Geçmiş yılların linklerini buraya dizerken insanın gözleri dolmadan edemiyor. Tam 19 sene önce bu saatlerde büyük bir heyecanla göz göze gelmeyi beklediğim o minicik can, hayatımın en güzel emaneti

Erin! Büyümene, kendi yolunu adımlamana şahitlik etmek, yeryüzündeki en güzel his.

Bu yıl senin için süslü kelimeler aramadım, başka yerlere bakmadım. Doğrudan kalbimin tam ortasından dökülenlerle, bir anne duasıyla geldim sana:

19

Yolun aydınlık,

Nasibin bol,

Gönlün hep ferah olsun.

Kendi ışığını fark ettiğin,

O ışığına inanmaktan

ve o ışığını sevmekten hiç vazgeçmediğin…

Adımlarını neşeyle attığın,

Ve o adımların seni hep hafifliğe, ferahlığa ve sağlığa götürdüğü,

Hep iyi insanlar ile karşılaştığın,

Nice yıllar seninle olsun,

Hep beraber olsun.

~ anne|baba~ duası
|alıntı değil ben yazdım 😚|

İstersek evden ayrılıp kendi evimize geçebiliriz. 🤭🤭

Her banka işlemi için elimizde telefon, kod göndermesini beklemeyeceğiz.

Yurt dışına çıkmak için notere para vermek zorunda değiliz.

Esprisi bir yana, takvim 16 Mart’ı gösterince yasal olarak serbest ebeveynler dünyasına giriş yaptık.

Daha duygusal bir 18 yaş yazısı yazarım diye düşünürdüm; ancak oraya girersem gözlerimi durdurmak kolay olmayacak. Aslında içimde öyle büyük ve tarif edilmez duygular var ki… 18 yıldır seninle büyüdüm, birlikte öğrendik, birlikte güldük, kimi zaman birlikte ağladık. Seninle geçen yılların her bir anı hafızamda taptaze. Bugünün geldiğini görmek, sevinç ve hüzünle karışık bir duygu. Senin büyümene, kendi yolunu bulmana şahitlik etmek tarif edilemez bir mutluluk. Gözlerim dolsa da, sana olan sevgim ve gururum kelimelere sığmayacak kadar büyük. İyi ki varsın, iyi ki benim çocuğumsun.

Allah’ın bana verdiği en değerli emanetine 18 yıldır yapmayı bildiğimin en iyisini yapmaya çalışarak sahip çıktım. Şimdi artık önce Allah’a, sonra kendine emanet.

18 yaşına kadar doğum günlerinde yazarım dediğim zaman, bu sürenin bu kadar hızlı biteceğini hiç bilemezdim.

Tam 18 sene önce bu saatlerde, gözüme girmeyen bir uyku ve büyük bir heyecan ile göz göze tanışmayı beklediğim çocuğum, artık yasal bir birey.

Hayat, seni daima iyilerle ve iyiliklerle karşılaştırsın.

Âmin.
Hayat, sana teşekkür ederim.

Bence astronot olmak anne olmaktan daha kolay…. yani öyle olmalı..

Ve bu yolda ilk karşılaşma öncesi son gecemin üzerinden17 sene geçti.

17 senelik bu yolculukta düşe kalka, güle ağlaya, bazen mutsuz bazen mutlu, bazen gururlu bazen hayal kırıklığı çokça el yordamıyla geldik bir döngünün daha başına.
İnsan çocuğu ile kendi çocukluğunu en çok da ergenliğini temize çekiyormuş.
En çok 16 yaşıma sarıldım oğlumla, oğlumun 16 yaşıyla.
Bu sabah fotoğrafı çekerken doğumdan sonraki günleri hatırladım. Çok ağlıyordum ama her şeye. Bebek uyuyor ağlıyorum, uyanıyor ağlıyorum, yardıma geliyorlar ağlıyorum yalnız kalıyor ağlıyorum değişik bir canlı oldum o vakit. 40 gün geçsin bak rahatlayacak her şey dediler 41. Gün” ama hala ağlıyorum” diye ağlıyordum ve sonra bitti, normale döndü şimdi yazarken nelere ağladığımı hatırlamıyorum, öyle bitti.
Bu fotoğraf işte tünelin ucundaki ışığı hatırlatıyor. Yolun ucu hep ışık. Büyümek de bir uçurumdan kendini bırakmak. Yere değil de ışığa doğru bırakmak. Her sene sana yazdığım bu doğum günü yazısını bu sene kendime yazdım. Yere düşmek değil o, ışığa yükselmek demek için. Düşmekler yükselmeklerden daha kolay aslında demek için. 
“Zor diyorsun, Zor olacak ki imtihan olsun*”
Ben böyle konuşmaya başlayınca “hof” diyorsun içinden değil dışından, olsun ben diyor ve ekliyorum. Hayatta iki şey olmaz: doğanı geri koyamaz öleni geri getiremeyiz. Bu ikisi arasında her şey mümkün. Ve bu ikisi arası hızla geçiyor. Buna hem sevinebilir hem de üzülebilirsin yine de sen ne erken sevin ne erken üzül arada olana olmayana

