Ama yanlış anlama sayın okur ben de ilerleyemiyorum çoğu zaman. Dikkat ettiğim çok konu olsa da kaçıyor arada. Büyük şehirlerde yaşıyoruz, büyük koşuşturmaların içerisinde, ağır sorumlulukları sırtlamış yol alıyoruz. Koşarken mutsuz olduğumuz kısımları yönetemiyoruz. Alkol, sigara, yemek, televizyon, bilgisayar  v.b unsurlarla kendimizi uyuşturuyor yönetmeye çalışıyoruz ancak bunların içinde saymadığım bir bunlar kadar başka tehlikeli bir eylem var yaşamlarımızda: ALIŞVERİŞ!

Geçen sene TÜKETMEYELİM diye bir yazı yazmıştım. Yazının üzerinden geçen zaman içerisinde hiç geri dönüp okumamışım. Biraz önce okudum! Yazdığım bazı maddeleri bizzat gerçekleştirmişim! Mesela bir ipad almışım geçen sene içerisinde çünkü sürekli dışarıda geçen iş yaşantım boyunca telefon ile yetişmeye çalışmak zorlamış beni bu hıza. Aynı hıza yetişemediğim için eve yardımcı birini almışım! Hani daha küçük bir eve geçince gerek kalmayacaktı? ama hayır dışarıdaki iş hayatına yetişmeye çalışırken ev yarım kalıyor, çamaşır, ütü, toz! evet toz şehrin göbeğinde yaşayınca her gün toz almazsak şantiyede yaşar gibi oluyoruz değil mi ? Sonuçta evde ailemle vakit geçirecek zamanı yaratmak için eve ve ofise gelecek bir yardımcıya mecbur kalmışım bende ve bu yardımcı için biraz daha fazla çalışma zorunluluğu doğmuş. Yazınca sinirlerim bozuluyor ama gerçeğim bu. Değiştirmek ise elimde biliyorum.

Bu hayatta bana keyif veren en büyük şey kahve. İyi bir kahve ve keyfini bir çok şeye değişmem. Frenchpress ya da moka cezve ne işime yaramadıysa gönlüm hep bir kahve makinesi almaktan yana geldi gitti ve her seferinde ” BUNA GERÇEKTEN İHTİYACIM VAR MI?” diye sorarak kendimi durdurdum ancak geçenlerde bu sorunun cevabını duymamı engelleyen bir dalga ile gittim aldım! Aldığım gün tam da köpüklü espressomu yapmış “ohh mis gibi” diye yudumlarken aşağıda birazdan lütfen hepsini seyretmeni rica ettiğim videoyu seyretmeye başladım. Gitti geldi içim. Neden aldım ki ? Videoyu seyredene kadar aklıma takılan tek soru kahve kapsüllerini nasıl değerlendireceğimdi! Üşenmeden her kahveden sonra içini boşaltıp yıkayıp her parçasını saklıyorum elbet geri dönüştürürüm ben onları ama ya o kapsüller bana gelene kadar ki atıklar? O kahve makinesinin bu kadar uygun fiyatlı olabilmesi için çalıştırılan ucuz insan gücü hatta belki çocuk işçiler ? Beynimin bana oynadığı bu oyun için içim içimi yiyor itiraf etmem gerekirse. Bu itirafımı da okuduktan sonra ( ki yazmak içimi rahatlatmıyor! ) aşağıdaki videoyu da izle sevgili okuyucu ve sonra yeni yılda alacağın hediyeyi düşün.

Şimdilerde bir kitap paylaşımı / dönüşümü grubu kurmayı düşünüyorum. Bizim ailemizde Erin’inden büyük bir erkek çocuk olmadığı için maalesef aile içinde dönüşüme ben katılamıyorum ama bendekileri küçük kardeşlerimizle paylaşıyoruz. Bu sebeple ben de paylaşanlardan “ödünç” almayı çok hayal ediyorum.

