Adadan Dağlara Bir Dönüş: Çanakkale’de Köy Yaşamı Deneyimi

Taşınma telaşım, kutuları açma ve yeni evimi keşfetme süreci sona erdi. Artık Çanakkale’nin Ayvacık ilçesinde, dağların arasında saklı küçük bir köyden size yazıyorum. Evet, taşındık.

Yıllarımı o büyülü, tuzlu su kenarındaki Bozcaada ve Çanakkale merkezde geçirdim. Ancak gönlümün bir köşesi hep tatlı suların olduğu dağlara, serin yaylalara özlem duydu. Sanki mavinin huzuru yerini yeşilin canlılığına bırakmak istiyordu. Yolun nereye götüreceği, bu dağlara nasıl uyum sağlayacağım, hep birlikte göreceğiz. Fakat her sabah uyanıp bu manzaraya bakmak, o dinginliği hissetmek çok değerli. Gönlüm her zaman dağlara, yeşile ve keçilere doğru ses veriyor.

Dürüst olmak gerekirse: Maviden çok yeşile, balıktan çok keçiye özlem duyduğumu fark ettim. Adadaki deniz rüzgarı yerini bu dağlardaki güzel çam kokusuna bıraktı. En güzeli de sabah kapıyı açınca göreceğim yeni komşular! Kucağıma atlayan küçük, pamuk gibi kuzular, köpekler, inekler, tavuklar… O masumiyet, o karşılıksız sevgi ve bu tam benim ruhumun aradığı sığınak.

Bazılarına garip gelebilir, ancak soğuk, yağmur ve (keşke biraz daha olsa) kar beni daha güçlü hissettiriyor. Sanki sıcaklık beni eritip yok ediyor da, soğuk beni sapasağlam yere bastırıyor, bedenimi ve ruhumu topraklıyor. O sisli sabah yürüyüşlerinde, dağların sessizliğini dinlemek… bu hissi hiçbir sıcak kumsal veremez.

Fotoğraflar sabah yürüyüşlerinden. Artık bir köy yaşantısı deneyimi içindeyim. Eskimiş, yıkılmaya yüz tutmuş taş ve kerpiç evler, özgürce dolaşan koyun ve koç sürüleri, yeşilin her tonunda merada otlayan inekler işte benim yeni komşular!

Bu bir deneyim, bu bir yolculuk. Ne getirecek, ne götürecek, bilmiyorum. Ama tek bildiğim: Kalbim burada, bu dağlarda huzur buldu. Sizi bu yeni maceramıza ortak etmek için daha çok yazmaya çalışacağım. Takipte kalın, beni bu yeni dağ havasıyla selamlayan canlarla beraber..
Sizi de bu sabah yürüyüşlerimde gördüğüm manzaralarla baş başa bırakıyorum.