Sen hof dersin diye bunları kızım sana söylüyorum gelinim sen anla kıvamda yazıyorum. Tamam iyi ki doğurdum filozof ettin beni. Apartmanda motoru park ederken kafayı kaldırıp gördüğüm bu ışıktan bana da bunlar yansıdı.
Mutlu ol! İyi ol! Huzurlu ol! Güvende ol! İyi insanlarla ol! Ve kendin ol! dilerim.

Bu da 17 yaşın!

Evlat!

18 yaşına kadar yazacağım dedim o yüzden yazmaya devam edeceğim. Bu yazıda daha çok kendimden bahsedeceğim gibi duruyor lakin.

Bugün sen 16. yılını bu yaşamda doldururken ben de 16. annelik yılımı dolduruyorum. Ne zaman bu yaş dönümü ile ilgili bir şey karalayacak olsam önce göz yaşlarımı tutarak başlıyorum, yazdıklarımı görebilmek için ah bir de bu sene artık bu yazıyı yakın gözlüklerimle yazıyorum yani biraz ben de büyüdüm seninle.

Ve büyümenin aslında hep üşümek olduğun söyleyen Cezmi Ersöz satırları gibiyim seninle 17. yılımızı karşılarken.

İsyan ettim geçen gün ilk defa: ben bu hayatta neye elimi attıysam bir şekilde becerdim, bir bu anneliği beceremedim diye oturup ağladım. Allah affetsin isyanımı!!
Seni anlamam çok zor değil, o yaşlardan geçtim ve ben bu yaşlardan geçerken yine o yaşlardan geçen sana ilk defa rehberlik ediyorum ve inan bana çok zorlanıyorum. Tabii ki senin için en iyi anne benim seçip de geldin di mi en nihayetinde!

Aile demiş bir televizyon dizisi, bütün kötülüklerin iyi niyetle yapıldığı yer diye.
Niyetimizden kuşkun olduğunu her hissettiğinde bu cümleyi hatırla.

Geçen gün seni zorla çıkarttığım yürüyüşlerden birinde yine sohbet ediyoruz, en çok yürürken konuşursun çünkü küçüklüğünden beri. İşte yine uzun uzun anlatırken bana içini sana dürüstçe dedim ki :
“Doğdun göğsüme seni verdiklerinden 3. seneye kadar öyle mutlu öyle uyumlu öyle güvenli öyle güzel bir annelik yaşadım ki bunu sen hiç bilemeyeceksin ancak yaşadın, bir yerlerde hatırlayacaksın ancak Allah biliyor ki en zor sürecim 3-7 yaş arasındaydı. Babanlaydın çoğunlukla ben o yaş anneliğini becermekte zorlandım. 7 yaşından sonra Allah’ım dedim tamam işte yeniden aynı hisler geldi içime. Yeniden yanında ilk 3 sene gibi duruyorum ve sonra ne oldu biliyor musun ? 13 yaşın geldi ve o dönem gibi yeniden zorlanıyorum neyse diyorum 17 den sonra 8. yaş gibi olacak sabret Ayça”

Ve sen bana ilk defa bu yaşında seni sevmediğimi söyledin. Kalbim orada çatlamadıysa heralde daha çatlamaz.

Çünkü anneler zorlanır, anneler beceremez, anneler yorulur, anneler çok konuşur, çok söylenir, iyi niyetleriyle her kötülüğü işler, anneler öyle çok şeyler yapabilir ancak bir tek şeyi yapamaz : evladını sevmemek.

