ben de seni seviyorum!

Fark ettim ki son zamanlarda hep Erin’in değiştiğini, 2 yaşında yaşamadıklarımızı şimdi yaşamaya başladığımızı yazıp duruyorum. Son 1 haftada fark ettim ki bir şeyle barışmam gerekiyor ” ERİN OKULA GİTMEYİ SEVMİYOR”, yoksa kimse bir yerden “kusarak” ağlama ile çıkmaz dışarı! – anne ben büyüyünce okula gidicem ama diyor.. Ben ki...

Okumaya devam et

nicole ohme!ilk ders!

Parmaklarımın olmadığını hissettiğimi yazsam bu gece hissettiklerimi anlatmaya başlamak için doğru bir nokta olur muydu bilmiyorum. Sadece parmaklarımı değil ellerimi, sırtımı, bacaklarımı daha da ileride karnımın içindeki sert duran bir şeyleri yok sayıyorum derin bir uykuya geçmeden önce. Nasıl bir içsel yolculuğun içindeymişim ve nasıl bu noktaya gelmişim ben de...

Okumaya devam et

hafiflik

  İşim var, yetiştirmem gereken fotoğraflar, toparlanması gereken dosyalar, kendimle savaşıyorum 18:30 dersine mi gitsem 19:30’a mı yoksa bugün de mi gitmesem yarın giderim, yok yok dün de gidemedim, kaldır popoyu Ayça!! 15 dakika sonra salondasın hem de yürüyerek diye kendimi ittiriyorum. Havada bahar kokusu olsa da hala akşam üzeri...

Okumaya devam et

Ondan bundan şundan

Yol boyunca sürekli düşünerek yazdığımı fark ettim eve gelir gelmez ve miniciğim uyur uyumaz tutamadım kendimi.. bunca yıldır nereye saklanmış bu yazma isteği.. hoş küçükken de günlük tutardım sonraları annemin okuduğunu anlayıp italyanca yazmaya başladım annem italyanca öğrenir olduğunda bıraktım günlük tutmayı.. hala bazı günlüklerim durur.. Anne yaaaa belkide yazar...

Okumaya devam et