Akşamlar sensiz olmaz Dilara, sabahları sensiz olmaz Dilara…
Şarkı sürekli çalıyor. Uzun versiyonunu aradım ama bulamadım; sadece kısa bir kesit var. Sanırım Zonguldak’ta bir düğünde birisi kaydetmiş… Keşke bunu söyleyen kişi tamamını söylese dedim ama sonra vazgeçtim. Bazen az olduğunda, o eşsiz haliyle daha tatlı oluyor. Tıpkı bahar çiçekleri gibi; yavaş yavaş yazın renklerine ve çilek kokularına yerini bırakırken tadı damağımda bir bahar geçti dedirten bir his veriyor bana.

Bugün bahçede bir mucizeye tanıklık ediyorum. İki kuş, barbekünün içine yuva yapıyor. Ağızlarında çöpler ve otlar; harıl harıl bir hayat inşa ediyorlar. Kapaklarını açıp onları “kurtarsam mı” diye düşünüyorum; çünkü biz orayı kullanacağız ama orayı güvenli bulmuşlar, kıyamıyorum! Bir süre kullanmasak ne olur ki? Evimiz yeni hayatlara ev sahipliği yapacak. Her yıl kedi doğumuna tanıklık ederken, bu sene bir kuşla değişiklik yaşayacak olmak harika!

Yemek yaparken dizi izlemek yerine, uzaktan onların bu telaşlı yuva kurma hikâyesini izliyorum. Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor. 🌿

Bazen zor duygulardan geçiyorum, bazı günlerde… Hayat elbette bana hep güzel değil, herkes gibi. Her zaman dengede değil, hep “dolce vita” değil; ben de nihayetinde bu dünyada insan olmayı deneyimliyorum.
Ama uzun yıllarımı, kendimi bildim bileli (evet, gerçekten uzun yıllar oldu :O), gözümü “güzel olana” çevirmek için antrenman yaparak geç/irdim/iyorum.
(İşte burada yoga devreye giriyor; pratyahara,duyusal uyarımları kaldırıp dikkati içe yöneltme. Uzun yıllar kafa üstünde durmak için değildi pratikler. Dipnot olarak ekleyeyim.)
İçimdeki feryatlara değil, kuşların yuvasına bakmayı tercih ediyorum. İğdelerin kokusunu sadece burnuma değil, ciğerlerime çekmeyi seçiyorum. Hatta şu an bu yazıyı yazarken, yoldan topladığım iğdeleri katır kutur yiyen kedime hayretle bakıyorum. İğde yaprağı yiyen kedi görmüş müydünüz hiç? O bile kokudan sarhoş olmuş herhalde… 🐈‍⬛🌼 Benim gibi!

Feryatlar da geçiyor, kuşların yuvasını izlemek de, iğde kokuları da… Bir sonraki ana kadar.

Hiçbir şeyin fotoğraflarla bir alakası yok! Diye düşünüyorum yazarken sonra fark ediyorum kiaslında hepsi aynı anın parçası.

Hayat şu an, bu formda, bu şekilde akıyor.

Eyvallah