Bir gün bu yazıları okuduğunda hatırlaman niyetimle: ( diliyorum ki bazıları değişecek 😛 )

Bu sene okulda enstrümanını değiştirdin viyolonsel çalmaya başladın. Okulun aşırı performansına!! ve çalışma konusundaki senin süper istikrarına rağmen çok güzel çalıyorsun ama bunu duyunca da şımarma diye söylemiyorum 😛
Çok güzel piyano çalıyorsun, klasik müzik seviyorsun, şöyle birlikte sen çal ben Candan Erçetin patlatayım gibi şarkılardan özellikle uzak duruyorsun.

Hala Amerika’da polis olmak istiyorsun ancak bekçi olmayı da aşırı önemsiyorsun. “Koruyucu hekimlik gibi anne her sokakta adam gibi bekçiler olsa suç oranları az olur önleyici kuvvet denir buna” diye savunuyorsun üniformaları da çok şık diye ekleyerek. Spor yapmaktan hiç hoşlanmıyorsun, zorla tenise gönderiyorum. Zorla kitap okutuyorum ve herhalde çok sevmiş olacaksın ki seçtiğim kitapları bitmesin diye günde 5 sayfa 5 sayfa okuyorsun. Sokakta gördüğün her yavru kediyi beslemek alışkanlığın devam ediyor ve bir de yeniden tiyatro ile buluştun. Zorla yaptırdığım iyilik sandıklarım bir gün ya başıma taş diye düşecek ya yıldız diye yağacak. Çok önemli bir şey daha var bu yaşında. Geçen sene minik bir 3 nokta dövmen oldu ancak bu sene ilk ciddi dövmeni yaptırmak istedin. Ne olacağını sen seçtin bizim gözlerimiz doldu. Pi-mania mıza aile sembolümüz diyerek katılmış oldun.

En çok Macaristan’daki o kapalı çarşıyı özlediğini, lise bitmeden yine ailece orayı ziyaret etmeyi hatta seni götürmediğimiz o sosis yediğimiz şehir neresiyse oraya da seni götürmemizi diledin. 16 senelik ortak yaşamımızda bir kere seni bırakıp Viyana’ya gitmiştik babanla, o şehir orası! bir de 4 yaş doğum günü pastan meselesi var asla temize çıkartamadığımız: sen içeride oyuncaklarınla oynarken biz pastayı bitirip sana vermemişiz.

17 yaş ! Sonunda motor ehliyeti almak için beklediğin o yaş geldi. İşte benim de en büyük sınavım bunca sene içinde geldi!

Bu sene biraz karamsar da yazmış olabilirim ileride okursan bunları: 6 şubat 2023’te yer yarıldı biz ülkece içine girdik. Buradan nasıl çıkacağız bakalım. Ciğerimiz yandı.
Uzaylılar da gelsin İstiklal Marşı kapanış yaparız dediğim gün Rusya Ufoları açıkladı.

Daha ne olsun. İyi ki doğdun !

İyi ki doğurdum. Yapımda emeği geçen herkese teşekkürlerimle.

Olduğun halinle çok güzelsin al bunu cebine koy çocuk !

Bu çiçekler bana sarı laleler aldım kendime çiçek pazarından ve bir izin almadım şu videoyu buraya koymadan. Bu da benim 17 senelik analık hakkım olsun.

Devletin verdiği haftada 20 dakika zorunlu piyano ders sürelerini bu şekilde değerlendirip çaldığın bu Chopin burada durmayı hak ediyor.

13 ve 14 yaşına yazmamışım bugün fark ettim. Bazen oluyor, kendinden gidiyorsun. Kendimden gittiğim bir iki sene. Kolay geçmedi. Bir salgın, bir ölüme yaklaşmak, bir şehire göçmek, bir ortaokulu bitirmek, bazı kayıplar, ve bir sürü olaylar geçti üzerimizden. Ve yaşadık. Her şeye rağmen buradaydık. Ayakta kaldık.

