Taşınma telaşım, kutuları açma ve yeni evimi keşfetme süreci sona erdi. Artık Çanakkale’nin Ayvacık ilçesinde, dağların arasında saklı küçük bir köyden size yazıyorum. Evet, taşındık.

Yıllarımı o büyülü, tuzlu su kenarındaki Bozcaada ve Çanakkale merkezde geçirdim. Ancak gönlümün bir köşesi hep tatlı suların olduğu dağlara, serin yaylalara özlem duydu. Sanki mavinin huzuru yerini yeşilin canlılığına bırakmak istiyordu. Yolun nereye götüreceği, bu dağlara nasıl uyum sağlayacağım, hep birlikte göreceğiz. Fakat her sabah uyanıp bu manzaraya bakmak, o dinginliği hissetmek çok değerli. Gönlüm her zaman dağlara, yeşile ve keçilere doğru ses veriyor.

Dürüst olmak gerekirse: Maviden çok yeşile, balıktan çok keçiye özlem duyduğumu fark ettim. Adadaki deniz rüzgarı yerini bu dağlardaki güzel çam kokusuna bıraktı. En güzeli de sabah kapıyı açınca göreceğim yeni komşular! Kucağıma atlayan küçük, pamuk gibi kuzular, köpekler, inekler, tavuklar… O masumiyet, o karşılıksız sevgi ve bu tam benim ruhumun aradığı sığınak.

Bazılarına garip gelebilir, ancak soğuk, yağmur ve (keşke biraz daha olsa) kar beni daha güçlü hissettiriyor. Sanki sıcaklık beni eritip yok ediyor da, soğuk beni sapasağlam yere bastırıyor, bedenimi ve ruhumu topraklıyor. O sisli sabah yürüyüşlerinde, dağların sessizliğini dinlemek… bu hissi hiçbir sıcak kumsal veremez.

Fotoğraflar sabah yürüyüşlerinden. Artık bir köy yaşantısı deneyimi içindeyim. Eskimiş, yıkılmaya yüz tutmuş taş ve kerpiç evler, özgürce dolaşan koyun ve koç sürüleri, yeşilin her tonunda merada otlayan inekler işte benim yeni komşular!

Bu bir deneyim, bu bir yolculuk. Ne getirecek, ne götürecek, bilmiyorum. Ama tek bildiğim: Kalbim burada, bu dağlarda huzur buldu. Sizi bu yeni maceramıza ortak etmek için daha çok yazmaya çalışacağım. Takipte kalın, beni bu yeni dağ havasıyla selamlayan canlarla beraber..
Sizi de bu sabah yürüyüşlerimde gördüğüm manzaralarla baş başa bırakıyorum.

Bırakın demem, demedik kimseye hiç başlamayacaksın dediğim 1 kişi var.

Bırakmanın gücünü bilsen derim içerken hissettiğin o güç dediğinden koşarak uzaklaşırsın derim.
.
İhtiyacı olana gitsin bu post
.
Dünya’da 1 kişi bile yaptıysa ben de yaparım.
ve

“Paylaşalım Lütfen” diye eklemiş.

“Her insan çiçeği meyveye dönüştüren ‘ARI’ ya manidar bir hikaye oluşturmalı” diyerek.

İz tv de bizim konuk olduğumuz “başka hayat mümkün” belgeselini //bölüm 7// izleyen sevgili Ali Saim bey bizimle kendi tohumlarından paylaşmak istemiş. Oğlu Görkem benden adres istedi. Bana böyle bir hediye geleceğini bilemedim o vakit. Daha önce de tohumlarını paylaşan canlar oldu, Allah razı olsun  ektik büyüttük paylaştık çoğaldık. Ali Saim Bey’in deyimiyle

“Biriktirdiğin değil paylaştığın senindir” diyerek hep.

Geçen hafta kargo geldi. Bu haftaya da bu kalbimi ısıtan hediyeyi paylaşmak ile başlamak istedim.
Ben karşılığında ne versem yetersiz kalacak o tohum sepetinin fotoğrafını paylaştım (en son fotoğraf), tek tek paketlenmiş içine isimler yazılmış, emek vakit verilmiş ki ne zor bir iş tohum almak paketlemek etiketlemek bilirim. İşin en zor kısmı olabilir, doğru almazsan tohumu olmaz çünkü. Doğru koşullarda saklamak lazım. Ne tohumu olduğunu senesini verimini tüm detayını bilmek lazım.

Görkem dedi ki “abla paylaş sen de en büyük hediye babama”

Ben de öyle yaptım: şimdi dediklerini seneye kısmetse tohumlarını.

Meyveye dönüşen çekirdeğin bir hikayesi olmalı.
Çiçeğe dönüşen bir çekirdeğe bir masal yakıştırmalı insan çocuklara, torunlara anlatacak.
Gelişmiş bir ülkenin semalarında ne kadar çok uçağın uçtuğu değil, ne kadar çok arının uçtuğu önemlidir. Eğer arılar ölürse sonraki yıllarda, insanlar da ölür. Albert Einstein
İlk basılan antik sikkenin üzerinde’ ARI’ resmi olduğunu biliyor muyduk!
Arıya hayat ve şükran borcumuzu ödemeliyiz , bir şekilde, çiçek yetiştirerek, yetişmesine vesile olarak.
Soframıza gelen 100 gıda ürününün 71’i arının tozlaşma hizmetine muhtaçtır. Ali Saim Cihan

Ali Saim Cihan

Kuru cilt fırçalama

• Yüzeydeki ölü deri hücrelerini temizler.
• Hücrelerin ve organların çok ihtiyaç duyulan oksijen ve besinleri almasını sağlayan kan dolaşımını artırır.
• Çevre kirliliği veya kozmetik formülasyonlarla tıkanmış gözenekleri açar.
• Sıvı birikimini yeniden yönlendirirken kolajen üretimini uyararak selüliti azaltır.
• Kuru fırçalama rahatlatıcı bir topikal masaj şekli sağladığından stresi azaltır.

Uzuvları kalbe doğru ve gövde üzerinde dairesel hareketlerle fırçalarken bağışıklığı artırmak ve toksinleri gidermek için lenfatik sistemi uyarır.

Kuru cilde uygulanır. Kılcal damar çatlağı gibi şikayetlerin ortaya çıkmaması için uygulama çok fazla baskı uygulamadan, kibarca yapılmalıdır.

Fırçayı, adından da anlaşılacağı üzere vücudunuz kuruyken kullanmalısınız. Vücudunuzun her yerini dairesel hareketlerle fırçalayın. Vücudunuzun gençleşmesi ve kan dolaşımının hızlanması için günde 5-6 dakika boyunca kuru fırçalama yapmanız yeterli olacaktır.

Gün içinde herhangi bir zamanında fırçalanabilirsiniz ancak canlandırıcı bir etkisi olduğu için sabahları duyuları harekete geçirmeyi kolaylaştırır.