Sadece kitap değil, kıyafet, oyuncak.. Bunları eskiden aile içinde dönüştürürdük. Hala yapanlar olduğunu bliyorum ama çoğunluka çekirdek ailelere dönüştük ve eskisi gibi olmuyor. Komşularımız yok var ama yok! Daha güzel bir şey söyliyeyim mi? Ben arkadaşlarımın sıkıldığı birilerine vermek için ayırdığı kıyafetleri alıp giymekten çok büyük keyif alıyorum. Seniniçin eski olan benim için yeni demektir. Benim artık kullanmaktan sıkıldığım bir bardak senin masana yepyeni bir enerji getirecektir. Mesela birine yemeğe giderken mutlaka kendi evimdeki tabaklardan birnin içine kendi yaptığım bir yiyeceği götürmeyi çok seviyorum. Yıkayıp geri vermek istediğinde ise ” hayır o bu güzel davet için bir teşekkür” diyerek armağan ediyorum! Bazen çizim yaptığım bir kağıdı oturduğum kafenin masasında küçük bir notla bırakıyorum ya da boyadığım bir taşı. Bu kadar küçük mutluluklar aslında büyük tüketimleri engelliyor olabilir mi ?
(bir itiraf daha : geçen gün arkadaşımın davetine giderken iki tane yeni tabak satın aldım üstelik kafamda bir önceki cümle varken! Dedim ya teori ayrı pratik ayrı:( Yaptım çünkü giderken eve uğrayacak ve içine koymak için yapılacak bir yiyecek için vaktim yoktu ! İşte kocaman şehir koşturması; bu kadar bu konuda konuşan beni dahi yiyor! )

Lego duyurumdan sonra bir arkadaşımın eşi çocukluğundan kalma kocaman bir lego kutusunu bize ödünç verdi. Üstelik içinde kılavuzu da olmadığı için kutunun başında uzun uzun kendi yarattığı oyunlar ile vakit geçirmekten çok keyif alıyor Erin ve ben de ona eşlik etmekten!

Alma kendin yap !

Alma kendin üret!

Alma paylaş!

Videoya bir türlü sıra gelmiyor ama şu linklere göz atmayı dene lütfen.

Freecycle türkiye –> Burada tüm linklerini yazmıştım

Armağan Uçuşturma Çemberi

Yeni yılda ikinci el eşya almak isterseniz : Garaj Satışı 13-14 Aralık Gümüşsuyu, İstanbul
El yapımı hediyeyi kendin yapamıyorsan belki yapılmışına yönelebilirsin: El emeği ürünler pazarı 14 Aralık Pazar

Bundan 3 sene önce ilk Dedetepe Çiftliğine gittiğim zaman 3. gün bir şey fark ettim: Yemek saatinde tabağımı doldurduğum yetmiyormuş gibi her yemek için ayrı tabak kullanımına gidiyorum oysa çiftlik sakinlerinin önlerinde bir adet tabak var ve sadece yeteri kadar dolu! Çiftlikte elektrik güneş enerjisinden sağlanıyor, buzdolabı yok, su kullanımı önemli çok harcandığı zaman çiftlik hızlıca susuz kalıyor. Bense 3 tabak yıkamak için gereğinden fazla su harcıyorum.

O güne kadar şehir hayatımda gerçekten tüketime dikkat ettiğimi düşünürdüm ancak çiftlikte yaşamaya başladığımda yani şehirden uzaklaştığımda bu kadar dikkat etmeme rağmen yine de fazla tükettiğimi fark ettim. Şehre geri döndüğümde farkındalığım artmıştı ve attığım her adımda şaşkınlığımı gizleyemiyordum. Oysa kaynaklarımız kısıtlı ve biz hızla bunu yok ediyoruz.

8 sene boyunca oturduğum 4. kata asansör olmadığı için yürüyerek inip çıkmaktan hayıflanıp durdum. Geçen sene evimi değiştirdim ve yeni binamda asansörüm var ve şimdi asansörsüz bir yaşamın değerini anlıyorum. o kadar sene boyunca evime girebilmek ve çıkabilmek için her gün 4 kat merdiven kullanmak çok büyük bir nimetmiş aslında. Şu an oturduğum evden daha küçük bir evde oturmak ev işlerini daha hızlı ve daha az su kullanarak, daha az elektrik harcayarak geçirmek demekmiş. Evi derleyip toparlamak için bir yardımcıya ihtiyaç duymamak dolayısıyla o yardımcı için daha fazla çalışarak hayatsal enerjimden tüketmemek demekmiş. Evde bir yardımcı olmadığı için her şeyi ütülememek ve dolayısıyla elektrik harcamamak demekmiş şimdi yardımcım don bulsa ütülüyor !!

Daha az tüketmek için daha sade bir yaşama doğru yavaş ve emin adımlar ile ilerlediğimi düşünürken gezi olaylarından sonra çevremde de bu farkındalığın hızla arttığını düşünüyorum. Bundan yola çıkarak bu yazıyı yazmak istedim. Ben daha az tüketmek için neler yapıyordum şimdi bunlara neler eklendi? Peki ya sen ne yapıyorsun ?

