Biliyorsunuz geçtiğimiz ay ağlatmak üzerine oldukça yoğun geçti. Aletha rüzgar gibi geçti, bir çok blog notları paylaştı, kitapları hediye ettik, okuduk, altını çizdik, sosyal medyada paylaştık, kendimizi sorguladık ( kendi adıma konuşayım 🙂 ) , suçladık, yargıladık, “ah evet aslında burada doğruydum” dedik, “ama galiba bu yanlış olabilirdi” de dedik,...
Akşam olması itibariyle biraz daha sakinim, rescue remedy ( bach çiçekleri) imdadıma yetişmiş olabilir ya da gelsemium! Dönemsel bir durum olsa gerek bu kadar yoğun duygular yoksa gerçekten abartıyor olduğuma inanacağım. Şimdi oğluma notlar, okulun ilk gününden bize kalanlar… ** sabah sıraya geçmek istemedin ” ben sıraları şeyleri sevmem”...
“Benim minik oğlum okula başlıyor ve ben yine yeni bir başlangıç sebebiyle karnımda kelebekler, nefesim alt karnıma ulaşamadan o kelebeklerin kanatlarını okşamak için büyük bir çaba sarf ediyorum. Bu sabah “BEBEK ERİN” videolarını seyretmek istedi, belki kendi de farkında bebeklikten başka bir yola giriş yaptığının ve bıraktığı yoldaki izlerini görüp...