Kafamı kaldırdığımda baktım 15 yaşına gelmişsin. Sen ergenliğe bir oda içinde girdin diğer yaşıtların da öyle. Zor bir süreci yaşadınız küçük bedenlerinizle ancak kocaman kalplerinizle. Bu süreç içerisinde ne yapmak istediğini söyleyip bunun için gösterdiğin çaba için gurur duydum seninle. Orta okulu bitirdin artık liseli bir genç adamsın. Boyum kadarsın diyeceğim ancak iki boyum kadar oldun galiba. İçinde olduğun durumlara uyum sağlama çabaların, yönetemeyişlerin bazen, bazen aslan kesilmelerin, kapıdan her girişinde anlatışların ve sonra o kapıyı suratımıza kapatışların şanslıyız galiba ilk defa bir kere bu sene kapattın ve küstün bize bir akşam boyunca :=) hala ve hala bilgisayar başında harcadığın zamanlar dilerim yıldız olup yağsınlar bir gün üzerine biz anlayamıyoruz bu durumu zaar.

Her şeyinle öyle özel seni yaşamak. Bu yaşamda bizi rehber olarak seçmiş olman bizim şansımız. Allah dağına göre kar veriyorsa eğer çok şükür üzerimize sen yağmışsın.

Hep ışıldasın gözlerin çocuk. Bazen kendinden geçeceksin. Bırak geç. Sonra geri gelirsin. Bazen olur sonra yeniden gözlerini kendine çevirirsin. Ne olursan ol hatırla gözlerini çevirmen gereken yeri. Değerlisin, biriciksin. Önce kendim diyebilmeyi, kendinle çok iyi vakit geçirebilmeyi, sınırlarını iyi çizebilmeyi, yorulduğunda destek isteyebilmeyi ben 45’imde öğrenmeye başladım ancak bundan sonrasında birlikte yol alırız değil mi?

O yer tam merkezinde duran nefesin olsun. Nerede sıkışırsan sıkış o hep seninle olacak son ana kadar. Hatırla!

İyi ki doğurdum seni. Kendini temize çekmek gibi biraz verdiğin yaşam. Buna aracı olduğun için müteşekkirim. Sana ve hayata.

Seni ilk kucağıma aldığımda yani tam 15 sene önce BÖYLE BİR HAL İÇİNDEYDİM

Şükürler olsun, cenneti kokladığım için.

16 mart
beraberlik, yol arkadaşlığı,hayat birlikteliği, ebeveynlik
yolunda bir sene daha geride kaldı bugün. Erin 12 yaşını bitirdi biz 19
.
Bugün EVDE KALARAK doğum günü kutluyoruz.
Duygusal analık kelimelerine ulaşamadığım bir gün,biraz endişe,biraz korku ve bunları yönetecek iç güç,bolca dua, uzaktan dokunmadan sokaklarda sosyalleşmeden yapılan sohbetler bolca mutfak el işi dizi film muzik..vs vs
hepsi geçecek yine olağan yaşam devam edecek kaldığı yerden değil olduğu yerden, dönüşmüş değişmiş şekilde.

Eski fotoğraflara bakarken babanla bir an yabancılaştık. İkimiz birden. Başka bir zaman dilimi sanki o küçük minik sarı kafalı halin. Geçen gün sana diklenmeye çalıştığımda gözlerimin hizasının yukarı kalktığını fark edene kadar hala o kadar minik sarı kafalı bir velettin. Sonra dedim ki ” gel bakim sen şuraya omuzumun yanına”. Bir baktım ki omuz hizamı geçmiş boyun! gözlerim yukarda bağırınmaya başladığım günlere ne zaman geldik bilemiyorum. Hoş pek de bağırındığımı söyleyemem sana. Yok hayır kıyamadığımdan değil o kadar su gibi bir halin var ki, bu yaşların korkutucu imgeleri yok oluveriyor kafamdan. Oysa korkuyorum. Tam da artık bu yaşlardan itibaren derin güçlü bağın kuvvet ihtimal bir yaşa kadar değişeceğinden korkuyorum. Hazır olmak buna ne demek hiç bilemiyorum.

Okulu sevmiyor olman baki elbet, yaşadığımız en büyük dert bu olsun çok şükür. Bu geçici çünkü . İleride okuduğunda gül diye yazıyorum en büyük hayallerinden biri okulu bombalamak. Gecenin bir vakti “anne bütün gün konuştuk ve ben unuttum” dediğinde yine okulda ne oldu acaba diye düşünürken “kadınlar günün kutlu olsun” yazdın bana. Bunu yerine yerleştiren o kalp okulu falan bombalamaz, olsa olsa o ergenliktir, geçecektir.