Yaklaşık 6 yıldır kredi kartı kullanmıyorum. Bir tane kredi kartım var sadece iş için lazım olan bir tek konuda kullanıyorum. Şimdi ise fikrim tamamen o tek kartı da elimden çıkartmak.

AVM lere gitmeyi hiç arzu etmiyorum! bazen gitmek zorunda kalıyordum artık HİÇ gitmiyorum İlla bir yerde buluşmak gerekiyorsa açık alanlarda buluşmayı hava kötüyse küçük bir mekanda olmayı öneriyorum. Çocuğumu AVM lere sokmuyor mümkün oldukça şehir dışına mümkün değilse hafta sonu şehirdeki ormanlara o da değilse mutlaka parka götürüyorum yağmur kar çamur demeden! Unutmayın çocuklar evde daha çok hastalanır soğuk hasta etmez!

Esnaf lokantasını tercih ediyorum.

Yıllardır süpermarketlerden alışveriş yapmıyorum. Bizim mahalleye bile bir süpermarket açıldı sırf zarar görmesin diye karşısındaki bakkaldan alışveriş yapmaya özen gösteriyorum. Ekmeğimi fırından, sebzemi meyvemi pazardan alıyorum. Pazara çıkarken elimde bez torbamı taşıyorum. Pazarcılardan ısrarla naylon poşet yerine kese kağıdına koymalarını istiyorum. İlk başlarda “abla naylon verim daha iyi” diyen pazarcı da artık beni gördümü kese kağıdını çıkartıyor hatta kullanmayan tezgahlar dahi edindiler. Elimde file gören pazar müşterisi genelde ” aaa bak eskisi gibi file taşıyor” diyor belki bir sonrakine elinde filesiyle geliyor. Hem yeşillikler kese kağıdının içinde buzdolabına girdiğinde daha uzun ömürleri oluyor. İstanbul’daki semt pazarlarının listesi de BURADA

Hazır ve paketli gıda tüketmiyorum. Evde anam babam usulü yemek yapıyorum. Mümkün oldukça yoğurdumu evde mayalıyorum. Sütümü üreticiden alıyorum. Organikten öte gıda ürünlerini direkt üreticiden almaya özen gösteriyorum. Bununla ilgili bir liste hazırlayacağım ama toprak ana bu konuda yardımcı olacaktır.

ve şimdi evimi didik didik ettim ihtiyacımdan fazlasını armağan ediyor ya da takas için hazırlanıyorum.

Yeni bir şey alacağım zaman önünde durup 1 dakika düşünüyorum ” buna GERÇEKTEN” ihtiyacım var mı? verdiğim cevap genelde beni tatmin ediyor.

Saçlarımı bu yaz itibariyle uzatmaya böylece kuaföre gitmek için sarf ettiğim çabayı sonlandırmaya karar verdim.

Makyaj yapmıyor geceleri yüzüme en fazla gül suyu ve doğal yağlar sürüyorum. deodorant kullanmıyor yerine kristal tuz kullanıyorum, parfüm, kozmetik ürünlerini hayatımdan çıkartalı çok oldu. Meme kanserinin çok büyük yüzdesinin suçlusunun deodorantlar olduğunu biliyor muydun?

Ped kullanmak yerine mooncup kullanmayı becerebilmek istiyorum ama henüz burada değilim galiba. ( ilgilenen olursa temin edilebilecek bir yer biliyorum)

Araba kullanmamaya özen gösteriyorum.Yürünebilecek her yere yürüyerek değilse toplu taşıma ile gitmeye çok dikkat ediyorum.

Az yiyorum.

Pazardan kumaş alıp anneme diktiriyorum ( dikmeyi beceremiyorum 🙁 )

Tüketebileceğimiz kadar ürün alıyorum, bittikçe yerine koyuyorum, stoklamıyorum. Her hafta pazara gitmeyi görev edindim azar azar alıyorum.

Tüketim üzerine kurulmuş doğum günü partilerine gitmiyorum, çocuğumu götürmüyorum ( artık davet etmeyin lütfen!). Açık alanda, parklarda yapılan kutlamalara gitmeyi kabul ediyor ve bundan böyle hediye olarak evimizdeki oyuncaklardan ya da kendi elimizle yaptığımız bir şeyleri paylaşmayı tercih ediyorum. Kendi oğlumun doğum gününü kutlamak için parti düzenlemek yerine sene içerisinde hazırlanıp ona başka yaşamları, şehirleri tanımayı öğretecek gezi planları yapıyorum. Yaşama bakış açısı kazandırmak verebilecek en büyük hediyem diye düşünüyorum.

