Artık toparlanma vakti.. haberi aldığımdan beri buraya yazı yazmak bana.. ne bileyim gereksizmiş gibi geliyor. Ne yazsam önemini yitiriyor klavyenin tuşlarında, geceleri tam uykuya dalacağım sırada bir türlü dalamıyorum, aklıma geliyor. Aslında biraz daha olgunlukla ve sessizlikle kabul etmiş olmamın sebebi haberi aldığım günün içerisinde aile dizimine katılmış olmamdı. Aile...

tıpkı şu anda çağlayan, taşan yüreğim gibi.. Sabahın saat 3’ü..biraz önce aldığım bu haber ile dondum kaldım. Bu saatte konuşacak,söyleyecek, göz yaşımı akıtacak kimse yok, yazmak istedim oysa kelimelerin bittiği yerdeyim… Daha çok küçük olduğunu, çok büyük bir savaşı verdiğini, bu savaşı aslında yenik değil başı dik olarak bitirmiş, kaderini...

Yaz bitmek üzere ve ufaktan ev içinde vakit geçirmeye  alışma dönemine giriyoruz. Yaz başından beri o kadar özgürdük ki hep beraber, eve kapanmanın zor olabileceğini tahmin ediyordum. Misal bugün 3. gündür evdeyim bana bastılar! Yemek, ev topla, oyun oyna, yedir, uyumasın, işler biriksin v.s v.s.. Günde 1 saat parka gitmek...