Unutmadan tarihe düşsün bu not , bu yaş gitar çalmayı öğrenmeye başladığın yaş oldu. “Ben hayatta şarkı söyleyemem”lerden kendi kendine sesini yükselttiğini gizlice izliyorum. Sen bebekken uyuman için hiç neden bilmem “hatırla sevgili”yi söylerdim. Gitarı eline alıp ilk çaldığın şarkı olarak bunu seçmiş olmanı ve o sesinle dinliyor olmayı 12. annelik yılımda hediye olarak alıyorum. İçimi titretiyor seni dinlemek.

Ne istiyorsun bu doğum günün için diye sorduğumda; “anne bi kere de sorma süpriz birşey yap” derken çok samimiydin, biliyorum. Herşeyi de sormayıverim değil mi ?

Canımı dişime taktım pastanı yapacağım. Unsuz şekersiz falan da değil üstelik.

Canım oğlum bugün 12 yaşındasın, dolu dolu!

Bugün 7 aylık bir bebek sevdiğimde seni hatırladım. 7 aylıkken güçlü bacaklarınla kucağıma basıp ayağa kalkmaya çalıştığın, yürümek için acele ettiğin, yeni herşey için hevesli ve aceleci olduğun o dönemi hatırladım. Şimdi üzerinden 11 sene geçmişken yeni birşey öğrenmeye acele etmediğin, çoraplarını yere fırlattığın ve teklerini hep bulamadığım başka zamanlarda alakasız yerlerde karşıma çıktığı, eline inadına istemediğim kitapları aldığın, cebindeki parayla istemediğim abur cuburları tenefüslerde bakkala gidip alıp eve ” ben aç değilim” diye döndüğün, hızlıca kızgınlaştığın, üzerine giymeye üşendiğin için tshirtün altına giydiğin yeleklerin, içeriden bana ” anneeeaaa su var mı?” diye soruşların ve ” kalk kendin al” diye cevap verişlerim, okuldan geldiğin gibi çantanı yatağın üzerine kıyafetlerini eğer çıkartmaya üşenmediysen o çantanın üzerine atışların, inadına her gün o pis tavuk döneri bıkmamacasına yemelerin, ışığı kapatmak için yataktan çorap fırlattığın, “bilgisayar açılmayacak” cümlesini sık sık kullandığım ve açamadığında kös kös yatakta oturup “sıkılıyorum off poff” diyerek tavanı seyrettiğin, banyo vakti geldiğinde “ama daha iki gün önce yıkandım” diye cevap verdiğin, her sabah ve her akşam dişlerini fırçala diye bana hatırlatmak zorunda kaldığın kısacası büyümeye çalıştığın bir döneme geldik.
Hiç birine sinir olmuyorum! Evet bazen deliriyorum, bazen bağırıyorum, bazen içinde duramıyorum bu duyguların, bazen özlüyorum benimle birlikte boyalar yapan o küçük çocuğu ama bil ki seni seviyorum, kelimelerin yetersizliği kadar seviyorum. Büyüdüğünü, artık çocuk olmadığını genç bir adam olma yolunun başında olduğunu ve her yolun başı gibi bunun da zor olduğunu biliyorum. Seni duymaya elimden geldiği ve bildiğimin en iyisini yaparak çaba gösteriyorum.

Doğanın bir armağanı olarak görüyorum ergenlik hormonlarını yoksa ömür boyu ayak ayağa yatabiliriz hep beraber. O hormonlar salgılanacak ki benden, taleplerimden, beklentilerimden nefret edeceksin, bizden kopacaksın. O kopacağımız zamana geldik bile ne garip! Daha dün hastaneye son kontrole gitmiştim, 14 mart 2007! Doktor “bu çocuk gelmeyecek hadi bugün alalım” demişti de “olmaz bugün dünya Pİ günü tamam süper de olur ama anneannemin ölüm yıl dönümü 2 gün daha bekleyelim bari de evlilik yıl dönümümüz olsun belki gelir” demiştim. 2 gün daha gelmemiştin.
2 gün sonra 11 sene bitmiş olacak sen kucağıma geleli,
14 sene bitmiş olacak sen kucağıma gel diye babanla bu yola çıkalı
ve 17 sene bitmiş olacak bu yola başladığımız Bozcaada’ya ilk gelişimiz !