En kısa sürede daha küçük bir eve geçiş yapıyorum. Oturduğum binada kapıdaki güvenliğin ısınması / serinlemesi için tüm gün açık kalan sistemin, sosyal tesiste biri gelip seyredecek diye günün gerekli gereksiz saatlerinde açılan televizyonun, çöpümü kapının önüne koyup birinin gelip almasının ( çöp konteynırı kapının önünde kendim koyabilirim her akşam ! )  tükettiklerine ortak olmayı reddediyorum. Balkonu olan bir ev istiyorum çamaşırlarımı açık havada kurutmak için, kurutma makinelerini reddediyorum!

bir sonraki adım ise uyaranı kuvvetli olan elektronik eşyaları azaltmayı hedefliyorum. Evet telefon şehir hayatında zorunlu kabul ediyorum ama bunun yanında ihtiyacımız olmadığı için ipad almıyoruz, evin içini elektronik oyuncaklar ile doldurmuyoruz onun yerine el emeği ile yapılabilecek aktiviteleri, kitap, dergi okumayı hayatımıza dahil etmeye özen gösteriyorum. Oğlum 1. sınıf itibari ile bilgisayar oyunu ile tanıştı, bunu hayatımızdan çıkartmanın zorluğunun farkındayız ama haftalık programlar yaparak bunun tüketimini azaltıyoruz, misal bilezik örmeyi öğrettim uzun bir süreyi bilezik örerek geçirebiliyor son günlerde :=) süre koyarak elektronik uyaranlardan daha az etkilenmeyi şimdilik beceriyoruz.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.. İçime bir tohum düşmüştü, sonra filizlendi artık meyvelerini veriyor. Bu tohumu senin de içine atabilir miyim? Daha sade bir yaşam demek hafiflik demek..

İlgini çekerse bir göz at derim : UYANMA SAATİ

UYANMANIN AŞAMALARI
Bu durum önce biraz mırıldanmak, yatakta dönenmek sonra esnemek, kalmak, yüzünü yıkamak ve kahve içmek gibi görünebilir. Evet, aslında çok da farklı sayılmaz SİZ BU AŞAMALARIN HANGİSİNDESİNİZ?

• Nispeten özgür dönem ya da özgür olman gerektiğini biliyor olduğun dönem. Çocukluk, gençlik vs.
• Bu özgürlüğün elinden alındığına şahit olmak, iş hayatına atılıp gerçeklerle yüzleşmek. Her şeyin paraya dayalı olduğunu görmek, okul yıllarında edindiğin idealizmi kaybetmek ve hayal kırıklığı.
• Özgür olman gerektiğinin bir hak olduğunu yavaş yavaş unutmaya başlama, alışma dönemi. “Mecburuz ne yapalım”dan, “En azından bir işim var” diye sevinecek hale geçiş.
• Bir takım uyaranlarla (Belgeseller, kitaplar, filmler, çarpıcı bir olay, Uyanma Saati’ni izlemek vs.) özgürlüğünün nasıl ve neden elinden alındığını algılamaya başlamak.
• Bu konuda merak duymaya başlamak, daha fazla konuşup, tartışıp, araştırmak ve daha fazla belgesel, film, kitaba sarılmak.
• Tebrikler, uyandınız! Şaşkınlık ve “Peki şimdi ne olacak” dönemi. İsyankar ruh hali sizi sarar. “Sahil kasabasına yerleşmek” ya da “Dağlara kaçmak” hayalleri… Bu biraz sürebilir.
• Sorumluluklarınızı kabullenme anı. Sevdiklerinizi bırakıp kaçamayacağınızı, kaçıp gitmenin bile bir miktar para ve destek gerektirdiğini, hala ödemeniz gereken bir kiranızın, bankaya borcunuzun olduğunu, bilgisayarsız yaşayamayacağınızı fark etme anı. (Bu 7. aşamada dağa kaçanlar olmuyor mu, oluyor tabii! Onlar da %100 kaçamıyor, gitmeden önce yine bir dağcılık markasının mağazasına uğrayıp güzel bir çift trekking botu ve çadır satın almayı unutmuyorlar )
• Şehirde, savaş meydanında kalıp özgürlük için cengaverce mücadele etmeyi seçme aşaması. İşte bu aşamada devreye “Gerçek İşler” geliyor. Normal işinize giderken, hem kendinizi daha mutlu hissettirecek hem de dünyaya faydalı olacak başka bir işe başkoyduğunuz an… Gerçekte neye ilginiz olduğunu, para kazanma zorunluluğu olmasaydı ne iş yapardım deyip kendini ilk kez “gerçekten” tanıma anı.
• Seçtiğiniz “gerçek iş” alanında kendiniz gibi uyanmış güzel insanlarla tanışma ve büyüme. Kendini ilk kez gerçekten “hayata katılır” hissetme…
• Bu geçtiğiniz aşamaları başkalarına da anlatarak, başkalarının da uyanmasına yardımcı olmak için gönüllü olma.Başkalarının da bu basamakları çıkmasına ve gerçek kimliğini keşfetmesine yardımcı olabilirsiniz. Lütfen sevdiklerinizle www.uyanmasaati.com sitesini paylaşınız.*”Uyanışın Aşamaları” konusunda çok ilginç bir benzerlik için, “Ox Herding Pictures” ifadesini Google’da aratıp okuyabilir veya Youtube’dan izleyebilirsiniz.

