” Evde pişen kekin kokusunun o keki karıştıran eller olmayınca eksik koktuğunu” ” Hava güzel diye askılı t-shirt ile sokağa çıkıp hemen köşeyi dönünce sağanak yağmura yakalanma ihtimalinin olmasını düşünmem gerektiğini” ” Öğlen uykusundan kafasına noel baba şapkası takıp salona giren oğlumun ” ben uyandımm” diye bağırışının tüm yorgunluklarımı sildiğini”...
* Evren Balta Paker’in “Anne ya da Değil? Annelik Etme Meselesi Üzerine” başlıklı bu makalesini Mesele Dergisi’nin Ocak 2009 sayısından alıntılanmıştır. Bu yazıyı yazmaya başlamadan hemen önce ne yazacağımı kafamda evirip çevirirken bir kadın olarak hayatımdaki en kurucu deneyimin ne olduğunu düşünürken buldum kendimi. Aklıma ilkokula başladığım günler geldi, annemim...
Bir süredir bloglarımızda mail listelerimizde minik tatlı Edison’un videosunu yayınlıyoruz. Bir süredir aklımda olan bir projeyi hayata geçirmek için fırsat olarak bildim. Ben Erin 10 aylık olduğunda bu sistemle karşılaştım ve bugüne kadar geldik. Aşağıda seyrettiğim bu video aslında bana çok da şaşırtıcı gelmemekle beraber bu yolda neler yapılabilir, yapılmalıdır...
Hergün yeni cümleler hayatımızda artık.. birçoğu kafadan silinip gidiyor ..işte silinmeden bazıları: —————————————- – anneanne seni çöpe atıcam!!!– – büyük çöp arabası gelsin.. – ben çöp arabası olucam.. – ben çöpçü olucam!! Sanırım gelecek hayalleri içerisinde yer almış durumda :=) —————————————— – annemu senin karnında bebek var mı?? !!!! ——————————————...
Bu sabah uyandığımızda Erin’in odasından söyle bir cümle yükseldi içeriye doğru: “Günaydın oyuncaklarrrr.. güzel uyudunuz mu???” Aklıma geçen gün okulun kapısında yaşadığımız geldi. Bir anne çocuğunu okula bırakıyor, biz de aynı zamanda geldik. Ben anneye “günaydın” dedim, cevap verdi sonra Erin kendi göz seviyesindeki çocuğa “günaydın” dedi. Sonra hangisi oldu...