Kalbe en uzak noktadan, örneğin ayaklardan başlanır. Dairesel hareketlerle yukarıya doğru çıkılır. Bacakların her tarafına masaj uyguladıktan sonra, kalçalar ve kollara sıra gelir. En son karın, gögüs kısmı ve omuzlara masaj uygulanır. Koltuk altları da masaja dahildir çünkü buralarda önemli lenfler bulunur. Göğüs uçları ve varislere masaj uygulanmamalıdır.

Masaj sonrası cilt hafifçe kızarmış olabilir ve hafif bir karıncalanma hissi olur. Ancak kaşıntı, ağrı ve geçmeyen agresif kızarıklık varsa fırçanız size göre çok serttir veya sert hareketlerle masajı uygulamışsınızdır.

Masaj sonrası, gözenekler açılmıştır ve bakıma hazırdır. Duş sonrası bakım yağlarını tüm vücuda güzelce yedirerek bakımınızı tamamlayabilirsiniz.

Vücut nasıl fırçalanır?

Kuru fırçalama yaparken bunlara dikkat edin

• Sert bir şekilde fırçalamayın.
• At kılı fırça kullanın.
• Kuru fırçalamayı alışkanlık haline getirin.
• İşlemi minimum 2 dakika uygulayın.
• Vücudunuzun kuru olduğundan emin olun.
• Fırçalamadan sonra duşa girin

Ucundan tut güzel kardeşim, bir ucundan tut.

#kazdağlarındakialtınmadeninehayır

Yola çıkamadık bir türlü ve en büyük nedeni ehliyetleri yenileyecekken çekme karavan ehliyeti diye birşey olduğunu öğrenmemiz oldu. Çekme karavan çekecek olan Alpay’ın bu ehliyet için bir kursa kayıt olması zorunluluğu, kursun bitim süresini beklemek (yaklaşık 3-4 haftaydı) sonrasında sınava girmesi, sınav sonrası ehliyete verilecek belgeler için de yaklaşık 2 hafta beklenmesi sonra ehliyet için başvuruda bulunmak ki öyle hemen ertesi güne randevu vermiyorlar _ bir küçük yardımla hemen randevu aldık çok şükür yoksa 3 aralık tarihine kadar başvuru randevusu yoktu!_ ve sonra ehliyetin elimize ulaşması ve en sonunda vize başvurusu. Bütün bunları beklemek oldukça zor geçen bir süreçti çünkü neden ? çünkü Erin okula gitmiyor (yazının alt kısımlarında değineceğim duruma) , ben belirsizlikten iş almıyor ve gün boyu Erin’le doğru dürüst vakit geçirmek için çırpınıp duruyordum. Okula neden gitmiyor ? Şimdi ne yapacaksınız? Eğitimini evde mi yapıyorsun? Yolculuk ne zaman? Şimdi nereye gideceksiniz? gibi soruların bende olmayan cevaplarını soranlara vermek hiç de kolay olmadı.

En sonunda eksiksiz olarak belgelerimiz tamamlayıp vizeye başvurduktan 3 gün sonra pasaportları almaya gittiğimde yaşadığım ise soğuk duş etkisiydi: 1 ay, 15 gün, tek giriş bir şengen vizesi olan 3 pasaport!! Öylece 10 dakika oturdum. O gün, o gece boşluktu çünkü planımız belliydi ve bu kadar kısa bir sürede bu plan gerçekleşemezdi. Nerede yanlış yapıldı bilmiyorum ama bize bu süreyi uygun gördüler.

Workaway üzerinden bulduğumuz bir zeytin çiftliğine başvurmuştum ve bizi ailece gönüllü çalışan olarak kabul etmişlerdi. Bizim hayalini kurduğumuz üzerinde heyecanla çalıştığımız planımız ilk durağımız olan Yunanistan’ın güneyindeki bu çiftlikle bir süre geçirmek ve sonrasında karavanla vize süresince gidebildiğimiz yere kadar gitmek, yine yol üzerinde gönüllü çalışacağımız yerler bulmaktı. Böylece hem sadece yol masrafı ile hem çalışarak, üreterek hem de bir çok ülkeden gelen gönüllüler ile bir köprü kurabilmekti aramızda. Turistik bir geziden ziyade gittiğimiz yerlerde “yaşamaktı” hayalimiz. Lakin kul kurar kader gülermiş, 15 gün içinde bu kurguların hiç birinin gerçekleşmeyeceği aşikardı. “Ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı buydu ve “peki şimdi ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı ise 15 güne kafayı takmayıp bir cumartesi sabahı saat 5 te evden çıkıp kontağı çevirip İpsala’ya doğru direksiyonu kırıp, arkamızda karavanımız, içinde ihtiyacımız olabilecek yiyecek ve giyecekler, bisikletlerimiz ve heyecanımız, biraz turstik bir gezi olacağa benzese de “yapalım” demek oldu.

15 gün sonra ülkeye girdik ve bugün bunu iyi ki yaptığımızı düşünüyorum. 15 günün rotasını gezdiklerimizi gördüklerimizi başka yazılarda paylaşacağım, kışın karavanla yola çıkmak isteyen olursa kılavuz olur belki diye. Bu yolculuğun en zor kısmı mevsim oldu elbette. Yazın iğne atsan düşmeyecek yerlerde inler, cinler, kediler, köpekler ve bir de biz vardık ama bir yandan buraların bu kadar boş olmasının ayrı bir güzelliği vardı. Bazen karavan kampingler kapalı olduğu için yol kenarına, bazen bir marketin otoparkına park ettik evimizi, karavan kamp bulduğumuzda nimetlerinden yararlandık, her ne kadar mevsimsel olarak az imkanlara sahip olsalar da işimizi gördü. En büyük problemimiz ısınmak için kullandığımız tüpü bulmak oldu  (bunun yazısı ayrı gelecek 😉 ). Durmak ile ilgili sıkışmışlık içimden çıktı gitti, toparlayamadığım enerjim yeniden can bulmaya başladı, uzun bisiklet sürüşleri yaptık ailecek, akşam olup yemek bitti mi çayımızı demledik kart oyunu oynadık, kitap okuduk film seyrettik birlikte vakit geçirmeyi hatırladık yeniden. Erin Yunan alfabesini söktü tabelalardan böylece uzun kilometreler içinde okuma oyunu yarattık kendimize sayesinde ben de artık Yunan harflerini biliyorum 😉

[metaslider id=190436]

