merak etme! sen etmiyorsundur da ben ediyorum acaba ne zaman vakit bulacağım da beynimden geçenleri “yeni yazı ekle” diyerek ekleyeceğim diye. Pazartesi ve salı günleri dede-babaanne saltanatım bittikten sonra pek bir karıştı vakit kavramım. Ne işim varsa bu iki günde halledip sonraki günlerde organize olabiliyordum. Oysa ki artık göz kapakları...

Hoş geldin bahar ancak hala hava serin ve çoook güzel :=) hiç şikayetçi değilim!! Bu sene hıdrelleze gitmedim: bilerek ve eski halini panayır şekline dönüştürmüş olmalarını protesto ederek!! Sokağın ortasında ateşlerin yakıldığı, küçük esnafın küçük bir printerdan çıkmış kuponları ile küçük tezgahlarda satış yaptığı, daha dar alanlarda daha samimi konserlerin...

Parmaklarımın olmadığını hissettiğimi yazsam bu gece hissettiklerimi anlatmaya başlamak için doğru bir nokta olur muydu bilmiyorum. Sadece parmaklarımı değil ellerimi, sırtımı, bacaklarımı daha da ileride karnımın içindeki sert duran bir şeyleri yok sayıyorum derin bir uykuya geçmeden önce. Nasıl bir içsel yolculuğun içindeymişim ve nasıl bu noktaya gelmişim ben de...

talep ediyorum hayattan.. biri birikmiş ve birikmeyi bekleyen ütüleri yapsın, biri yemek yapsın, biri bulaşık makinesini yerleştirsin, biri bugün birazdan kalkıp pazara gitsin, o pazara giderken bir diğeri teslim edilecek işlerin dvd kapak ve cd etiketlerini almak üzere yolun soluna doğru kıvrılsın; biri Erinle oynasın, oynamak için enerji bulmaya çalışmasın,...

bir okul buldum mu?? galiba evet.. , bahçesinde tavukları, kedileri,köpekleri, organik tarımlı alanları yok! Sürekli ingilizce konuşulan bir ortamı da yok! yeni başlayanlar için annesini görmesin bırakın ağlasın alışır yaklaşımı da yok! kurucusu bir pedagog,öğretmenleri anne, evime yürüyerek 5 dakika, çocuklar mutlu görünüyor, ilk zamanlar bilgisayarımı alıp gidip, Erin oynarken...