyor, ısınıyorum ve bu böyle sürüp gidiyor tam 1,5 saat, sanki 1,5 dakika gibi gelen!

Dersten çıktığımda kendimle konuşurken buluyorum eve dönüş yolunda kendimi yine. Bu sefer işler sıralanmıyor kafamda. Bir yumuşaklık var sanki, yürümüyorum da uçuyorum. Eve gidip bir yasemin çayı koyup derin bir nefes alıp uzanmaktan başka bir şey yok kafamda. Bir de hocanın bana dediği:

kendi sınırlarını aşağıda tutuyorsun, daha fazlasını yapabileceğini bilmelisin!

cümlesi yankılanıyor kulaklarımda.
Hep böyle değil mi benim hayatımda diyorum. Yapacağımı zannetiklerim hep yaptıklarımın altında, sınırlarım hep dar! Aklıma 2003 yılındaki Kaçkar faaliyeti geliyor. Sis vardı çokça. Görüş mesafesi yanımdaki Alpay kadardı. İnmemiz gereken bir yol vardı gölün yanından ve ineceğim yeri görmediğim için çok gerilmiştim. Sızlanmaya ve hatta ağlamaya başladığımı hatırlıyorum ” ben buradan inemem” diye. Tam o sırada aşağıdan sisin içinden elinde sopasıyla tepeyi çıkan,yaklaşık 60-65 yaşlarında belki daha bile fazla bir teyze belirdi karşımıza. Çok utandım kendimden. Yapamamlarla sıvanmış beynimin bana hükmetmesinden sıyrılmam gerektiğini o gün anlamıştım. 7 sene geçti hala ayrışmaya çalışıyorum. 7 sene içinde farkındalığım oldukça artmış olmasına rağmen beni hiç tanımayan birinden duyduğum yukarıdaki cümle hala arpa boyu yol aldığımı gösteriyor bana. Sınırlarımı beynim koyuyor ve hükmetmek için güç harcamam gerekiyor!

Ve işte böylece kendime dönmemi sağlıyor yoga.

Sadece salonda değil, tüm yaşam biçimimde bu formu geri kazanmalıyım. Kaybettiğim dengemi geri almalıyım. Fark ettim ki beni mutsuz eden 13 kilo fazlam değil, beni mutsuz eden bu dengeyi kaybetmiş olmam. Geri kazandığımda vücut ağırlığım da beyin ağırlığım da gidecek zaten.

Dersin sonunda uzanıp üstümüze çektiğimiz battaniyenin sıcaklığı ve gözümüze koyduğumuz o torbalardaki keskin lavanta kokusu burnumda, çölde vaha bulmuşçasına mutlu olduğumu düşünüyorum Şişli’nin ortasında bulduğum bu yoga merkezi ile.

Motive miyim? Evet!!

Fotoğraflar: Ben
Model: Merih Kenet