Günün sonunda verilmiş kararın arkasından gidiyor olmak hepimize iyi geldi. Erin’in okulunu da yaptığımız plan doğrultusunda dondurmuştuk, 6-7 ay için birlikte vakit geçirip yenilikleri hayatımıza alarak öğrenecektik. Bu yazıda bir de “okulsuz hayat” diye yazıp durduğum kavramı da açıklayacağım çünkü daha önce yazdığım yazı biraz yanlış algılandı. Erin’in okul hayatını sonlandırmadık. İlk kararımız özel okul kuyusundan çıkmaktı ancak 4. sınıfa gelene kadar alıp bir devlet okuluna geçiş yaparak bir karmaşa yaratmak istemedik zaten 2. sınıfta okulu, 3. sınıfta dönemin ortasında öğretmeni değişen bir çocuk için bir daha okul değiştirmek kolay  olmayacaktı. 4. sınıf bitene kadar diye bir sınır koyduk. Geriye sarıp baştan başlasaydım ilk 4 sene bir devlet okuluna verirdim! lakin geriye saramıyoruz. Erin 4+4+4 zede olduğu için 1 sene okula erken başladı ve biz hep beraber bunun duygusal boyutunu yaşadık. Belki her çocuk aynı şekilde yaşamıyor doğrudur ancak biz de durum böyle olmadı, hep beraber zorlandık. Okul değişiliği yapmak ve kendi yaşıtlarıyla aynı dönemde okusun diye 4. sınıfı bitirdiğinde okul hayatına ara vermeye karar vermiştik. “Okulsuz hayat” 1 sene ara vermekten ibaret anlayacağın sevgili okur çünkü “hayatın okul olmadığı ” yerde okul hayatmış! Sen eğer bu kararı tek başına uygulamaya geçersen tüm hayatın okula endeksli koca bir şehirde yalnız kalmak kaçınılmaz ve yalnızlıkla baş etmek de kolay olmazmış.
Seneye yaşayacağımız yer her neresi olacaksa orada uygun bir devlet okulunda devam edecek. Bu soruyu da cevaplamış olduğumu düşünüyorum. Okul olmayınca neler oluyor ? Çok zor oluyor. Neden zor oluyor? Çünkü okula gitmeyen tek 10 yaşındaki çocuk senin çocuğun oluyor,”tüm düzeninizi bozdunuz, çocuğun da düzeni bozuldu okula da gitmiyor bari evde ders çalıştırsanız” gibi mahalle baskıları ile uğraşmak durumu daha da zorlaştırıyor _kendi adıma yazdım bunu 😉 _ Birlikte bisiklete binmek (bir noktada sen yoruluyorsun artık çünkü), hafta arası spor faaliyeti bulmak, evde bilgisayara çakılmadan vakit geçirebilmek hiç de kolay değil. 3 yaşındaki çocuk olsa bir sürü aktiviteyi seninle yapmaktan keyif alabilecek olan 10 yaşında bir çocuk kendi dünyası, kendi arkadaşları ve bir yaşamı oluşmuş durumdayken ebeveynleri ile o kadar da vakit geçirmek istemiyor istese bile ebeveyn olarak senin gücün, enerjin ona yetişemiyor.

“e peki dersleri ne olacak, evde eğitim veriyor musun ? ” diye soranlara: hayır hiç bir eğitim vermiyorum test kitaplarıysa sorulan mümkün mertebe de uzak duruyorum onun yerine iskambil kartlarıyla sihir yapmayı öğreniyoruz birlikte mesela bir nevi matematik dersi diyelim. İlk zamanlar test kitapları falan da denedim ancak çok zorlama ve saçma geldi. Onun yerine daha çok kitap okumak, birlikte Photoshop çalışmak hatta video düzenlemeyi öğrenmek gibi ikimizin de keyif alabileceği zamanları yaratmayı uygun gördüm. Babası ile şehir içinde uzun bisikler sürüşleri yaparak bütün kış boyu kullanmadığı bisiklete tekrar hakim olabilmesini sağlamayı uygun gördük. Bu arada biraz tenis dersleri biraz aikido dersleri yapma fırsatı oldu. Elimizden geldiği kadar artık ancak bilgisayar karşısında geçirdiği süre biraz arttı. Bu süreyi de oyun oynama ile yukarıda yazdığım gibi fotoğraf ve video düzenleme programlarını öğrenmek arasında bölüştürmeye çalışıyoruz. Ve evet sevgili okur doğru mu yanlış mı verdiğimiz karar henüz bunu bilmiyoruz anca bildiğim birşey var ise kalp ancak sıkıştığı zaman açılıyor tıpkı yolculuğun sonunda Erin’in birden dönüp ” artık piyano çalmayı öğrenmek istiyorum” cümlesini sarf etmesi gibi. Tüm çıkışlar sıkıntılardan doğuyor.

Evet yolculuğa gelince, dönüşümüz itibariyle bir boşluğun içine düştük. Yola gitmeden önceki sen ile döndükten sonraki sen aynı olmuyorsun süre 15 gün olsa bile ki tam o kalp açıklığına kavuşmuşken dönmek daha da bir boşluk yaratıyor ve gitmek istiyorsun çünkü gitmek de başka bir öğreti var. Gittiğin şehirlere TIK atmakdan mada kendi içinde bir çok noktaya TIK atıyorsun ve döndüğünde artık başka biri oluyorsun. Attığın tıklar seni zorlasa da “bunları yapabildiysem ….” diye cümleler kurmaya başlıyorsun ve “sen” ile başka bir bağ kuruyorsun, elindeki kişisel gelişim, motivasyon kitaplarını bir kenara bırakıyorsun.

Bir kaç gündür içimde canlanan yukarılarda yazdığım o enerji  boşluğa döndü derken bir plan doğuverdi yine. Önümüzdeki günlerde bu planı işletmeye çalışacağız. Kul kurar kader güler, son zamanlarda dilimden düşmüyor. Kaderin ne kurduğunu bilmiyoruz henüz biz niyetimizi güçlü koymaya gayret ediyoruz. Buraya kadar okuduysan helal olsun ben çok uzattım lafı 😉 bir kaç yazı rotalarımızı, gezip gördüklerimizi ve 8metrekare içinde yani karavanda yaşamak nasıl oluyor paylaşacağım.

Sevgiyle !

hamiş: hiçbir şey ama hiçbir şey göründüğü gibi değil hayatta.iyi günler!

_her ne kadar iyi günler geçirmesek de memlekette bu aralar. Bu yazıyı yazarken yine yeni şehit haberleri dönüyor arkada. Işıklı günler göstersin Allah hepimize, yitip gidenlerin mekanı cennet olsun, kalanlara sabırlar versin diye de eklemek geldi içimden. _

1. Çipli ehliyet ancak çekme karavan dahil Bunun için bir kursa kayıt olmak sonrasında sınavına girip sınavda çekme karavanı kullanabildiğini göstermek sonra belgeleri alıp emniyete götürüp yeni bir çipli ehliyet edinmek gerekiyor.
2. Yeşil sigorta araba için gerekiyor bunu sunur kapısında da yapıyorlar ancak vize başvuru yapılacaksa belgeler içinde görmek isteniyor.
3. Araç eğer şirket üzerine ya da karavanı çekecek şöförün üzerine değilse mutlaka vekalet verilmesi gerekiyor.
4. 750kg altındaki karavanlar belgelendirilmediği için karavanla ilgili bir işlem yapılmıyor araca bağlı olarak işlem görüyor.
5. Çıkarken sorun olmuyor tekrar ülkeye girerken bir kaç soru soruyorlar muhtemelen araç tescilde kayıtlı olduğu için karavan sorun olmadan da giriyorsunuz. Arabamızda 2 karavanın içinde ise 3. bisikletimiz vardı  ükleye giriş yaparken bisikletleri nereden aldınız diye sordular sadece.

