Son yıllarda bütün yazılarım ” bir süredir yazmıyorum” cümlesiyle başlıyor değil mi ? yazmıyorum değil yazamıyorum. O kadar dağınık ki kafam ve yerleşmeye çalışılan yaşam, ben kelimeleri toparlayıp cümlelere çeviremiyorum. Biraz sessiz kalma ihtiyacı belki biraz susma ihtiyacı. Biraz önce pekmez yapmak için üzümleri süzerken her şeyi bırakıp klavyenin başına...
Herkes ve her şey yerini bulmak için doğru zamanı bekliyor.. her şey olması gereken zamanda ve şekilde oluyor ve her ne oluyorsa bir kapı kapanıp diğeri açılıyor ve sen hazır değilsen henüz bir şey kapanıp açılmıyor, kapandıysa kapılar sen hazırsın yeni kapılara yeni yollara diye oluyor. Hoş geldin Eylül!Zor geldin,...
Bisikletime atlayıp tam da bunları düşünerek yol aldığım bir sabahtı. BAHAR TEMİZLİĞİKulpu kırık fincanları,‘Zayıflayınca giyerim’ kotunu,Son 5 aydır giymediğiniz kıyafetleri,Arka balkona tıkıştırdığınız, bir gün yüzünü yenilerim pırıl pırıl olur dediğiniz osandalyeyi,Dibi kararmış tencereyi,Taşındığınız hangi evden kaldığı, hangi kapıyı açtığı artık meçhul olan o anahtarları,Sırf genç ve güzel çıkmışsınız diye yanınızda...
1 —2 —3 — 4 — 5 — 6 — 7 — 8 — 9 Geçmiş senelerin yazılarına baktım da hep bir kendinden emin cümleler kurmak varmış parmaklarımın ucunda. Nefes aldığın günden beri 10 sene ve öncesinde bir 9 ay ile birlikte yaklaşık 11 senedir birlikte atıyor kalbimiz. Artık çok özeline girdiği çin kuramadığım cümleler var seninle...
