Buraya geleli 4 gün oldu bitti bile.. gün içerisinde zaman yavaş akıyor gibi görünse de totalde hızlı geçiyor sanırım. Pazartesi Alpay bizi bırakıp gittiğinden beri ilk defa bugünü çok keyifli geçirdim. Alpay’ın gidişi Erin’e derin bir darbe vurdu, bütün gün baba diye sayıkladı en sonunda dedesine sardı, sürekli “dedem” diye...
Tatilin ilk durağı Bursa Cumalıkızık köyü.. Erin geçen sene de oradaydı ama pek hatırlayabildiğini düşünmüyorum ileride ise ikinci gidişi olan ilk yürüyüşünü de ancak fotoğraflardan hatırlayacaktır ama ruhuna,kişiliğine,mutluluğuna katılan faydaların enerjisi içerisinde hep hatırlanacağını ümid ediyorum.. Sabah saat 06:00; Erin programlanmış gibi uyandı. Normalde gece boyu artık emzirmeyi kesmeden kaynaklı...
Döndük.. Bu kadar uzun kalmanın en büyük endişesi İstanbuldaki yaşam kavgasının nasıl olduğunu unutmak olduğunu hissettiğim aslında sonsuza kadar oralarda yaşama duygularıyla dolduğum bir tatilden mis kokulu evime/mize geri döndüm/dük. Şimdi Erin nasıl mutlu olur?? Erin nereye koşacak?? Erin uyandığı zaman hangi bahçeye çıkacak?? V.b sorularının bulunduğu çoktan seçmeli bir...
Son günlerde radyo alaturka galiba tam emin değilim, eski türk filmlerinin kokusunu içeren bir radyo kanalı; onu dinliyorum arada.. şimdi de “hatırla sevgili” çalınca yazmak geldi içimden..Erin en bebek halinden beri bu şarkı ile uyuyor ve beni her dinlediğimde hüzünlendiriyor. Bu sabah yine aynı duygular içimde kabardı: sanki Erin’in bebek...