Yani güzel kardeşim 750 kg altındaki çekmek karavanla sınırdan çıkmakta bizim endişe ettiğimiz gibi birşey olmadı. Sınırdan çıktıktan sonra hiç durmadan yavaş yaval ilk durağımız olanDedeağaç’a öğleden sonra ulaştık. Karavan kampingler bu mevsimde hizmet vermiyor doğal olarak biraz çekinerek önce karavanı sahilin girişindeki kocaman otobüs parkına bıraktık sonra kampı aramaya başladık, uzun sürmedi 5 dakika mesafedeymiş ve açıkmış!

İlk durağımız Camping Alexandroupolis ya da bu adresten de bilgilerine ulaşabilirsiniz. Belediyeye ait bir kamp alanı, denize sıfır, sezon dışı ama bütün sene açık bir kamp. Bizim ülkemizdeki kampingleri düşününce diye başlayan bir cümleyi her yurdum insanı  gibi yazmazsam eksik kalır ama yazim çünkü bizim ülkemizde böyle kamp alanları maalesef EKSİK! Her karavan için ayrılmış yeşillikler içinde alanlar, tuvaletler, duşlar ve ihtiyaç olabilecek her yer temiz. Aşağıda fotoğrafları ve kampa ait ücret listesi var. Sezonda rezervasyon yaptırmak gerekebilir ama sezın dışında tecrübe ettik : bir tek biz vardık ! :=) Bir de karavan kiralanamıyor sadece kendi karavanı olanlar kampı kullanabiliyor. Burada 1 gece konakladık ve ücretlendirmeyi şu şekilde yapıyorlar: 2 yetişkin 1 çocuk 1 araba 1 karavan 1 elektrik. Toplamda vergiler dahil bir gece için 27.88Euro ödedik ve sonradan gördük ki kaldığımız kamplar içinde en pahalısı burasıydı üstelik sıcak su da yoktu! Bir de tüm gezi boyunca su satın alma ihtiyacımız olmadı çünkü parklarda kamp alanlarında yollarda her yerde içilebilir su bulmak mümkün. Mataranız olsun yeter kahve içmek için ya da yemek yemek için girdiğiniz yerlerde bile rica edince dolduruyorlar.

[metaslider id=190448]

Evimizi arabamızı yerleştirdikten sonra üzerimizi değiştirip bisikletlere atlayıp merkeze doğru yol aldık. Akşam yemeği saati geldiği için gözümüze güzel grünen bir yerde yemek istedik. İlk akşam olması sebebiyle evde yemeyelim hadi bu akşam dedik. Bir taksi durağının önünden geçerken bizi durduran bir adam hevesle Türkçe konuşmaya başladı bizimle. Türkçe konuşan görünce hemen başlıyorlar zaten neredeyse Yunanistan’ın ortasına gelene kadar yurdumdan ayrıldığımı anlayamadım. ( bunu da yazim eksik kalmasın 😉 ) Kendisi bize bir iki yer önerdi yemek için biz de iki seçenekten Loukoulos‘u tercih edip diğerini dönüşle bıraktık. Yunanistan diyince deniz ürünleri tabii ki ama o gece sanırım hepimizin biraz daha farklı bir proteine ihtiyacı vardı. Geleneksel olarak et yemekleri sosis, pirzola, şiş yani souvlaki. Dana, tavuk ve domuz olmak üzere çeşitler zaten başka da seçenek yok. Ve tabii porsiyonlar insan evladı yiyecek gibi değil. Bugüne kadar hiç tatmamışım ballı kızarmış feta peynir ( bizim beyaz peynir ) denedim ben çok beğendim bence denenesi bir tat ve tabii ki ilk akşam ouzo. Daha önce yazdığım Midilli Adası yazımda bahsettiğim Barbayanni Mavi her zaman tercihimiz. Hesabı istedğimizde ise ilk defa karşılaştım önümüze kocaman bir tatlı tabağı geldi ve ikramdı sonradan gördük ki tavernalarda ( restorantlarda) tatlı hep ikram ama bayaa bildiğin ortaya kaşırık!

Bu güzel başlangıç akşamını bisiklete atlayıp evimize dönerek bitirdik ve evimize ilk akşam. İnternet yok! Televizyon da yok! Yatakları yapıp, ısıtıcımızı çalıştırıp çayımızı demleyip yatağın üzerinde UNO oynayarak günün yorgunluğunu attık. Böyle birbirimize vakit ayrımak daha ilk günden güzel geldi tabii ki. Sabah yağmura gözlerimi açınca bendeki endişe tekrar başladı tabii ki yola çıkacağız gün içinde! Kahvaltıyı hazırladım o sırada Alpay ve Erin şehirde bisiklet turu ve kahvaltılık bir kaçşey alıp geldiler. Kravanda en keyifli işlerden biri yemek hazırlamak. Küçük bir tezgah neden bilmem ama çok sayıda mutfak eşyası _ seyahatin sonunda bir çoğu kullanılmamıştı! _ çay demleniyor ocakta pazar sabahı kahvaltısı tadında her sabah.Şehirde pastaneler efsane hepsini denemedik çok şükür ama dönüşte son durağımız yine Dedeağaç oldu ve sabah Moka diye bir pastane denedim önerebilirim.

Dedeağaç yazın oldukça hareketli özellikle gece hayatı çok renkli bir şehir. Evros’un başkenti. Biz Selanik’ doğru yol alacağımız için üst kısmına uğramadık zaten mevsim itibariyle pek fazla olanak bulamayacağız diye düşündük ama eğer daha normal bir mevsimde gidilirse Soufli görülmeli diye notlarıma düşüyorum aslında bunu sonradan öğrendim ve şimdi gitmediğimiz için pişmanım 🙂 Bu da geri gitmek için sebep olsun. Burada Dadia ormanları hakkında bilgi var. Bu siteyi öneriyorum çünkü nerede ne var buradan ilerledim hep.

Ve evet bir sonra gitmek istediğimiz nokta : iskeçe ve İskeçe’ye en yakın kamp alanı Natura Camp. Web sayfasında tüm yıl açık diye yazdığına bakmayın çünkü değil ancak bir bekçi olduğu için şanslıydık çünkü hava karardığında oraya vardığımız için ve yol da çok ıssız olduğu için başka bir yere gitmek yerine o tek adamın bize kapı açmış olmasına şükrettim o akşam. Lakin tuvalet duş falan gibi hizmetler ve sıcak su en önemlisi YOKTU yine de bizden o gece için 16 euro aldı biz de yedik! Ancak evimize yerleştikten sonra gzel bir mercimek çorbası, kapının önüne kurulan masa eşliğinde şükürlerime şükür kattı.

