Bu sabah uyandığımda bloguma yazmak istediğim oğlumun dün yuvada diktiği elbise ile ilgili heyecanlarımdı aslında. Düzenli  olarak yuvaya başladığından beri sanırım ben de biraz düzene girdim. Sabah güne erken başlayıp, oğlumu ve koca kişisini uğurladıktan sonra evi toparlayıp, kahvemi koyup, kahve kokusuyla kahvaltımı ettikten sonra çalışmaya başlıyorum. Evden çalışmak hoşuma...

Kendim yapmış gibi hem de.. Güzel işler bunlar.. Yaptığın, ürettiğin bir şeyi paylaşmak, paylaşılanın beğenisini izlemek, göğsünün kabarması hatta başkalarının göğsünü kabartması… Kar Masalı hikayesi ipad uygulamaları listesinde bir numaraya yerleşmiş. Heyecanla iPhone uygulamasını da beklemekteyim zira benim iPad’im eksik kalmış bu hayatta :)) http://www.iphoneturkey.biz/2011/01/bir-kar-masali.html Ipadiniz varsa uygulamayı şuradan indirebilirsiniz....

Bir gün bizim de başımıza gelecek biliyorum. Bir önceki yazıma İpek hanım’dan gelen yorum belki gözden kaçar diye bir post yazmak istedim aslında benim de kafamı kurcalayan bir sorun olarak duruyor. Gelecek hızlı geliyor şunun şurasında 2 sene içerisinde aynı arayışa gireceğim. Erin için bulduğumuz anaokulundan şu dakika itibari ile...

bebenize su içirmek için.. Efenim İngilizlerin bir adeti varmış: 16. yüzyıl başlarında İngiliz asillerinin servis takımları ve bardakları hastalıklardan korunmak amacı ile gümüşten yapılırdı. Zenginler, yeni doğan çocuklarına emmesi için gümüş kaşık verirlerdi. Böylece çocuk hastalıklara karşı korunmuş olurdu.  Ağzında gümüş kaşıkla doğmak deyimi de burdan geliyor… Bu deyim, zengin...

Günlerdir kutluyorum sanki doğumgünümü 🙂 Yıllardır böyle olmuştur aslında: yılbaşının ertesi doğum günü kutlamaları 40 gün 40 gece kutluyormuş havası yaratır. Hatta küçükken içerlediğim bir durumdu : ” bu yılbaşı hediyen doğum gününe de say” !!! Hep doğum günüme saydım 🙂 Ben öyle büyük hediyelerin kadını değilim hatta sevmem de.....