Çünkü yaşam bize armağan!!

İhtiyacın olandan fazlasına sahipsen fazlasını ihtiyacı olana verirsin, bu şekilde itibar kazanırsın. Güvende olma da bu şekilde sağlanır.~ Charles Eisenstein

Her sene Dedetepe’ye gidip döndüğümde içimde yeni tohumlar filizleniyor. Bu sene Gezi olaylarından sonra çoğumuzun içinde farklı farklı ama ortak paydada buluşan açılımlar oldu, forumlar düzenlendi, daha iyiye nasıl gidilebilir konuşulmaya başlandı, “bir” olmanın hafifliğini yaşıyoruz bence son aylarda ya da en azından çevremde benimle birlikte farkındalığında artış gösteren bir kesim olduğunu düşünüyorum. Bu Dedetepe Temmuz ayından bana kalan harika bir tohum oldu sevgili Senem’in içime attığı: Armağan Ekonomisi! Dikkat TAKAS yada HEDİYE değil. Takas ile bir farkı var. Takas bir şeyin karşılığında bir şey vermek demek; armağan ise verme arzusuyla, şükran duygusuyla hiçbir karşılık beklemeden verdiklerimiz anlamına geliyor. Bu bedava yaşamak ya da durduğumuz yerde bize armağanların verilmesi anlamına da gelmiyor. Armağan vermekle başlıyor ve en önemlisi bu zincirde bir kişide sönümlenmemesi gerekiyor. Siz sürekli verdiğinizde kendinizdekileri tüketir hale gelirsiniz oysa burada bir akış olması son derece önemli. Armağanı verdiğiniz kişi size bir şey vermek zorunda değil ama gönlünden bir şey vermek geçerse ne güzel ama size vermiyorsa bile zinciri devam ettirebilmek adına kendi armağanlarını yaratması gerekiyor. Bu armağan bir eşya, kıyafet, kitap olabileceği gibi, hizmet, zaman da olabiliyor.

“Armağan zihniyetine adım atarken bırakın duygularınız yönlendirsin sizi. Verdikleriniz bir erdem standardına ulaşma çabasından değil, minnetten doğsun. Belki de ilk adımlarınız küçük olacaktır: fazladan bir şey eklemek, herhangi bir ödül gündeminiz olmadan küçük iyilikler yapmak. Bir işletmeniz varsa, küçük bir parçasını armağan modeline çevirebilirsiniz belki. Hangi adımları atarsanız atın, geleceğin ekonomisine hazırlanmakta olduğunuzu bilin.” Kutsal Ekonomi – Charles Eisenstein

Armağan ekonomisi nedir?

Armağan ekonomisi, insanların vermek üzere bu dünyaya geldikleri armağanları keşfettikleri, bu armağanları bütünün hayrına özgürce, koşulsuz olarak ve severek verdikleri ve kendilerine verilen tüm armağanları da (hava, su, gıda, sağlık, dostluklar, öğretiler, dayanışma, ve hatta para ve aklınıza gelebilecek her şey) şükran ile kabul ettikleri bir sistemdir. Kaynak : http://surdurulebiliryasam.wordpress.com/2013/07/16/armagan-cemberi-nasil-yapilir/

Buradan –> http://www.yesilist.com/new/cms.php?u=bes-soruda-armagan-ekonomisi&id=1102

Buradan –> http://surdurulebiliryasam.wordpress.com/armagan-ekonomisi/

biraz daha detaylı bilgi okuyabilirsiniz ?