[metaslider id=190478]

Natura kamp Mandra diye bir yerde ve yol üzerinde 12 km sonra Vistonida Gölü bulunuyor. Burada Porto Lagos balıkçı köyünü ziyaret edin. Göl Yunanistan’ın ikinci büyük gölü, göçmen kuşlara ve çok çeşit balığa ev sahipliği yapılan bu gölün ortasında iki tane de kilise var: Agios Nikolaos kilsesi ana yoldan bir tahta köprü ile ulaşılıyor. Hemen biraz ilerisinde ise yapımı 10 yıl süren küçük bir kilise daha var. Bizimle Türkçe konuşan papaz adayı bize uzun uzun anlattı orayı çünkü yapımı kendisine aitmiş ve o kilisede görev yapmış olan dedesi ise Kütahya’dan göçmüş oralara. Hikayeyi dinlemek çok keyifliydi kendisi de Türkçe konuşmaktan o kadar zev alıyordu ki ancak kesmek zorunda kaldık çünkü nereye ulaşacağımızı bilmediğimiz bir yol bizi bekliyordu.

[metaslider id=190473]

Kasım ayı itibariyle bir çok pelikan ve flamingoyu selamlayıp yola koyulduk ve yolda ilk KANTİN ile karşılaştık! Tüm yol boyunca yediğimiz en lezzetli yemekler bu kantinlerden çıktı. Bizim yol dürümcülerimiz gibi ucuz ve lezzetli muhtemelen pis! Biz de pek umursamadan içine kızarmış patateslerin koyulduğu köfte ( onlar sucuk diyor köfteye) sosis souvlaki artık hangisini istediysek denedik. Genelde 2 euro gibi bir ücreti var bu arabalarda satılanların.

Geceyi Natura kampta geçirdikten sonra sabah erkenden kalkıp yulaf ezmeli kısa kahvaltımızı edip İskeçe’ye doğru yola koyulduk. Hava yağışlı ve oldukça soğuktu. Devamı bir sonraki yazıda.

Ama yanlış anlama sayın okur ben de ilerleyemiyorum çoğu zaman. Dikkat ettiğim çok konu olsa da kaçıyor arada. Büyük şehirlerde yaşıyoruz, büyük koşuşturmaların içerisinde, ağır sorumlulukları sırtlamış yol alıyoruz. Koşarken mutsuz olduğumuz kısımları yönetemiyoruz. Alkol, sigara, yemek, televizyon, bilgisayar  v.b unsurlarla kendimizi uyuşturuyor yönetmeye çalışıyoruz ancak bunların içinde saymadığım bir bunlar kadar başka tehlikeli bir eylem var yaşamlarımızda: ALIŞVERİŞ!

Geçen sene TÜKETMEYELİM diye bir yazı yazmıştım. Yazının üzerinden geçen zaman içerisinde hiç geri dönüp okumamışım. Biraz önce okudum! Yazdığım bazı maddeleri bizzat gerçekleştirmişim! Mesela bir ipad almışım geçen sene içerisinde çünkü sürekli dışarıda geçen iş yaşantım boyunca telefon ile yetişmeye çalışmak zorlamış beni bu hıza. Aynı hıza yetişemediğim için eve yardımcı birini almışım! Hani daha küçük bir eve geçince gerek kalmayacaktı? ama hayır dışarıdaki iş hayatına yetişmeye çalışırken ev yarım kalıyor, çamaşır, ütü, toz! evet toz şehrin göbeğinde yaşayınca her gün toz almazsak şantiyede yaşar gibi oluyoruz değil mi ? Sonuçta evde ailemle vakit geçirecek zamanı yaratmak için eve ve ofise gelecek bir yardımcıya mecbur kalmışım bende ve bu yardımcı için biraz daha fazla çalışma zorunluluğu doğmuş. Yazınca sinirlerim bozuluyor ama gerçeğim bu. Değiştirmek ise elimde biliyorum.

Bu hayatta bana keyif veren en büyük şey kahve. İyi bir kahve ve keyfini bir çok şeye değişmem. Frenchpress ya da moka cezve ne işime yaramadıysa gönlüm hep bir kahve makinesi almaktan yana geldi gitti ve her seferinde ” BUNA GERÇEKTEN İHTİYACIM VAR MI?” diye sorarak kendimi durdurdum ancak geçenlerde bu sorunun cevabını duymamı engelleyen bir dalga ile gittim aldım! Aldığım gün tam da köpüklü espressomu yapmış “ohh mis gibi” diye yudumlarken aşağıda birazdan lütfen hepsini seyretmeni rica ettiğim videoyu seyretmeye başladım. Gitti geldi içim. Neden aldım ki ? Videoyu seyredene kadar aklıma takılan tek soru kahve kapsüllerini nasıl değerlendireceğimdi! Üşenmeden her kahveden sonra içini boşaltıp yıkayıp her parçasını saklıyorum elbet geri dönüştürürüm ben onları ama ya o kapsüller bana gelene kadar ki atıklar? O kahve makinesinin bu kadar uygun fiyatlı olabilmesi için çalıştırılan ucuz insan gücü hatta belki çocuk işçiler ? Beynimin bana oynadığı bu oyun için içim içimi yiyor itiraf etmem gerekirse. Bu itirafımı da okuduktan sonra ( ki yazmak içimi rahatlatmıyor! ) aşağıdaki videoyu da izle sevgili okuyucu ve sonra yeni yılda alacağın hediyeyi düşün.

Şimdilerde bir kitap paylaşımı / dönüşümü grubu kurmayı düşünüyorum. Bizim ailemizde Erin’inden büyük bir erkek çocuk olmadığı için maalesef aile içinde dönüşüme ben katılamıyorum ama bendekileri küçük kardeşlerimizle paylaşıyoruz. Bu sebeple ben de paylaşanlardan “ödünç” almayı çok hayal ediyorum.

Sadece kitap değil, kıyafet, oyuncak.. Bunları eskiden aile içinde dönüştürürdük. Hala yapanlar olduğunu bliyorum ama çoğunluka çekirdek ailelere dönüştük ve eskisi gibi olmuyor. Komşularımız yok var ama yok! Daha güzel bir şey söyliyeyim mi? Ben arkadaşlarımın sıkıldığı birilerine vermek için ayırdığı kıyafetleri alıp giymekten çok büyük keyif alıyorum. Seniniçin eski olan benim için yeni demektir. Benim artık kullanmaktan sıkıldığım bir bardak senin masana yepyeni bir enerji getirecektir. Mesela birine yemeğe giderken mutlaka kendi evimdeki tabaklardan birnin içine kendi yaptığım bir yiyeceği götürmeyi çok seviyorum. Yıkayıp geri vermek istediğinde ise ” hayır o bu güzel davet için bir teşekkür” diyerek armağan ediyorum! Bazen çizim yaptığım bir kağıdı oturduğum kafenin masasında küçük bir notla bırakıyorum ya da boyadığım bir taşı. Bu kadar küçük mutluluklar aslında büyük tüketimleri engelliyor olabilir mi ?
(bir itiraf daha : geçen gün arkadaşımın davetine giderken iki tane yeni tabak satın aldım üstelik kafamda bir önceki cümle varken! Dedim ya teori ayrı pratik ayrı:( Yaptım çünkü giderken eve uğrayacak ve içine koymak için yapılacak bir yiyecek için vaktim yoktu ! İşte kocaman şehir koşturması; bu kadar bu konuda konuşan beni dahi yiyor! )

Lego duyurumdan sonra bir arkadaşımın eşi çocukluğundan kalma kocaman bir lego kutusunu bize ödünç verdi. Üstelik içinde kılavuzu da olmadığı için kutunun başında uzun uzun kendi yarattığı oyunlar ile vakit geçirmekten çok keyif alıyor Erin ve ben de ona eşlik etmekten!

