Bugün annem ve ananem beni sarıp sarmalayıp kangurulara oturtup sokaklara fırladılar ne de olsa artık sihirli 40 gün geride kaldı diyerek beraber ilk alışverişimize gittik ayıptır söylemesi artık büyüdüm ve kıyafetler biraz küçük geliyor. Önce gittik Nişantaşında – gidebildiğimiz en uzak yer burası çünkü ayrıca ben de Nişantaşı çocuğuuuyumm 😀 –...
Artık ellerimi incelemeye aldım.. kocamaaann bir baş parmağım varmış benim yahuu.. !!
Bugüne kadar hamileyken hep aman nazar değer diye çoğunu yayınlamadım ultrasonlarımın. Ama doğumdan sonra bu mucizevi yolculuğu yayınlamayı çok istiyordum. İşte vakit o vakit. Özellike 4D ultrasonun nasıl acayip bir duygu olduğunu anlatmak zor. Karnımdaki bebeğin nasıl birine benzediğini 5. aydan itibaren biliyordum. Özellike son haftalarda yüzü dönük olan bebeği...
Bugün tam 1 aylık oldum. Artık annemi babamı görüyorum, dinliyorum ve artık onlara gülümsüyorum.Bugün anneannem ve annemle doktora gittik. Çok güzel kilo almışım boyumda 55cm olmuş. Ama doktora gitmek pek eğlenceli değildi ilk aşımı oldum. Sanırım oraya her gittiğimde bu tekrarlanacak ama ben uslu bir bebeğim, çok ağlamadım, canım...
Konuşmacı kadın ( a.k.a anneanne ) konuştuğu zaman dikkatle dinliyordum ama bugün ona gülücük attım ve guuu diye bağırdım aman bir sevindiler bir mutlu oldular.. O yüzden bende bütün akşamüstü uyumadım benimle konuşsunlar diye ama sonunda uyku başıma vurdu – ne demekse hep böyle diyorlar – sızana kadar meme emdim...