Ben bu yazıyı neden yazdım ?

Bu çemberin bir parçası olmak istiyorum!

Öncelikle eve gelir gelmez yıllardır kütüphanemde duran, okumuş olduğum ama artık başka okuyucularla tanışması gerekliliğini düşündüğüm kitaplarımı ayırdım. Bu kitapları bir kaç yol ile armağan olarak vermek istiyorum. Tek isteğim alan kişilerin de okuduktan sonra bir başkasının okuması için bir yol bulması. Tek tek kargo ile gönderebilirim ancak kargo da bir taşıma yaratıyor ve mekanik geliyor bana o yüzden yüz yüze iletişim için belirleyeceğim bir tarihte kitaplarımı alıp Maçka parkına gideceğim ve hem gelenlerle sohbet etme fırsatını bulacağım hem de kitaplarımı yeni okuyuculara teslim edeceğim. Bu etkinliğime eşlik etmek isteyen varsa kendi armağanlarıyla beraber gelip katılabilir hem ne güzel olur ! :=)
Bir diğer yolum ise çantamda her zaman fazladan bir kitap taşıyıp kahve içmek ya da iki dakika soluklanmak için oturduğum yerden kalkarken içinde bir not ile kitabı bırakmak.

Bir de giymediğim temiz kıyafetlerimi ayırdım. Benim evimde artık görevlerini tamamlamış ama başka bir eve yeni enerji katacağını düşündüğüm kıyafetleri temiz bir şekilde yine parkta armağan ediyor olacağım. Annemin arkadaşları ya da kendi arkadaşlarım verilecek kıyafet torbası hazırladıklarında en büyük zevkim karıştırmak ve kendim için bir kaç parça kıyafet almak! Sönümlendiğini düşünülen enerjinin benim üzerimde tekrar can bulması paha biçilemez! O yüzdendir ikinci el mağazalarını da çok severim ben!

Bu verdiklerim için özellikle bir karşılık beklemiyor olacağım yani takas olmayacak bu ama alacak kişiler gönlünden benimle bir armağan paylaşmak isterse kabul edeceğim.

Bu park buluşmasında yanımda #capulcubilezigi iplerim de olacak :=) dileyene öğreteceğim. Bu da bir başka armağanım olacak.

Bir armağanım daha var aslında nasıl yapacağımı henüz bulamadığım yolunu bulunca onu da paylaşacağım :=) ama 0-1 yaş bebek anneleri hazırlanın kısa zamanlar için zehir gibi bir yardımcı geliyor !!

Son olarak da çocuklarımızın doğum günleri için bir önerim var : Doğum günlerinde yeni oyuncak almak yerine evden kendi çocuğumuzun artık oynamadığı ve kendi rızası ile arkadaşına götürdüğü hediyeleri tercih edelim mi ? Biz dedetepe’de Sevgili Nehir’in doğum gününü harika bir ritüel ile kutladık. Yere serilen bir kumaşın üzerine herkes gönlünden kopan birşeyi bıraktı: bir çiçek, bir not, bir resim, bir bilezik v.b daha sonra küçük bir şarkı ile ( çocuklardan birinin söylemesi ne güzel ! :)) ritüel başladı. Daha sonra küçük büyük herkes söz alarak Nehir için yeni yaşı için dileklerde bulundu. Kimi oyuncak diledi Nehir için kimi renkli kalemler kimi harika insanlarla tanışacağım bir yıl olsun dedi ve daha bir çok dilek. Tüm sene boyunca bu dileklerin kendisiyle olmasını en çok diledik. Bu da harika bir doğum günü kutlaması oldu! Şeker yüklemesi yapmadan, yeni bir çok belki de hiç oynanamayacak oyuncak SATIN almadan.. konudan konuya atlamış gibi görünsem de aslında değil :=) bir örnek teşkil etsin istedim.

Bu arada

http://www.zumbara.com/

http://www.verrr.com/

http://www.olevole.com/

http://groups.yahoo.com/group/freecycleistanbul/

http://esyakutuphanesi.com/

linkleri işinize yarayabilir..

Ben bir tohum attım .. içimizde yeşermesi dileğimle..

Tarihi belirleyince hemen duyuracağım.. görüşmek üzere..

[youtube_sc url=”http://youtu.be/EEZkQv25uEs”]

playa basınca sol altta çıkan alt yazı kısmından türkçe alt yazıyı seçebilirsiniz.