Alma kendin yap !

Alma kendin üret!

Alma paylaş!

Videoya bir türlü sıra gelmiyor ama şu linklere göz atmayı dene lütfen.

Freecycle türkiye –> Burada tüm linklerini yazmıştım

Armağan Uçuşturma Çemberi

Yeni yılda ikinci el eşya almak isterseniz : Garaj Satışı 13-14 Aralık Gümüşsuyu, İstanbul
El yapımı hediyeyi kendin yapamıyorsan belki yapılmışına yönelebilirsin: El emeği ürünler pazarı 14 Aralık Pazar

Bundan 3 sene önce ilk Dedetepe Çiftliğine gittiğim zaman 3. gün bir şey fark ettim: Yemek saatinde tabağımı doldurduğum yetmiyormuş gibi her yemek için ayrı tabak kullanımına gidiyorum oysa çiftlik sakinlerinin önlerinde bir adet tabak var ve sadece yeteri kadar dolu! Çiftlikte elektrik güneş enerjisinden sağlanıyor, buzdolabı yok, su kullanımı önemli çok harcandığı zaman çiftlik hızlıca susuz kalıyor. Bense 3 tabak yıkamak için gereğinden fazla su harcıyorum.

O güne kadar şehir hayatımda gerçekten tüketime dikkat ettiğimi düşünürdüm ancak çiftlikte yaşamaya başladığımda yani şehirden uzaklaştığımda bu kadar dikkat etmeme rağmen yine de fazla tükettiğimi fark ettim. Şehre geri döndüğümde farkındalığım artmıştı ve attığım her adımda şaşkınlığımı gizleyemiyordum. Oysa kaynaklarımız kısıtlı ve biz hızla bunu yok ediyoruz.

8 sene boyunca oturduğum 4. kata asansör olmadığı için yürüyerek inip çıkmaktan hayıflanıp durdum. Geçen sene evimi değiştirdim ve yeni binamda asansörüm var ve şimdi asansörsüz bir yaşamın değerini anlıyorum. o kadar sene boyunca evime girebilmek ve çıkabilmek için her gün 4 kat merdiven kullanmak çok büyük bir nimetmiş aslında. Şu an oturduğum evden daha küçük bir evde oturmak ev işlerini daha hızlı ve daha az su kullanarak, daha az elektrik harcayarak geçirmek demekmiş. Evi derleyip toparlamak için bir yardımcıya ihtiyaç duymamak dolayısıyla o yardımcı için daha fazla çalışarak hayatsal enerjimden tüketmemek demekmiş. Evde bir yardımcı olmadığı için her şeyi ütülememek ve dolayısıyla elektrik harcamamak demekmiş şimdi yardımcım don bulsa ütülüyor !!

Daha az tüketmek için daha sade bir yaşama doğru yavaş ve emin adımlar ile ilerlediğimi düşünürken gezi olaylarından sonra çevremde de bu farkındalığın hızla arttığını düşünüyorum. Bundan yola çıkarak bu yazıyı yazmak istedim. Ben daha az tüketmek için neler yapıyordum şimdi bunlara neler eklendi? Peki ya sen ne yapıyorsun ?

Yaklaşık 6 yıldır kredi kartı kullanmıyorum. Bir tane kredi kartım var sadece iş için lazım olan bir tek konuda kullanıyorum. Şimdi ise fikrim tamamen o tek kartı da elimden çıkartmak.

AVM lere gitmeyi hiç arzu etmiyorum! bazen gitmek zorunda kalıyordum artık HİÇ gitmiyorum İlla bir yerde buluşmak gerekiyorsa açık alanlarda buluşmayı hava kötüyse küçük bir mekanda olmayı öneriyorum. Çocuğumu AVM lere sokmuyor mümkün oldukça şehir dışına mümkün değilse hafta sonu şehirdeki ormanlara o da değilse mutlaka parka götürüyorum yağmur kar çamur demeden! Unutmayın çocuklar evde daha çok hastalanır soğuk hasta etmez!

Esnaf lokantasını tercih ediyorum.

Yıllardır süpermarketlerden alışveriş yapmıyorum. Bizim mahalleye bile bir süpermarket açıldı sırf zarar görmesin diye karşısındaki bakkaldan alışveriş yapmaya özen gösteriyorum. Ekmeğimi fırından, sebzemi meyvemi pazardan alıyorum. Pazara çıkarken elimde bez torbamı taşıyorum. Pazarcılardan ısrarla naylon poşet yerine kese kağıdına koymalarını istiyorum. İlk başlarda “abla naylon verim daha iyi” diyen pazarcı da artık beni gördümü kese kağıdını çıkartıyor hatta kullanmayan tezgahlar dahi edindiler. Elimde file gören pazar müşterisi genelde ” aaa bak eskisi gibi file taşıyor” diyor belki bir sonrakine elinde filesiyle geliyor. Hem yeşillikler kese kağıdının içinde buzdolabına girdiğinde daha uzun ömürleri oluyor. İstanbul’daki semt pazarlarının listesi de BURADA

Hazır ve paketli gıda tüketmiyorum. Evde anam babam usulü yemek yapıyorum. Mümkün oldukça yoğurdumu evde mayalıyorum. Sütümü üreticiden alıyorum. Organikten öte gıda ürünlerini direkt üreticiden almaya özen gösteriyorum. Bununla ilgili bir liste hazırlayacağım ama toprak ana bu konuda yardımcı olacaktır.

ve şimdi evimi didik didik ettim ihtiyacımdan fazlasını armağan ediyor ya da takas için hazırlanıyorum.

Yeni bir şey alacağım zaman önünde durup 1 dakika düşünüyorum ” buna GERÇEKTEN” ihtiyacım var mı? verdiğim cevap genelde beni tatmin ediyor.

Saçlarımı bu yaz itibariyle uzatmaya böylece kuaföre gitmek için sarf ettiğim çabayı sonlandırmaya karar verdim.

Makyaj yapmıyor geceleri yüzüme en fazla gül suyu ve doğal yağlar sürüyorum. deodorant kullanmıyor yerine kristal tuz kullanıyorum, parfüm, kozmetik ürünlerini hayatımdan çıkartalı çok oldu. Meme kanserinin çok büyük yüzdesinin suçlusunun deodorantlar olduğunu biliyor muydun?

Ped kullanmak yerine mooncup kullanmayı becerebilmek istiyorum ama henüz burada değilim galiba. ( ilgilenen olursa temin edilebilecek bir yer biliyorum)

Araba kullanmamaya özen gösteriyorum.Yürünebilecek her yere yürüyerek değilse toplu taşıma ile gitmeye çok dikkat ediyorum.

Az yiyorum.