17 sene sonra senin 11. seneni burada Bozcada’da yaşarken kutlayacağımı bilemezdim Sulubahçe ile Ayazma’nın arasında kalan o ağacın altına kamp attığımız o sene!
Ben bu yazıyı yazarken sen odanda kös kös 2 haftadır beden dersi yapamıyor olduğun için sinirinden tavanı seyrediyorsun. Bağıra çağıra sinir içinde eve geldin. Kızgındın.Haklıydın!
Her duygu bizim için evlat! Kızabiliriz, öfkelenebiliriz, üzülebiliriz, sevinebiliriz, çok mutlu olabiliriz, ağlayabiliriz, gülebiliriz lakin bil ki herşey gibi geçiyor. O duyguya takılıp kalma. Bırak duygu o anda seninle yaşasın. Kabul et, misafir et ve sonra gitmesine izin ver.
Geçen gün çok sevdiğim bir cümleyi kurdum sana:
Bir iyi haberim var : Hepsi geçecek
Bir de kötü haberim var: Hepsi geçecek

“anne hiç birşey geçmiyor dalga mı geçiyorsun” dedin bana.

Bak 11 sene geçti!

Herşey geçiyor

Geçmeyen tek şey bir evlada duyulan sevgi.

İnan buna!
İnanmıyorsan bu yazının başına dön ve sayılara bak, içlerine gir oku. Neler geçti sonra bir daha bak neler de geçecek.

Tüm değişimlere kendince uyum sağladığını biliyorum ve bunu için hayata teşekür ediyorum.

İyi ki tanıştık evlat!

İyi ki!

PS: Bu video da bana not!

Geçmiş senelerin yazılarına baktım da hep bir kendinden emin cümleler kurmak varmış parmaklarımın ucunda. Nefes aldığın günden beri 10 sene ve öncesinde bir 9 ay ile birlikte yaklaşık 11 senedir birlikte atıyor kalbimiz. Artık çok özeline girdiği çin kuramadığım cümleler var seninle ilgili ve bana ait. Farkında olduğum bir şey varsa gerçekten annen olmayı, ebeveyn olmayı öğrendiğim süre çok daha kısa şu birlikte geçirdiğimiz hayatta. Büyüyorsun, kazık kadar oldun hatta, bu sabah ayakkabıların küçüldüğü için ve diğerleri de aynı şekilde küçüldüğü için ayakkabı bulamadığında benimkileri giydin dışarı çıkarken ve gülerek dedin ki : “doğduğumda ne kadar da minikti değil mi ayaklarım benim heralde giyemezdim o zaman senin ayakkabılarını”
Doğduğun gün benim ayakkabılarımla yürümeye başladın sen çocuk ve artık kendi ayakkabılarını giyip yürümenin vaktinin geldiğinin, 10 sene önce göbek bağımız fiziksel olarak kesildiğinde bugün hala onu benim kesemediğimi ancak artık bunun olması gerektiğinin farkına varıyorum. Nasıl yapıldığını bilmiyorum, aslına bakarsan 40 seneyi devirmiş bir yetişkin olarak bunu becerebiliyor olmayı umuyorum lakin içimin çocuk tarafı hırçınlaşıyor bunu düşündüğümde; yönetebilirim değil mi ?
Gerçek şu ki ben senin her zaman annen ve büyüğünüm, istediğin her an vermek için burdayım, seni seviyorum ve sen bu hayatın bana verdiği en güzel hediyesin (arada bağırıyor , kızıyor ve öfkeleniyor olmam benimle alakalı ama ben insanım unutmayalım 😉 )
Yolumu çizmem, o yolda kaybola bula yürümem için beni seçtin ben de seni seçtim. Nefes aldığım sürece, sen her ne olursan, her nerede olursan buna minnettar olacağım. İyi ki varsın güzel insan sen ..

İyi ki doğdun!

10 yaşa not: istediğin gibi bir partiyi bu doğumgününde yapmaya çalışacağım söz! Pastaneden pasta alacağız ( evde kek arasına muhallebi koymayacağım söz!  beni zorlasa da 😛 ) , arkadaşlarını davet ettin ve evet o mumları kendin seçtiğin arkadaşlarına üfleyeceksin.. naif hayallerin daim olsun güzel oğlum.

Bu sabaha not: (yazıyı dün akşam yazmistim) 

Sabah sarılıp uyandırdım

Ben:iyi doğdun iyi ki varsin

Erin: bazen iyi değil ama

Ben: bazen ben de iyi değilim ama

Erin: evet değilsin. .

