Bedensel olarak zorlandığım, sevdiklerimin yasını tuttuğum ve oğlumun omuzlarındaki yükü paylaştığım, ruhumun epey yorulduğu bir yılı geride bırakıyorum. Kazalar ve kayıplar eksik olmadı belki ama en çok da şu gerçeğe tanıklık ettim: Ben dursam da dünya akmaya devam ediyor. İçimde sessiz bir uyanışla baş başa, koca bir yılı cebime koydum....

Duygudan duyguya savrulduğum, tam anlamıyla “koşturan” bir yazı ardımda bırakıyorum. Yaslar, kayıplar ve bir o kadar da taze kazanımlar yaşadım. Sevinçler, heyecanlar, uykusuz geçen gecelerin ardından yorgunluktan sızıp kalmalar… Yollar, trenler, otobüsler ve şehirler arası geçen o uzun günler geride kaldı. Derin paylaşımlar, anlık mutluluklar, ağır hüzünler, kavuşmalar ve elbette...

Girdiği üç yetenek sınavının ardından heyecanlı bekleyişimiz sona erdi. Marmara Üniversitesi ve Gazi Üniversitesi’ni asil, Müzik ve Güzel Sanatlar Üniversitesi’ni ise yedek listeden kazandı. Erin kalbinin sesini dinledi, tercihini yaptı ve Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Müzik Öğretmenliği Bölümü’ne kaydını yaptırdı. Artık resmen birinci sınıf üniversite öğrencisi! Kader, gayrete aşıktır....

Bir yolun daha sonuna geldik. Evet, geldik diyorum çünkü bu sadece Erin’in değil, bizim de mezuniyetimiz! 12 yıl1 yıl boşlukToplam 13 yılHadi 1,5 yıl da yuva diyelimYaklaşık 15 yıl. Hepsi bitti. Oyunun bu bölümünü başarıyla geçen bir ebeveyn olarak artık “Veli WhatsApp Grubu” diye bir kavramı hayatımdan çıkarıyorum. ✌️✌️ O...