Örmek ister misin birlikte ?? Gezi parkında #direngezi dedik günlerdir.. elim varmıyor bir türlü yazamıyorum. Bir çoğumuz gibi günlerdir benim de gözüme uyku girmiyor. Uyumadan hemen önce ” ne oldu acaba diyerek” yastığın kenarından telefonuma son bir göz atmadan kapatamıyorum gözlerimi. Gecenin bir vakti yataktan kalkıp televizyonu açıyorum. Uykusuzluktan geberiyorum!...

Çok az anne baba çocuklarına sabah kahvaltısında hazır kek vermeyi, öğlen yemeğinde de fıstık ezmeli kraker yedirmeyi ister. Deneyimlerime dayanarak, yine de şaşırtıcı sayıda çocuğun böyle beslendiğini söyleyebilirim. Tam olarak kaç çocuk böyle besleniyor? Söylemek güç çünkü pek çok anne baba utandığı için bu durumu saklıyor. Bunlar eğitimsiz insanlar değil;...

4. sınıftaydım, babam sınıfa girdi, yanıma geldi, başımı kollarımın üstüne koymuş sırama kapanmıştım: çok üzgündüm! Başımı kaldırıp: “baba lütfen ama” dediğimi bugün bile hatırlıyorum. “Hayır olmaz” demişti. 23 Nisan gösterilerine katılmama izin vermiyordu! Hiç bir zaman anlamadım, hala bugün bile! Oysa ki yuvadaki folklör kıyafetlerimi o yaşımda uzun zamanlar evde...

Otizm… Yaşamın farklı bir penceresi… Nisan… Aylardan bahar. Havada baharın müjdecisi kokular, yavaş yavaş açan çiçekler, cıvıltıları ile hayatımıza neşe katan kuşlar, güneşin sıcak ışığına kavuşan dünya. Nisan, ruhumuzu aydınlık günlerde ferahlattığımız ay. Nisan, 2008 yılından bu yana, dünya üzerinde yaşayan milyonlarca çocuk ve aileleri için çok başka bir anlam...