Pazardan kumaş alıp anneme diktiriyorum ( dikmeyi beceremiyorum 🙁 )

Tüketebileceğimiz kadar ürün alıyorum, bittikçe yerine koyuyorum, stoklamıyorum. Her hafta pazara gitmeyi görev edindim azar azar alıyorum.

Tüketim üzerine kurulmuş doğum günü partilerine gitmiyorum, çocuğumu götürmüyorum ( artık davet etmeyin lütfen!). Açık alanda, parklarda yapılan kutlamalara gitmeyi kabul ediyor ve bundan böyle hediye olarak evimizdeki oyuncaklardan ya da kendi elimizle yaptığımız bir şeyleri paylaşmayı tercih ediyorum. Kendi oğlumun doğum gününü kutlamak için parti düzenlemek yerine sene içerisinde hazırlanıp ona başka yaşamları, şehirleri tanımayı öğretecek gezi planları yapıyorum. Yaşama bakış açısı kazandırmak verebilecek en büyük hediyem diye düşünüyorum.

En kısa sürede daha küçük bir eve geçiş yapıyorum. Oturduğum binada kapıdaki güvenliğin ısınması / serinlemesi için tüm gün açık kalan sistemin, sosyal tesiste biri gelip seyredecek diye günün gerekli gereksiz saatlerinde açılan televizyonun, çöpümü kapının önüne koyup birinin gelip almasının ( çöp konteynırı kapının önünde kendim koyabilirim her akşam ! )  tükettiklerine ortak olmayı reddediyorum. Balkonu olan bir ev istiyorum çamaşırlarımı açık havada kurutmak için, kurutma makinelerini reddediyorum!

bir sonraki adım ise uyaranı kuvvetli olan elektronik eşyaları azaltmayı hedefliyorum. Evet telefon şehir hayatında zorunlu kabul ediyorum ama bunun yanında ihtiyacımız olmadığı için ipad almıyoruz, evin içini elektronik oyuncaklar ile doldurmuyoruz onun yerine el emeği ile yapılabilecek aktiviteleri, kitap, dergi okumayı hayatımıza dahil etmeye özen gösteriyorum. Oğlum 1. sınıf itibari ile bilgisayar oyunu ile tanıştı, bunu hayatımızdan çıkartmanın zorluğunun farkındayız ama haftalık programlar yaparak bunun tüketimini azaltıyoruz, misal bilezik örmeyi öğrettim uzun bir süreyi bilezik örerek geçirebiliyor son günlerde :=) süre koyarak elektronik uyaranlardan daha az etkilenmeyi şimdilik beceriyoruz.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.. İçime bir tohum düşmüştü, sonra filizlendi artık meyvelerini veriyor. Bu tohumu senin de içine atabilir miyim? Daha sade bir yaşam demek hafiflik demek..

İlgini çekerse bir göz at derim : UYANMA SAATİ

UYANMANIN AŞAMALARI
Bu durum önce biraz mırıldanmak, yatakta dönenmek sonra esnemek, kalmak, yüzünü yıkamak ve kahve içmek gibi görünebilir. Evet, aslında çok da farklı sayılmaz SİZ BU AŞAMALARIN HANGİSİNDESİNİZ?

• Nispeten özgür dönem ya da özgür olman gerektiğini biliyor olduğun dönem. Çocukluk, gençlik vs.
• Bu özgürlüğün elinden alındığına şahit olmak, iş hayatına atılıp gerçeklerle yüzleşmek. Her şeyin paraya dayalı olduğunu görmek, okul yıllarında edindiğin idealizmi kaybetmek ve hayal kırıklığı.
• Özgür olman gerektiğinin bir hak olduğunu yavaş yavaş unutmaya başlama, alışma dönemi. “Mecburuz ne yapalım”dan, “En azından bir işim var” diye sevinecek hale geçiş.
• Bir takım uyaranlarla (Belgeseller, kitaplar, filmler, çarpıcı bir olay, Uyanma Saati’ni izlemek vs.) özgürlüğünün nasıl ve neden elinden alındığını algılamaya başlamak.
• Bu konuda merak duymaya başlamak, daha fazla konuşup, tartışıp, araştırmak ve daha fazla belgesel, film, kitaba sarılmak.
• Tebrikler, uyandınız! Şaşkınlık ve “Peki şimdi ne olacak” dönemi. İsyankar ruh hali sizi sarar. “Sahil kasabasına yerleşmek” ya da “Dağlara kaçmak” hayalleri… Bu biraz sürebilir.
• Sorumluluklarınızı kabullenme anı. Sevdiklerinizi bırakıp kaçamayacağınızı, kaçıp gitmenin bile bir miktar para ve destek gerektirdiğini, hala ödemeniz gereken bir kiranızın, bankaya borcunuzun olduğunu, bilgisayarsız yaşayamayacağınızı fark etme anı. (Bu 7. aşamada dağa kaçanlar olmuyor mu, oluyor tabii! Onlar da %100 kaçamıyor, gitmeden önce yine bir dağcılık markasının mağazasına uğrayıp güzel bir çift trekking botu ve çadır satın almayı unutmuyorlar )
• Şehirde, savaş meydanında kalıp özgürlük için cengaverce mücadele etmeyi seçme aşaması. İşte bu aşamada devreye “Gerçek İşler” geliyor. Normal işinize giderken, hem kendinizi daha mutlu hissettirecek hem de dünyaya faydalı olacak başka bir işe başkoyduğunuz an… Gerçekte neye ilginiz olduğunu, para kazanma zorunluluğu olmasaydı ne iş yapardım deyip kendini ilk kez “gerçekten” tanıma anı.
• Seçtiğiniz “gerçek iş” alanında kendiniz gibi uyanmış güzel insanlarla tanışma ve büyüme. Kendini ilk kez gerçekten “hayata katılır” hissetme…
• Bu geçtiğiniz aşamaları başkalarına da anlatarak, başkalarının da uyanmasına yardımcı olmak için gönüllü olma.Başkalarının da bu basamakları çıkmasına ve gerçek kimliğini keşfetmesine yardımcı olabilirsiniz. Lütfen sevdiklerinizle www.uyanmasaati.com sitesini paylaşınız.*”Uyanışın Aşamaları” konusunda çok ilginç bir benzerlik için, “Ox Herding Pictures” ifadesini Google’da aratıp okuyabilir veya Youtube’dan izleyebilirsiniz.

Çünkü yaşam bize armağan!!