Ben ..sessizlik…

10 dk sonra

Ben : ne zaman iyi olmadığımı düşünüyorsun 

Erin: geç uyumama izin vermediğinde,  dışarı çıkmak istemediğimde dışarı çıkmak zorunda olduğumuzda ve bilgisayara süre koyduğunda.

🙄🙄🙄

Dün akşam uykudan önce dedin ki

“bana bir ninni söylesene anne”

bebekken sana söylediğim tüm ninniler aklımdan gitmiş dandini dandini diye giriştim olaya.. ben sesime yabancılaştım, senin gözlerin doldu benim gözlerim doldu, en çirkin anne sesi bile evlada bülbül gibi geliyor değil mi ? 🙂
değişiyoruz, büyüyoruz, bebekken sen sesimi hiç duymazdım sana uyurken ninni söylediğimde ve o kadar çok ninni biliyordum ki şaşırdım sadece danaları bostandan kovalamak kaldığını fark ettiğimde aklımda. Hatırlamak için her sene sana yazdığım doğumgünü yazılarını okudum. Hiç bitmeyecek sandığım o uyutma çabası dolu akşamların bir çırpıda geçip bitmiş olduğunu görmek ve tek haneli sayılardan çift haneli sayıları yaş diye saymaya başlayacak olmamız hiç de o kadar uzakta değilmiş.

Geleneği bozmadan bu yaşında da sana duygu dolu kelimeler ile cümleler kurmak istediğim şu günlerde ülke karmakarışık, umudumu yitirmenin yanı sıra artık endişelerim katlanarak artıyor, yazamıyorum sana umut dolu cümleler. Şimdi şehrin göbeğindeki okulundayken sen gün içinde benim kalbimde bir korku tohumu filizleniyor, seni korumak ilk yaşlarındaki kadar kolay değil biliyorum. Yeni yaşında ve ailemizin 11. senesini bitirirken hep birlikte gelecek günler için kalbimize umut tohumları ekmeyi dilemekten başka bir duam yok.
Kolay bir sene yaşamadık, bir şekilde zorluklara hep beraber göğüs gerdik ve sen bana varlığınla, duruşunla, olgunluğunla güç verdin. Hepsi için teşekkür ederim benim artık minik olmayan, yolculuğunun 10 . senesine ilk adımı atmaya hazırlanan pırlantam.

Haftalardır bir doğum günü partisi istediğini söyledin, arkadaşlarının olduğu ve ” pastaneden alınmış çikolatalı pasta” ile kutlayacağın. Çok düşündüm nasıl yaparım diye, senin hayalindeki gibi olsun diye didindim ama oğlum ben yapamıyorum işte. Alternatif diyorlar ya hani hangisi alternatif bilemiyorum sadece seni mutlu edebileceğimi düşündüğüm küçük bir süpriz hazırladım.

Uzun zamandır hayalini kurduğumuz Permakamp içinde dostlarımızla senin için bir doğum günü çemberi yaptık. Sadece çocukları değil büyükleri de içine alan bir çember oldu bu. İyi de ettik değil mi  ? O platformda toplanma amacımızın senin doğum günün olmasını söylediğimde gözlerinin parladığını gördüm ben. Bir bez parçasının üstüne dalları taktık permakamp anneleriyle başına taç ettik. Ellerimizle çikolatalı pastalar da yaptık pastane pastası olmasa da parmaklarınızı yediniz naber ? Evde ikimizin beraber boyadığı gazoz kapaklarının kendi hediyen olduğunu da bilmiyordun , arkadaşların da seninle paylaşmak isediklerini elleriyle yaptılar ya da evlerinden kendilerinden bir parçayı paylaştılar. Dilek ağacımızı çaputlarla süsledik, hem senin için hem Permakamp için dileklerimizi sunduk.

Mutlu olmanın bir tek yolu yok oğlum.
Mutluluk bir seçim.
Ne yaptığının değil nasıl yaptığının değeri var.

İlkokula yeni başladığında bahçede sıraya soktuklarında ” sırada olmayı sevmiyorum anne” diye serzenişte bulunuyordun ya.. sıranın dışına çık kuzum, sınırlarının dışına çık, ancak o zaman büyüyor insan.

Doğum günün kutlu olsun.. korkarım 18 yaşına gelene kadar ben her sene buraya yazacağım.

[metaslider id=190189]