Geçen gün bahsetmiştim Erin kendi büyük bisikletine binmek istemiyor, fırsatını bulursa Kayra’nın bisikletini kaçırıyor , Kayra görürse vay haline 🙂 bulamazsa fırsat eski küçük bisikletine biniyor. İşte yine bir akşam üzeri : “anne gezme yapalım mı seninle dedikten sonra ki diyalog: A: Oğlum gel mavi bisikleti alalım E: Yok anne...

Bu aralar sık sık yazabilmenin hafifliğini yaşıyorum: mutluyum. Yazdıkça rahatlıyorum. Beynimde duracağına burada duruyor. Diyorum ki bir yayın evi bu yazılarımı bulsa da beni keşfetse de şu koca bloğu bir kitap etsem de elimizde basılı kalsa. 3-5 insan da alır herhalde…. Şimdi değineceğim konu milletçe kabalığımız efendim! Geçen yazımda hafif...

Pek bir hayalini kuruyordum : yazlıkta yan yana bisiklete binelim oğlumla diye! Geçen seneden beri o koca bisiklete binen sanki başkasıymış gibi burada eski küçük 3 tekerlekli bisikletine biniyor ve yanında mutlaka YÜRÜYEREK durmamı istiyor ancak bu şekilde güvende hissediyor kendini. Sanırım kendisi hariç kimse kask kullanmadığı için birden kendini...

[media id=23 width=400 height=300] Kendi kendime nazar değdirdim : çarşaf gibi deniz gitti poseidon şaha kalktı ve dev dalgalar ve rüzgar uzun sahilimize yerleşti.Videoda dalgalar pek belli olmuyor ama denize girdiği zaman kıyıda Erin’in boynuna geliyorlar!Tabii oğluma sahile inemeyeceğimizi söylemek ne mümkün. Aldık tası tarağı indik. Dev dalgalar içine girmek...

  benden sorulur!! Bir yüzücü olarak acaba oğluma yüzmeyi nasıl öğretirim diye hep düşündüm. İlk başlangıcını yani en zorlu kısmını cebren ve hile ile babasına bıraktım! Geçen hafta tam zamanlı denize alışma dönemini geçirdiler. Geçen senelerden alışık tabii ama araya kış girince biraz unutuyor. Ben teslim aldığımda ise babasının parmaklarını...