İhtiyacın olandan fazlasına sahipsen fazlasını ihtiyacı olana verirsin, bu şekilde itibar kazanırsın. Güvende olma da bu şekilde sağlanır.~ Charles Eisenstein

Her sene Dedetepe’ye gidip döndüğümde içimde yeni tohumlar filizleniyor. Bu sene Gezi olaylarından sonra çoğumuzun içinde farklı farklı ama ortak paydada buluşan açılımlar oldu, forumlar düzenlendi, daha iyiye nasıl gidilebilir konuşulmaya başlandı, “bir” olmanın hafifliğini yaşıyoruz bence son aylarda ya da en azından çevremde benimle birlikte farkındalığında artış gösteren bir kesim olduğunu düşünüyorum. Bu Dedetepe Temmuz ayından bana kalan harika bir tohum oldu sevgili Senem’in içime attığı: Armağan Ekonomisi! Dikkat TAKAS yada HEDİYE değil. Takas ile bir farkı var. Takas bir şeyin karşılığında bir şey vermek demek; armağan ise verme arzusuyla, şükran duygusuyla hiçbir karşılık beklemeden verdiklerimiz anlamına geliyor. Bu bedava yaşamak ya da durduğumuz yerde bize armağanların verilmesi anlamına da gelmiyor. Armağan vermekle başlıyor ve en önemlisi bu zincirde bir kişide sönümlenmemesi gerekiyor. Siz sürekli verdiğinizde kendinizdekileri tüketir hale gelirsiniz oysa burada bir akış olması son derece önemli. Armağanı verdiğiniz kişi size bir şey vermek zorunda değil ama gönlünden bir şey vermek geçerse ne güzel ama size vermiyorsa bile zinciri devam ettirebilmek adına kendi armağanlarını yaratması gerekiyor. Bu armağan bir eşya, kıyafet, kitap olabileceği gibi, hizmet, zaman da olabiliyor.

“Armağan zihniyetine adım atarken bırakın duygularınız yönlendirsin sizi. Verdikleriniz bir erdem standardına ulaşma çabasından değil, minnetten doğsun. Belki de ilk adımlarınız küçük olacaktır: fazladan bir şey eklemek, herhangi bir ödül gündeminiz olmadan küçük iyilikler yapmak. Bir işletmeniz varsa, küçük bir parçasını armağan modeline çevirebilirsiniz belki. Hangi adımları atarsanız atın, geleceğin ekonomisine hazırlanmakta olduğunuzu bilin.” Kutsal Ekonomi – Charles Eisenstein

Armağan ekonomisi nedir?

Armağan ekonomisi, insanların vermek üzere bu dünyaya geldikleri armağanları keşfettikleri, bu armağanları bütünün hayrına özgürce, koşulsuz olarak ve severek verdikleri ve kendilerine verilen tüm armağanları da (hava, su, gıda, sağlık, dostluklar, öğretiler, dayanışma, ve hatta para ve aklınıza gelebilecek her şey) şükran ile kabul ettikleri bir sistemdir. Kaynak : http://surdurulebiliryasam.wordpress.com/2013/07/16/armagan-cemberi-nasil-yapilir/

Buradan –> http://www.yesilist.com/new/cms.php?u=bes-soruda-armagan-ekonomisi&id=1102

Buradan –> http://surdurulebiliryasam.wordpress.com/armagan-ekonomisi/

biraz daha detaylı bilgi okuyabilirsiniz ?

Ben bu yazıyı neden yazdım ?

Bu çemberin bir parçası olmak istiyorum!

Öncelikle eve gelir gelmez yıllardır kütüphanemde duran, okumuş olduğum ama artık başka okuyucularla tanışması gerekliliğini düşündüğüm kitaplarımı ayırdım. Bu kitapları bir kaç yol ile armağan olarak vermek istiyorum. Tek isteğim alan kişilerin de okuduktan sonra bir başkasının okuması için bir yol bulması. Tek tek kargo ile gönderebilirim ancak kargo da bir taşıma yaratıyor ve mekanik geliyor bana o yüzden yüz yüze iletişim için belirleyeceğim bir tarihte kitaplarımı alıp Maçka parkına gideceğim ve hem gelenlerle sohbet etme fırsatını bulacağım hem de kitaplarımı yeni okuyuculara teslim edeceğim. Bu etkinliğime eşlik etmek isteyen varsa kendi armağanlarıyla beraber gelip katılabilir hem ne güzel olur ! :=)
Bir diğer yolum ise çantamda her zaman fazladan bir kitap taşıyıp kahve içmek ya da iki dakika soluklanmak için oturduğum yerden kalkarken içinde bir not ile kitabı bırakmak.

Bir de giymediğim temiz kıyafetlerimi ayırdım. Benim evimde artık görevlerini tamamlamış ama başka bir eve yeni enerji katacağını düşündüğüm kıyafetleri temiz bir şekilde yine parkta armağan ediyor olacağım. Annemin arkadaşları ya da kendi arkadaşlarım verilecek kıyafet torbası hazırladıklarında en büyük zevkim karıştırmak ve kendim için bir kaç parça kıyafet almak! Sönümlendiğini düşünülen enerjinin benim üzerimde tekrar can bulması paha biçilemez! O yüzdendir ikinci el mağazalarını da çok severim ben!

Bu verdiklerim için özellikle bir karşılık beklemiyor olacağım yani takas olmayacak bu ama alacak kişiler gönlünden benimle bir armağan paylaşmak isterse kabul edeceğim.

Bu park buluşmasında yanımda #capulcubilezigi iplerim de olacak :=) dileyene öğreteceğim. Bu da bir başka armağanım olacak.

Bir armağanım daha var aslında nasıl yapacağımı henüz bulamadığım yolunu bulunca onu da paylaşacağım :=) ama 0-1 yaş bebek anneleri hazırlanın kısa zamanlar için zehir gibi bir yardımcı geliyor !!

Son olarak da çocuklarımızın doğum günleri için bir önerim var : Doğum günlerinde yeni oyuncak almak yerine evden kendi çocuğumuzun artık oynamadığı ve kendi rızası ile arkadaşına götürdüğü hediyeleri tercih edelim mi ? Biz dedetepe’de Sevgili Nehir’in doğum gününü harika bir ritüel ile kutladık. Yere serilen bir kumaşın üzerine herkes gönlünden kopan birşeyi bıraktı: bir çiçek, bir not, bir resim, bir bilezik v.b daha sonra küçük bir şarkı ile ( çocuklardan birinin söylemesi ne güzel ! :)) ritüel başladı. Daha sonra küçük büyük herkes söz alarak Nehir için yeni yaşı için dileklerde bulundu. Kimi oyuncak diledi Nehir için kimi renkli kalemler kimi harika insanlarla tanışacağım bir yıl olsun dedi ve daha bir çok dilek. Tüm sene boyunca bu dileklerin kendisiyle olmasını en çok diledik. Bu da harika bir doğum günü kutlaması oldu! Şeker yüklemesi yapmadan, yeni bir çok belki de hiç oynanamayacak oyuncak SATIN almadan.. konudan konuya atlamış gibi görünsem de aslında değil :=) bir örnek teşkil etsin istedim.

Bu arada

http://www.zumbara.com/

http://www.verrr.com/

http://www.olevole.com/

http://groups.yahoo.com/group/freecycleistanbul/

http://esyakutuphanesi.com/

linkleri işinize yarayabilir..

Ben bir tohum attım .. içimizde yeşermesi dileğimle..

Tarihi belirleyince hemen duyuracağım.. görüşmek üzere..

[youtube_sc url=”http://youtu.be/EEZkQv25uEs”]

playa basınca sol altta çıkan alt yazı kısmından türkçe alt yazıyı seçebilirsiniz.